.1voſorj a vqdo. .vA811

I Ec ſi cuſtodiat aliquis/ fit mnltis manſuetus/mnodeſtus. Cuſtodiēdo enim os ſuū/ ⁊ retinēdolinguā ſuam/ nec prius loquēdo qͣꝫ interrogetꝭ ⁊ expebat/ atqꝫ exam inet verba ſua ſi dicendū hoc/ ſi dicendū aduerſum hunc/ ſi tempus ſermonis huius/ is ꝓfecto exercet modeſtiam. ac manſuetudinē ⁊ patientiāvt nō ex indignatione ⁊ ira in ſermonē erumpat. nōalicuius paſſionis indiciū det in verbis ſuis. nō ardorē libidinis flāmare in ſermone ſuo indicet/ ⁊ ineſſe dictis ſuis ſtimulos iracundie. ne ſermo poſtremoqui commēdare interiora debet/ vitium aliquod eſſein moribus aperiat ⁊ prodat.Tunc enī maxime inſidiat̉ aduerſarius/ qn̄ videtin nobis paſſiones aliquas generari. tunc fomitesmouet. laqueos parat̉. Vnde nō immerito (ſicut audiſtis hodie legi) ꝓpheta dicit. Quia ip̄e liberauitme de laqueo venantiū. ⁊ a v̓bo aſpero. Symachusirritatōis verbū dixit. Alii perturbatōis. Laqueusaduerſarii/ ſermo noſter ē/ ſꝫ etiā ip̄m nō minꝰ aduerſarius nobis/ loquimur plerūqꝫ quod excipiat inimicus. ⁊ quaſi noſtro gladio nos vulneret. Quāto tolerabilius ē alieno gladio/ qͣꝫ noſtro perire? Exploratergo aduerſarius noſtra arma. ⁊ cōcutit ſua tela. Sividerit moueri me/ inſerit aculeos ſuos. vt ſeminariaiurgioꝝ excitet. Si emiſero v̓bū indecoꝝ/ laqueū ſuūſtrigit. Interdū mihi (qͣſi eſcā) ꝓponit vīdicte poſſibilitatē. vt dū vīdicare cupio. ipſeme inſerā laq̄o. ⁊nodū̄ mortis aſtringā mihi. Si quis ergo hūc aduerſariū ſentit p̄ſentē eē/ tūc magis cuſtodiā achibere debet ori ſuo. ne det locū aduerſario. Sed nō multi hūcvident. Sed etiam ille cauedus eſt/ qui videri poteſt-quicunqꝫ irritat/ quicunqꝫ incirat/ qͥcunqꝫ exaſperat.

liuſiuo nla-ſdiitucia-Itirmitꝭ nt lipiulienut colxrimim ſilttjitut noltn. ntiſpeulull.