Preceptumcenda ē elemoſina quā qͥs facit alteri ꝓpria ſaluteneglecta Un̄ d̓r Eccleſiaſticizo. Miſerere aīe tue placens deo Decens etiā modꝰ in hoc attēditurꝙ elemoſina detur leto vultū dulci ꝟbo ⁊ prōptamanu quia letꝰ vultꝰ elemoſinā in diuina acception ſaginat cū hylarē datorē diligat deꝰ dulce ꝟ-bum ip̄am dulcorat Dura āt vba ⁊ obiurgatiuaelemoſinā pauꝑi amaricāt Sil̓r prōpta manuselemoſinā multiplicat. Iuxta illud Qui cito datbis dat quia neſcit dare qͥ dare tardat. ¶ Tertioin mō dāde elemoſine ꝯſiderāda ē recta intētio vtnon detur ꝓ vana gloria ſꝫ ꝓ diuino honore Nāvt inquit gregoriꝰ Inſipiens eēt uimis qui mercedem et̓ne retributionis cōmutaret in fumū vane⁊ trāſitorie laudis ¶ Tertio oſtendēdū ē quibꝰpre alijs ſit danda clemoſina Propter qd̓ ē ſcien-dum ꝙ circa dationē elemoſine modꝰ ⁊ diſcretioeſt ſeruādus Nam eoruꝫ qͥ petunt elemoſinā alijpetūt quaſi ex debito vt p̄dicatores ⁊ p̄lati talibqꝫ debetur. ⁊ ſi non ex debito ſtricti iuris ſaltē exdebito charitatis ⁊ etiam naturalis equitatis vtrecipiāt ſuſtentationē ab his qͥbꝰ p̄dicāt vl̓ quibꝰſacramenta mīſtrāt. vt euidenter docet Augꝰ li-de oꝑe monachoꝝ. Si euāgeliſte inquit ⁊ mīſtriſt̓ altaris fateor plane ꝙ habeat poteſtatē viuen-di de ſumptibꝰ fideliū vn̄ iſta ſibi non irrogant ſꝫplane quaſi ex debito ſibi vendicāt ptātē Alij petūt elemoſinā ex gr̄a ſimpl̓r ꝓ corꝑis ſuſtētationeIn pͥmo caſu diſtingue. qꝛ aut ſunt noti aut nonſi ſunt noti ⁊ conſtat eos miſſos vel inſtitutos ad