CAPUT NONUM.66Quod Tarquinium dixisse ferunt, tumexulantem se intellexisse, quos fidos amicoshabuisset, quos infidos, cum jam neutrisgratiam referre posset. Quanquam miror,illa superbia & importunitate si quemquamhabere potuit. Atque ut hujus, quem dixi,mores veros amicos parare non potuere:sic multorum opes praepotentium excluduntamicitias fideles. Non enim solum ipsa fortuna caeca est, sed eos etiam plerumque ef-ficit caecos, quos amplexa est. Itaque effe-runtur illi fere fastidio & contumacia: ne-que quidquam insipiente fortunato intolera-bilius fieri potest. Atque hoc quidem vi-dere licet, eos, qui antea commodis fueruntmoribus, imperio, potestate, rebus prosperis immutari, spernique ab iis veteres ami-citias, indulgeri novis.Quid autem stultius, quam, cum plurimum copiis, facultatibus, opibus possint,caetera parare, quae parantur pecunia, equos,famulos, vestem egregiam, vasa pretiosa:amicos non parare, optimam & pulcherri-mam vitae, ut ita dicam, supellectilem?Etenim cætera cum parant, cui parant, neſciunt,nec cujus causa laborent. Ejus enim estistorum quidque, qui vincit viribus: ami-citiarum sua culque permanet stabilis, &certa possessio: ut, etiam si illa maneant,quae sunt quasi dona fortunae, tamen vitainculta