1301. R.

ΠΡΟΣ ΕΡΒΟΡΛΙΔΗΝ.

153

οντω γάρ τοντ 3 άδικον καί σφόδρα πάλαι κέκριται, ωστ 3ονδε μαρτνρεΐν ακοήν εώσιν οι νόμοι, ονδ 3 επί τοϊς πάνυφαυλοις εγκλήμασιν, εικότως’ οπού γάρ εϊδέναι τινες ήδηφήσαντες χβευδεϊς εφάνησαν, πώς, ά γε μηδ 3 αυτός οίδενό λέγων, προσήκει πιστενεσ&αι; άλλα μην οπού γε μηδ 3 5νπεν&υνον κα·9·ιοτάν& 3 εαυτόν εξεστι, δι 3 ων αν άκουσαίτις cpfj , βλάπτειν μηδένα, πώς άνυπευ&ννφ γε λέγοντιπροσήκει πιατενειν υμάς; επειδή τοίνυν ούτος είδώς τουςνόμους, και μάλλον ή προσήκεν, αδίκως και πλεονεκτι-κώς την κατηγορίαν πεποίηται, άναγκαίον εμοϊ περί ωνεν τοϊς δημόταις υβρίσ&ην πρώτον είπεϊν. άξιώ δ 3 , ο) 6ανδρες 3 Λ&ηναϊοι, μηδέπω την των δημοτών άποψήφισινποιεϊο&αι τεκμήριον * υμάς, ώς αρ 3 ουχί προσήκει μοιτής πόλεως. ει γάρ πάντ 3 ενομίζετε τα δίκαια δυνή-σεσϋ-αι τους δημότας διακριναι, οί·κ αν εδώκατε την ειςυμάς εφεοιν' νΰν δε καί διά φιλονικίαν καί διά φύλόνον

4. καί σφοδρά, ist nicht mitπάλαι, sondern mit άδικον zu ver-binden. — ώστε — οί νόμοι ] 44,55 ο δέ γε νόμος ακοήν τιόν τε-τελεντηκότων κωλύει διαμαρτν-ρεΐν ζώντος τον πατρ'ος τα νπεκείνον πραχθέντα. 46, 6 οι δέγε νόμοι ον ταντα λέγοναιν, άλλα αν είδή τις καί οίς αν παρα-γένηται πραττομένοις, ταντα μαρ-τνρεΐν κελεύονσιν εν γοαματείιογεγραμμένα, ϊνα μητ 3 αψελεΐνέξι] μηδέν μήτε προαθεΐναι τοϊς

εγραμμένοις. ακοήν ό’ ονκ έώσι

ιόντος μαρτνρεΐν, άλλα τεθνειό-τος. - όπου - πιστεύεσθαι] GleicheSatzbildung 21, 9 όπου γάρ έπόν-τος τον φόβον τούτον φαίνονταιτινες ονδεν ήττον νβρισταί, τι χρήτονςτοιούτονς προσδοκάν αν ποι-εϊν, εί μηδείς έπήν αγών μηδε κίν-δυνος; 20, 7 εί γαρ νπαρχονσώντούτων φαύλοι καί ανάξιοί τινεςχατά τον τούτων λόγον είσί, τίχρή προσδοκάν εσεσθαι u. s ; w.

5. νπεν&ννον — αννπενθύνφ]υπεύθυνος οάετνπόδικος (τής μαρ-

τυρίας), verantwortlich für dieWahrheit seiner Aussage ist jederZeuge vor Gericht (vgl. 40, 54. 45,13. 43. 44. 46, 4). Beruht eine Aus-sage nur auf Gerüchten, blofsemHörensagen, wo also kein Zeugeda ist, so könnte höchstens der-jenige, welcher sich darauf beruft,die Verantwortlichkeit auf sich neh-men (υπεύθυνον καθιατάναι εαυ-τόν). Eine solche jedoch ist vorGericht, wo alles bewiesen werdenmufs, überhaupt gar nicht zulässig.Gleichwohl hatte es Eub. dahin ge-bracht, dafs in der Versammlungder Demoten der Sprecher auf sol-ches Gerede hin verurteilt wordenwar. ■— καί μάλλον ή προσήκεν,‘nur zu gut’, ist nicht mit αδίκως(denn es kann nie auch nur im ent-ferntesten προσήκειν αδίκως καίπλεονεκτικιός τήν κατηγορίανποιεΐαθαι), sondern mit είδώς τουςνόμους als nähere Bestimmung zuverbinden.

6. τήν εις υμάς εφεαιν] S. dieEinl. S. 148. Übrigens ist diese