5

.

xixxag. 2ꝯ.Et ſi ſeruꝰ ꝯuitiū dicat/ iuſtꝰ tacet. Et ſi īfirmꝰ ꝯtumeliā faciat/ iuſtꝰ tacet. Et ſi pauper criminet̉/ iuſtꝰnō rn̄det. Hec ſunt arma iuſti/ vt cedēdo vicat. Sicutperiti l̓aculādi/ cedētes ſolēt vīcere. ⁊ fugiētes/ grauioQuid enī opꝰ ē mo (ribꝰ ſequētē vulnerare ictibꝰueri/ cū audimꝰ ꝯuiria? Cur nō imitamur dicentē/ obmutui/ ⁊ hūiliatꝰ ſuꝫ/ ⁊ ſilui a bonis; An hoc dixit tm̄mō/ nō etiā fecit pauid; Immo ⁊ fecit. Hā cū ei ꝯuītiaret̉ Sęmei filiꝰ gemini/ tacebat dauid. Et (qͣꝫuis ſeptus armatis) nō retorq̄bat ꝯuītiū. nō vltionē q̄rebateouſqꝫ/ vt dicēti ſibi Sarme filio/ ꝙ vidicare ī eū vellet/ nō permiſerit. Ibat ergo tāqͣꝫ mutꝰ/ ⁊ hūiliatus.Ibat tacēs/ nec mouebat̉/ cū vir appellaret̉ ſanguisqͥ erat ꝯſcius ꝓprie māſuetudīs. Hō ergo mouebat̉ꝯuitus/ cui abūdabat bonoꝝ opeꝝ ꝯſciētia. Itaqꝫ isqͥ cito riuria mouet̉/ facit ſe dignū videri ꝯtumelia/dū vult ea īdignꝰ ꝓbari. Meſior ē itaqꝫ qͥ ꝯtemnit īiuriā/ qͣꝫ qͥ dolet. Qui enī ꝯtēnit qͣſi nō ſentiat ita deſpicit. Qui āt dolet/ quaſi ſenſerit.Capitulum quintum Quinqꝫ habens partes.Eqꝫ improuide ad vos filios meos ſcribēs/ buius pſalmi ꝓhemio vſus ſum. Quem pſalmumpropheta Dauid ſancto Idithum legenduꝫ canendūqꝫ dedit. Ego vobis ſuadeo tenenduꝫ/ delectatus eiꝰſenſu profundo/ ⁊ virtute ſententiarum. Aduertimꝰenim ex his que breuiter libauimus/ ⁊ ſilendi patienti am. ⁊ oportunitatem loquendi/ ⁊ in poſterioribuscontemptum diuiti arumi (que maxima virtutuꝫ fundamenta ſunt) hoc ꝑ ſalmo diceri.Dum igitur hunc pſalmū cōſidero/ ſucceſſit animode officiis ſcribere. De qͥbꝰ etiā: ſi quidā philoſophieſtudentes ſcripſerunt/ vt Panetius ⁊ filiꝰ eius apud

I. x

Iiuitūſimimoxiiij ſcuntalaiſuſiſira voin diligendi adl.ulicuſt quos dliqtrrtip qm̄ perſonteipuimiat̉ ſcribere dlip iumoiypput̉ dili