Quintum⁊ promptitudine erogandā ¶ Propter primū eſtſciendū ꝙ dare elemoſinā in ncc̄itatꝭ articulo ca-dit ſub p̄cepto. qd̓ ptꝫ ꝑ hoc qꝛ ip̄aꝫ omittēs eter-naliter puniet̉: vtꝫ Math. 25. Eſuriui ⁊ nō dediſtis mihi manducare Et rō huiꝰ eſt. qꝛ cū dilectōꝓximi cadat ſub p̄cepto. neceſſe eſt oīa illa cadereſub p̄cepto ſine qͥbꝰ dilectio ꝓximi nō ſeruat̉. Adilectōeꝫ aūt ꝓximi ꝑtinet vt nō ſolū velimꝰ ei bonū. ſꝫ etiā oꝑemur ẜm illd̓. i. Ioh̓. 3 Nō diligamꝰꝟbo neqꝫ lingua: ſꝫ oꝑe et ꝟitate Ad hoc aūt ꝙ velimꝰ bonū alteri requirit̉ ꝙ eius neceſſitati ſubue-niamꝰ. iuxta illd̓. i. Ioh̓. 3. Qui viderit fratrē ſuūneceſſitatē habere ⁊ clauſerit viſcera ſua ab eo. qͦ-modo charitas dei manet in illo? Ergo elemoſinarū largitio eſt in p̄cepto. qꝛ intētio legiſlatorꝭ eſt ci-ues facere ꝟtuoſos. 2. ⁊ .5. Ethico. Sꝫ qꝛ p̄ceptadant̉ de actibꝰ virtutū. neceſſe eſt vt hoc modo donū elemoſine cadat ſub p̄cepto ẜm ꝙ ille actꝰ eſt d̓neceſſitate ꝟtutꝭ/ puta ẜm dictamē recte rōis. Etẜm hoc eſt conſiderandū aliquid ex ꝑte dantis/ ⁊aliquid ex ꝑte recipientꝭ. Ex parte quidē dantꝭ requirit̉ ꝙ illud qd̓ dat̉ in elemoſinā ſit ſuꝑfluū. nōſolū reſpectu ſuiip̄ius: ſꝫ etiā reſpectu alioꝝ quoꝝ ſibi cura incūbit. qꝛ recta rō dictat ꝙ primo vnuſqͥſqꝫ ſibi ꝓuideat ⁊ his quoꝝ cura ſibi incūbit. Etpoſtea de reſiduo neceſſitati alioꝝ ſubueniat. Exparte aūt recipientꝭ requirit̉ ꝙ neceſſitatē habeatalioquin nō eſt rō pietatꝭ quare ei daret̉. 82. di. inglo ſuper illd̓ ca. Generaliter. His pauperibꝰ dāda eſt elemoſina qui ſuis manibꝰ laborare nō pn̄t