vel pauperem innocentē arguas/ diuitē excuſes reumculpe. Pronū quidem eſt genus hominū fauere honoratioribus. ne leſos ſeſe putent. ne victi doleāt. Sedprimū ſi offenſam vereris/ nō recipias iudiciū. ſi ſacerdos es/ aut ſi quiſqͣꝫ alius/ nō laceſſas. Licet tibiſilere in negocio dūtaxat pecuniario. quanqͣꝫ ſit conſtantie adeſſe equitati. In cauſa aūt dei/ vbi cōmunionis periculū ē etiā diſſimulare/ peccatū eſt nō leue.Quid aūt tibi prodeſt fauere diuiti? An quia citi-amantem remunerat? His enim fauemus frequētius/a quibus referende vicem ſperamꝰ gratie. Sed eo magis infirmo ⁊ inopi nos ſtudere cōuenit/ qͥa ꝓ eo quinō habet/ remunerationē ſperamus a dn̄o Ieſu. Quiſub ſpecie cōuiuii/ generalē virtutū edidit formā. vthis potius noſtra conferamus beneficia/ qui nobisea nō poſſent rep̄ſentare. dicēs/ ad ꝯuiniū atqꝫ epulas/ non eos qui diuites ſunt/ ſed qui pauperes inuitandos. Diuites enim rogari videntur/ vt ip̄i quoqꝫnobis reddant cōuiuium. Pauperes (quia nō habentquod reſtituant) cum acceperint/ remuneratorē nobisfaciunt deū. qui pro paupere obliganduꝫ obtulit. Adip̄m quoqꝫ ſeculi vſum/ conſolatio beneficii facta inpauperes/ magis qͣꝫ in locupletes plus iuuat. quia diues dedignatur beneficium. ⁊ pudet eum debitorē eſſegratie. Quinetiam id quod collatū eſt ſibi/ meritis ſuis arrogat quod velut debitum acceperit. vel ideo datum ſit/ eo ꝙ qui dedit/ reddendum ſibi a diuite vberius eſtimauerit. Ita in accipiēdo beneficio/ eoip̄o ꝙacceperint diuites/ dediſſe magis qͣꝫ accepiſſe exiſtimant. pauper v̓o/ ⁊ ſi non habet vnde reddat pecuniārefert gratiam. In quo certū eſt/ ꝙ plus reddat/ qͣꝫ acceperit. Pecuni a enī nūmo ſoluit̉. grā nūqͣꝫ exinanit̉

45