170
- ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ
LVI1. ρ. 1311—
πρώτον εκ Πρωτομάχον, ψ αυτήν δ Τιμοκράτης ομομή-τριος και ομοπάτριος ών αδελφός εδωκε, έλυγάτηρ, ειτ 1εκ τον πατρός τον έμοϋ εγώ. δν δε τρόπον τφ πατρϊτφ έμφ συνφκησε, ταυ # 3 υμάς άκονααι δεί · και γάρ άπερί τον Κλεινίαν αιτιάται και τό τιτ&ενααι την μητέρα
41 και ταντα πάντ ’ εγώ σαφώς νμίν διηγη'σομαι. δ Πρω-τόμαχος πένης ήν ' επίκληρον δε κληρονομήσας ενπόρον,τήν μητέρα βουλη&εις εκδονναι πείέλει λαβείν αντήν Θού-κριτον τον πατέρα τον έμόν, ον & 3 εαυτόν γνώριμον, καιεγγναται δ πατήρ τήν μητέρα τήν έμήν παρά τον αδελ-φού αυτής Τιμοκράτονς Μελιτέως, παρόντων τών τε i λείωνάμφοτέρων τών εαυτόν και άλλων μαρτύρων και τούτων
42 όσοι ζώαι, μαρτνρήαονσιν νμϊν. μετά δε ταντα χρόνφύστερον παιδιών αυτή δυοΐν ήδη γεγενημένων, και τονμεν πατρός στρατενομένον και άποδημονντος μετά Θρα-συβούλου, αυτή δ ’ ονσα εν απορίαις ήναγκάσ&η τον Ιίλει-
40. εδωκε, als κύριος, was derBruder nach des Vaters Tode überdie Schwester wurde. — καί γάρ— διηγήσομαϊ] Der Sprecher willhiermit dem Einwurf begegnen, dafsdies έξω τον πράγματος sei. S. zu§7. — αιτιάται, Eubulides, wieoben § 36.
41. ίπικλήρον — Θονκριτον] Dasnächste Recht an eine Erbtochter,ίπίκληρος, hatte, wenn der Vaterohne Testament verstorben war, dernächste männliche Anverwandte.War sie schon vermählt, so durftedieser sie von ihrem Ehemann zu-rückfordern (Isä. 3, 64. 10, 19), undebenso, wenn er selbst schon ver-mählt war, von seiner Frau sichtrennen, um eine gute Partie sichnicht entgehen zu lassen. Im letz-ten Falle aber hatte er wenigstensdie moralische Pflicht die erste Frauweiter zu versorgen, κληρονομή-σας ist ganz wörtlich zu nehmen.Eine Erbtochter galt als unzertrenn-lich von ihrem Vermögen, blofs alsein Anhängsel desselben. Ein Vater,
der nur eine Tochter hatte, konntenicht anders testieren als ανν ταντη(Isä. 3, 68), d. h. wem er sein Ver-mögen vermacht, der mufs aucli dieTochter mit in den Kauf nehmen:starb er aber ab intestalo, so fielmit dem Vermögen auch die Tochterdem nächsten Verwandten zu. Ineinem dieser Fälle war Pr., er hatteeine reiche Erbtochter geerbt. —εγγναται, läfst sich verloben. DasVerlöbnis, ein Haupterfordernis beimAbschlufs der Ehe, bestand darin,dafs der κύριος dem Bräutigam vorZeugen und eidlich die legitime Ab-stammung der Braut verbürgt. D.44,49. 46,18. 59, 52. — τών&εΐωνάμφοτέρων, Lysanias und Charisios,
§20. , , , c,
42. μετά δε ταντα χρονφ ύστε-ρον] Vgl. das den Rednern so ge-läufige ενθ-νς oder ενίλέως παρα-χρήμα, und bes. 35, 27 ενθνς απ’αρχής άρξάμενοι. — μετά Θρα-σύβουλον] Welcher Thr., der Stei-rier oder der minder berühmte Kol-lyter (zu § 38), hier zu verstehen