140

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

UV. ρ. 1260—

καί τούς ορχεις τούς Ικ τών χοίρων, οίς κα&αίρονο’ ότανεισιέναι μέλλωσι, σνλλέγοντας εκάστοτε συνδειπνείν άλλή-40 λοις, καί ριρον όμνύναι και εηιορκεΐν η δτιονν. ον δηΚόνων δ τοιοντος πιστός εστιν όμνύων, ονδε πολλοϋ δει,άλλ’ δ μηδ ένορκον μηδέν αν δμόσας, κατά δε δή παί-δων ών μη νομίζετε μηδ 1 αν μελλήαας, άλλα καν δτιοννπα&ών πρότερον, εί δ 5 άναγν.αΐον, δμννων ώς νόμιμον,άξιοπιστότερος τον κατά τών παίδων όμννοντος καί διάτον πνρός. εγώ τοίννν δ δίκαιότερόν αον πιστευτείς άν

gliickabwendenden Gottheiten zurNachtzeit an Kreuzwegen Speisenauszusetzen, welche gewöhnlich vonarmen Leuten für gute Prise erklärtwurden. Arist. Plut. 594 παρά τήςΕκάτης έξεατιν τούτο nvÜtaDai,είτε τδ πλοντεϊν είτε το πεινήνβέλτιον. φηοϊ γαρ αν τη τους μενέχοντας καί πλοντονντας δεϊπνονκατά μην ’ άποπέμπειν, τους δεπένητας τών ανϊλρώπων αρπά-ζειν πριν κατα&εΐναι. Vgl. das. d.Schol., auch Plut.symp. quaestt. 7,6.p. 709“ οι τ^Εκάτη καί τοΐς άπο-τροπαίοις έκφέροντες τά δείπνα,und Lucian. Totengespr. t, 1 τανταλέγε αντψ καί προσέτι εμπλησά-μενον τήν πήραν ηκειν (λέρμωντε πολλών καί εί που ενροι έντή τριόδψ 'Εκάτης δεϊπνον κεί-μενον ή ώδν έκ κα&αραίον ή τιτοιοντον. — Hinter ‘Έκαταϊα schal-tet die Vulg. noch κατεσ&ίειν ein.— οίς — μέλλωσι, ohne Beziehungauf bestimmte Personen:'man’. Har-pokr. p. 104, 10 ε&ος ήν ’4 &ήνησικαίλαίρειν τήν εκκλησίαν καί τάίλέατρα καί ολως τάς τον δήμουσυνόδους μικροϊς πάνν χοιριδίοις,απερ ώνο'μαζον καθάρσια. Dalsdie Beste des Opfers, wie der Schol.zu Äsch. 1, 23 sagt, ins Meer ge-worfen worden seien, ist nach vor-liegender Stelle nicht sehr wahr-scheinlich. — ή δτιονν, näml. ποι-εΐν, was in όμνύναι und έπιορκεΐνenthalten ist. Zink (p. 102) ver-steht die Stelle so: comperi illos,

quae maxime nefaria sunt, attrec-tauisse et pro hac impietate per-iurium facere ne minimum qui-ilem dubitare.

40. ον δή κτλ.] Sandys: A veryelegant and idiomatic passage :‘Co-non then, as a character such asi have described, is not to be tru-sted on oath; far from it, indeed.

— ονδε πολλοϋ δει, durch αλλάτον παντός zu ergänzen : s. zu 20,20. — ο μηδ — νόμιμον, = ich.

— ένορκον, was man mit gutemGewissen beschwören kann, an sichUnverfängliches. Der Gegensatz είd’ άναγκαΐον zeigt, dafs hier derBegriff des Freiwilligen, der Leicht-fertigkeit vorschwebt, welche inselbst geringfügigen Fällen gleichmit einem Eide bei der Hand ist.

— κατά παίδων, oben zu § 38. —ών μή νομίζετε, näml. μηδέν, wievor hergeht: in keinem Falle, wo esnicht herkömmlich ist. Der Schwurκατ’ έξωλείας (zu 23, 67) be-schränkte sich als der stärkste nurauf die wichtigsten Fälle. — μηδ’άν μελλήσας, näml. όμεϊα&αι, dersich nicht einmal einfallen läfst,geschweige dafs er cs thut.— avay-καϊον, näml, ειη όμνύναι. — διάτον πνρός, kann schwerlich andersverstanden werden als wie es Schä-fer fafst, dum ara ardet, und wieschon Reiske, der einen Schwur ver-steht, bei welchem der Schwörendedie Hand über das auf dem Altarlodernde Feuer hielt. In dieser Form