canticorumCanticaCayV
ſuperpolerat. Ideoqꝫ ꝓpius accedens per ip̄meā excitare nō dubitat: vbi dicit̉:¶Dilectus meus miſit manūſuam per foramen: ⁊ venter meis intremuit: ad tactū illius.¶Manū dilectus ad ſpōſam mittit per foramen vt ſurgat: qn̄ per ſubtilē intellectūquāta ſit operatōis diuine: virtus ei inſpirando manifeſtat: qd̓ videlꝫ ⁊ inter pericula ſaluare poſſit: ꝙ etiā in pace niſi pereū ſaluus ſit: nemo ꝙ in tumultū certaminis ſperātes in ſe nō derelinquit. Ad cuius tactū venter ſponſe intremiſcit: qꝛ ſancta aīa quo amplius diuinā potentiā perinteriore viſitationē principaliter ſentit:eo ſtrictiꝰ iudicat: quicqͥd in ſe carnale deprehendit. Quo em̄ maiori charitate ineū ardet: quē mente cōcupiſcit: eo timidius ſe ei ſubijcit: ⁊ amplius veret̉: ne ſponſus in ea aliqͥd inueniat: ꝓpter qd̓ eam aſe dimittere velit. Iccirco ſponſo obediēsad laborē ſe preparat: vt ſicut inquiete familiaris ſponſo: ſic ⁊ in labore deuote ſeruiēs appareat. Ideo ſubdit dicēs:¶ ¶Surrexi: vt aperirē dilectomeo. ¶Tacta ſurgit vt aperiat: qꝛ dū ſpiritū dilectōis amplius ſolito accipit: moxde edificatiōe ꝓximi cogitat: ⁊ predicādoagit: vt apertis. cordibꝰ ſponſus ad inhabitādos ꝓximos veniens: aditū intrandiinueniat. Que etiā cū predicatiōe exempla operū auditoribus demōſtrat dicens:M MManus mee ſtillaueruntmirrhā. ¶ Quid per manus niſi oꝑationes? qͥd per mirrhā: niſi mortificatio carnis accipit̉? Manus ergo ſpōſe p̄dicātismirrhā ſtillāt: qꝛ quicūqꝫ alijs p̄dicāt neceſſe eſt ſi multis ꝓficere velint: vt in omni oꝑe ſuo carnalē vitā mortificare cōtendant. Sed vt hoc cū magna diſcretiōe fiat: manifeſtat cū ſubiūgit dicens:¶ Digiti mei pleni ſunt mirha probatiſſima.Sicut em̄ ab vna manu plures digiti dinidunt̉: ſic in vna ſancta ꝯuerſatiōe per di
ſeretionē diuerſe virtutes inueniūt̉. Ultaem̄ eſt virtus largitatis: alia virtus parcitatis Aliud opus humilitatis: aliud libere increpatiōis: aliud vero agimꝰ: qn̄ nosſub ſilentio ꝯtinemus: ꝓpter edificationēꝓpriā: aliud qn̄ ꝓximis loquimur ꝓptervtilitatē ſuā. Sed digiti mirrhā ꝓbatiſſima pleni eſſe perhibent̉: qꝛ in om̄e qd̓ agitur ſemꝑ neceſſe eſt: vt mortificatio carnalitatis teneat̉. Que tunc ꝓbatiſſima eſſeiure dicit̉: qn̄ in om̄i ſuggeſtione: que abhoſte ingerit̉ ſine ceſſatiōe voluptas carnalis cauet̉ ne ſuſcipiat̉. Quod quādo fitom̄is duricia mentis diſſoluit̉: ⁊ vt ſponſus intret ad cor aditus preparat̉. Hinceſt ꝙ ſequitur.O ¶ Peſſulum oſtij mei: aperuidilecto meo.¶ Peſſulū oſtij facimus qn̄ per voluptates carnis aditū cordis cōtra ſponſuꝫ obſeramus. Peſſulū vero aperimus qn̄ remotis voluptatibus fluxis: cor noſtrū inamorē xp̄i quod prius durū fuerat: ſoluimus: ⁊ ſponſo pulſanti ad oſtiū introitū liberū facimus. Quod dū in hac carne viuimus: quia repēte fieri non poteſt reſtat:vt magis ac magis quottidie faciamus.Nemo em̄ ſicut ſcriptū eſt repente fit ſummus Aliquādo em̄ dum in hac corruptione poſiti dn̄m noſtrū queriuiꝰ: magis nobis elongari ꝙͣ appropiare videt̉. Ideoqꝫ ſequitur.P ¶ At ille reclinauerat: atquetranſierat.I¶ Modo ſponſus dilectā tangit: mō declinat: qꝛ qn̄ nos torpentes cōſpicit: ad amorē incitat: qn̄ vero laborātibus nobis poſſe app̄hendi videt̉: tūc ne apprehendant̉trāſit ⁊ declinat. Qd̓ maxīe in nobis gr̄aagit̉: vt vꝫ nec in torpore nr̄o iacētes: oīoeū amittamꝰ: nec de plena eius vt nob̓ videt̉: app̄henſione ſuꝑbiamus. Qui moxtn̄ vt receſſerit redit: ⁊ ne diutius aīa ſctāa dilecto ſuo alienetur verbo inſpiratiōisſue deſiderāti aīe ſe infundit: ⁊ eā liquefacit. Vnde exultat ſponſa dicens: