ΕΦΕ2Ι2 ΠΡ02 ΕΥΒ0ΥΑ1ΔΗΝ.

LVII. p. 1299. R.

Πολλά χαι ψευδή χατηγορηχότος ημών Εύβονλίδον,χαϊ βλασφημίας ούτε προσηχονσας οντε διχαίας πεποιη-μένον, πειράαομαι τάλη&ή χαϊ τά δίχαια λίγων, ώ άνδρεςδιχασταί, δείξαι χαϊ μετόν τής πόλεως ήμίν χαϊ πεπον-&ότ εμαυτόν ονχϊ προσήχονίλ 3 υπό τούτου, δέομαι δ’απάντων υμών, ώ άνδρες διχασταί, χαϊ ίχετεΰω χαι άν-τιβολώ, λογισαμένους τό τε μέγε&ος τον παρόντος άγώ-νος χαϊ την αισχύνην, με-9·’ ής υπάρχει τοίς άλισχομένοιςάπολωλέναι, άχονααι χαμόν σιωπή, μάλιστα μέν, εί δυ-νατόν, μετά πλείονος έννοιας ή τούτου * (τοίς γάρ εν χιν-δννφ χα&εστηχόσιν είχός εννοϊχωτίρονς νπάρχειν), εί δεμή, μετά γε τής ϊσης. συμβαίνει δέ μοι τό μεν χαέλ' ημάς, 2ώ άνδρες διχασταί, χαι τό προσήχειν μοι τής πόλεως, ·&αρ-

§ 1. μίτον (= οτί μέτεατι) τήςπόλεως ήμιν, wie προσήχειν μοιτής πόλεως § 2 u. 6, = πολίταςήμσ.ς είναι. Vgl. unten § 23. 25. 56.Asch. 1, 78 θ-ορνβεΐτε ώς ον μετοντψ χρινομένψ τής πόλεως. — δέο-μαι χάί ικετεύω χαι άντιβολώ, wie27, 68. 45, 1. 85. Lys. 18, 27. —άπολωλέναι Die zu erwartendeStrafe (s. Einl. S. 149) galt der Ver-nichtung gleich. Ebenso § 60. 65.

— μάλιστα μέν (am liebsten) —εί δέ μή —, wie § 34 u. bes. Thuk.1, 35 μάλιστα μέν, εί δνναο3·ε,μηδένα άλλον έάν κεκτήσθ-αι νανς,εί δέ μή, οατις εχνρώτατος, τού-τον φίλον έχειν. — μετά πλείονος

— νπάρχειν) Ähnlich argumentie-ren Andok. 1, 6 und Lys. 19, 3 αί-

τηαομαι ovv υμάς δίκαια καί ρά-δια χαρίαασ&αι, άνεν οργής καί.ημών άκονσαι, ώσπερ των κατή-γορων. αναγκη γάρ τον απολο-γονμενον, καν έξ ίσον άκροασθ-ε,έλαττον έχειν. — είκός ονν υμάςέννοιαν πλείω έχειν τοίς άπολο-γονμένοις. — νπάρχειν, nämlichυμάς, was aufser Σ die Mss. vorνπάρχειν einschalten. — μετά γετής ίσης] Nur das kann der An-geklagte von Rechtswegen verlan-gen : die Richter schworen ομοίωςάμφοίν άκροάσεσϋ-αι. S. 18, 2.

2. και τ'ο προσήκειν μοι τήςπόλεως, enthält die nähere Bestim-mung zu τό κα&’ ημάς, vgL weiterunten ον προς τό καβ·’ αυτόν εκα-