Druckschrift 
Flores musice omnis cantus Gregoriani
Entstehung
Seite
139
Einzelbild herunterladen
 

IV. DE TON LS.

139

nas, qute in ipsa F finali incipiunt et descendunt vel subito adA La Mi Ite adscendunt, quia hujusmodi antiphonse, quae cummora aliqua in G Sol Re Ut ad A La Mi Re scandunt, sub diffe-rentia collocantur. Item principale Evovse regit illas antiphonas,quae in c acuta incipiunt et ibidem finiuntur, cum infra in gravibuspropter Bmollem cantari nequeant, sicut antiphona: Ave reginaccelorum et consimiles. Nota etiam, quod quidam antiphonamNesciens mater in G gravi incipiunt et sub principali collocant.Alii eandem antiphonam in ipsa finali F incipiunt per unisonum,quibus consentiendum est. (Notae III, 6.)

Tonus septimus, [141]

qui apud Graecos thetrardos dicitur. Hic finitur in G gravi, ad-scendens, sicut ceteri authenti, ad suum diapason unam vocem,infra et supra ex licentia aliqua assumens. Cujus Ecovw in dacuta incipit vel incipiunt. Cuicunque autem cantui nota prae-scripta finalis est applicabilis, apte et debite censetur fore septi-mi toni. Formula autem septimi toni haec est: F, G, a, b, b, c, d,e, f, g, aa. Principia hujus toni usitata quinque [142] sunt: G, a,b, c, d. Principalis tonus regit et respicit illas antiphonas, quae

*

regiert die antiphonen, die 1) in D anfangen, 2) oder im grundton Fselbst anfangen und entweder fallen oder rasch nach a steigen, währenddie, die nach einigem verweilen in G nach a steigen, unter die differenzfallen. 3) diejenigen, die in C anfangen und schließen, da der gesangunten in den graves nicht Vorkommen kann wegen des Bmolltons, wiez. b. Ave regina ccelorum (bei n. 19) und A. Merke auch, daß einigeantiphonen, wie Nesciens mater bei 19, von einigen auch unter dasprincipale gestellt worden. Andere stellen dieselbe antiphone auf Fals grundton selbst mit einton, unisonus, und sie haben recht.

Der siebente ton, bei den Griechen der vierte, bat zum grundtonG, steigt als authenthischer auf zur octave und darf nach der licenzeben nur unten einen ton noch hereinnehmen. Der anfang seiner Evovaeist in d. Sein umfang begreift F, G, a, b, b, c, d, e, f, g, aa. Diegewöhnlichen anfangstöne sind fünf: G, a, b, c, d. Das principale Evovaeregiert die antiphonen, die in a anfangen, desgleichen diejenigen, diein Bdur anfangen, in bmi, und durch den zweiten, die terz, herabsteigen.