158
ANMERKUNGEN.
ANMERKUNGEN
zu s. 92, note 1.
Jöcher, gelehrten-lexic. IV, 1115 sagt: „Theddulus oder Theodolus,ein Italiener, lebte um das jahr 980, studirte in Italien und zu Athenin Griechenland, hörte zu Athen die heiden und Christen mit einanderdisputieren, und trug sodann beiderseits gründe in einem werk in dreybüchern zusammen, so den titel führt: Ecloga, qua comparantur miraculaV. T. cum veterum poetarum commentis, welches auch Tetrastichum inden Codd. MSS. genennt wird, und zu Leipzig 1492, wie auch 1504 zuLion mit Catonis distichis gedruckt worden, nebst Bernardi Sylvestri com-mentariis in der kgl. biblioth. zu Paris im ms. liegt.“ Forcellini Lex.: „trans-late intercalaris versus est, qui inter aliquot versus, interponitur“, ut in Ecl.Virg. 8 illud: „Incipe Maenalios“ etc. Et „Ducite ab Urbe domum“ etc. Ser-vius 16. 21. Alstedii Encyclopaedia (Herborn 1630) lib. X. Poeticae sectioIV, cap. V, xxni. s. 555. „Ecloga simplex est, quae unius generis carmineabsolvitur, ut sunt eclogas Virgilianae. Mixta est, quae variorum generumcarmina adhibet: ut illa est, quam hic subjungemus. Versus intercalares(Graecis 7tapE|j.ßsßXv)|jivoi) sunt, qui subindo repetuntur: qualis est ille ecloga 8apud Virgil.: „Incipe Maenalios mucum mea tibia versus“. Matthiae Martinilexicon philologicum. Francof. 1655: „intercalaris, e, quod intercalatur, hocest calando seu vocando, interponitur. Servius in ecl. 8. „dicitur versus in-tercalaris, qui frequenter post aliquantulos interponitur versus: sicut inter-calares dies aut menses vocantur, qui interponuntur, ut ratio lunae solisqueconveniat.“ Die versus intercalares sind also schaltverse, im sinne des heuti-gen refrain, und ist die ganze von der scala erfundene etymologie eine Spielereider Unkenntnis. J. Euting.
Za s. 137:
Cantus curatus ist ohne zweifei blos ein nachläßiger ausdruck für cantusaccuratus; cantus accuratus oder cantus metricus heißt nämlich der ambro-sianische gesang von seiner bezeichnenden eigentliümlichkeit, indem er diequantität der sylben streng einhält, im unterschied vom gregorianischen ge-sang, als eantus planus (cantus choralis), der, ohne rücksicht auf rhythmusund quantität der sylben, sich in mehr gleichmäßig gehaltenen noten bewegt.Unter der angeführten stelle des magister Joannes vermuthe ich JoannisCottonis tractatus de musica cap. XIX am Schlüße (bei Gerbert scr. eecl. demus, s. II, 255 f.), wo es heißt: „Sunt et alise modulandi species quamplurimee