-124
IV. DE TONIS.
autor in litera, quod melodia in Magnificat et Benedictus etiamest diversa secundum diversos tonos, ut etiam infra patebit.Neumas finales communes octo tonorum52o Per varias species istinc ex ordine discas.
Principium varium sed primo disce tonorum,
Psallere, quando chorum bene cantum gliscis eorum.
Bis duo principia dat primus, totque secundus,
A, C, D jungis F, a sed in his variabis:
525 A modicum primus, A grossum datque secundus.
Gamma Ut ac E La Mi cantum dant raro secundi,
Rarius bine E La Mi cantum primat tibi primi.
Saepius E, G, c dat ternus, rarius F que.
Ordine C D et F E G [113] quarto dabo quinque;
580 A modicumque tono raro quarto sociabo.
F dat principium quinto, simul a, c acutum.
G raroque tono poteris conjungere quinto.
C, D principia dat et F sextus tibi terna,
G simul a, b, c, d vult septimis associare,
555 C, D, E, F, G dabit ultimus, addit et a, c.
Raro principia reperis communia plura;
dichter hinzu, daß die melodie in Magnificat und Benedictus auch nachden verschiedenen tönen sich ändert, worüber siebe nach in den noten.„Nun lerne der reihe nach die gewöhnlichen neumen (formein) zumSchlüße der acht tonarten kennen 2 . [520] Doch zuerst lerne den au-fang, verschieden nach den tonarten, singen, wenn du sie im chorerecht zu singen begehrest. Der erste hat vier anfangstöne, der zweitegleichviel. A, C, D, F, a nimm zusammen, aber den unterschied machdarinnen, [525] dass der erste hat das obere A, nämlich a, der zweitedas untere A. Selten kommen auch F und E zum anfang vor bei demzweiten, noch seltener E im anfang des ersten. Der dritte hat E, G, cam häufigsten, selten auch F. Mit der Ordnung der fünf C, D, E, F, Gkommt nun der vierte. [530] Das kleine a kommt auch noch, aberselten vor beim vierten. F gibt den anfang des fünften zugleich mit aund mit c. In seltenen fällen kann man auch G zum fünften gesellen.Der sechste gibt zum anfang die drei, C, D F. Der siebente will miteinander G, a, b, c. d; [535] der achte C, D E, F, G, er gibt auch