126

ΑΗΜΟΣΘΕΝΟΤΣ

LIV. ρ. 1261-

ΜΛΡΤΥΐΙΛΙ.

13 "Οτι μεν τοίννν ον μέτριας τινάς καί φαύλης λαβώνπληγής, αλλ 3 εις παν έλθών διά την νβριν και την ασέλγειαντην τούτων πολύ τής προσηχονσης έλάττω δίκην εϊληχα,πολλαχόθεν νομίζω δήλον ύμίν γεγενήσθαι. οϊμαι ό 3 υμώνενίονς θανμάζειν, τί ποτ’ έστιν, α προς ταντα τολμήσειΚόνων λέγειν. βούλομαι δή προευνεΐν νμίν, α εγώ πέπν-σμαι λέγειν αυτόν παρεσχευάσθαι, από τής ύβρεως καιτων πεπραγμένων το πρΰγμ 3 αγοντ 3 εις γέλωτα καί σκώμ-

14 ματ 3 έμβαλεϊν πειράαεσθαι, καί ερεΐν ώς εισίν έν τήπόλει πολλοί, καλών καγαθών άνδρών νίεΐς, οι παίζοντεςοϊ άνθρωποι νέοι σφίσιν αντοΐς επωνυμίας πεποίηνται,καί καλονσι τους μεν ιθυφάλλους, τούς δ 3 αύτοληκνθους,

ριιοντι ίατρώ καί έπιακοποϋντιτους κάμνοντας). Das Medium beiD. 59,56 τα πρόσφορα τή νόθοι φέ-ρονααι καί έπισκοπούμεναι. Bild-lich 9, 12.

13. ον — φαύλας, wie auch wirsagen ‘keine schlechten Schläge’,d. h. tüchtige, aber ohne den lächer-lichen Nebensinn. — εις παν, — ειςτονσχατον. Die Hinzufügung einesGenitives, wie z. B. κακοΰ, ist, ob-wohl bei D. sonst gewöhnlich (3, 3εις παν προελήλν&ε μοχθηρίαςτα παρόντα), doch nicht notwen-dig. Vgl. Xen. Hell. 6, 1,12 εις παναφίκετο βασιλεύς. 5,4,29 έν παντίήααν. Plat. Symp. εν καί μάλ’άν ψοβοΐο καί έν παντί ειης.Euthyd. 301» καγώ έν παντί έγε-ν ό μην νπ' απορίας. — τής προα-ηκονοης, s. § 1. — τί — α] DerSingular τί kann auch in Verbin-dungen wie τί ταντά έατι stehen,wenn man fragt, was die Einzel-heiten für eine Gesamterscheinungbilden. — βούλομαι — παρεακεν-άο&αι] Figur der Hypophora. S. zu23, 61. — από — πειράαεαθαικαί έρεϊν, als weitere Ausführungdes λέγειν αντον παρεσκενάσθαιnachlässig an πέπνσμαι angeschlos-sen. Man erwartet από — απα-

γαγών — έμβαλεϊν πειράοεταικαί έρεΐ. — τα πεπραγμένα, dasThatsächliche, Handgreifliche in sei-nen einzelnen Teilen, το πράγμα,der ganze Streich.

14. καλών — νιεΐς, hübscherLeute Kinder. Dergleichen Vereinevon an sich harmlosen, wenn auchnicht preiswürdigen Zielen, gefähr-lich aber insofern, als daraus wohlin bewegten Zeiten die politischenHetärien sich bildeten und verstärk-ten, fanden in einer so volkreichenStadt wie Athen sich ganz vonselbst zusammen. Von einem förm-lich organisierten Vereine dieser Art,den Sechzigern, berichtet Athen. 14,614 d (zu 2, 19). — αντοληκνθονς,ist unübersetzbar. Es wird von Lo-beck erklärt: quasi bursarios, quibulgam seu crumenam ad symbo-lam dandam semper promptam etaperlam habent. Die verschiede-nen Erklärungen der alten Gram-matiker vollst. bei Bekker Anecd.gr. 465, 17: ήτοι αντί τον ενζώ-νονς τινας καί ετοίμους πανοτιονν ποιειν καί υπομένειν ήαντί τον πένητας καί μηδέν άλλοκεκτημένους ή ληκύθους ή αυτουρ-γούς. ή αντί τον εις πληγας ετοί-μους καί οίον τύπτοντας καί μα-