terꝝ ecimo

illis pingentes. atqꝫ cōtraria q̄pīgere debuer̄t. Hec inquit recte accuſanda ſunt. ſed quenāſunt falſa atqꝫ improbe dicta?Primū inꝙͣ maximū ⁊ de rebusmaximis mēdaciū non bn̄ mentitus ē. qui dixit celū ea feciſſe.q̄ ab Heſiodo narrantur: ⁊ ꝙSaturnꝰ ip̄m vltus fuerit. Naetiam ſi vera eſſent: tacenda omnino tn̄ putare. nec ita facile adomnes efferēda. ſed maxime certe celanda. ꝙ ſi neceſſitas q̄dādicere cōgerꝫ. pauciſſimis trādeda fuiſſe. Ardua enim ſūt nec pdicandao Adymante in ciuitate nr̄a. Nec enī iuuem ꝑſuadēdūeſt. vlciſci parētes oportere etiāſi īiuriā inferat. nec aūt omninocredēdū ē deos int̓ ſe ita diſſidere ut alius alij bella ⁊ pugnā cieant. nec enim vera hec ſunt. necnobis cōducibilia. qui ſi rēpublicam cōſeruare volumus. inteſtina bella odia ⁊ ſimulacōnesturpiſſimas ducere debemꝰ. necgigantū adu̓ſus deos pugnas⁊ herouin cognatos adoleſcentibus explicadas iudico. ſed ſialiquo modo poſſemus nunꝙͣ ciui ciue fuiſſemimicū id libenterꝑſuaderemus. Hec enim maxīeadoleſcētibꝰ. hec viris. hec ſenioribꝰ p̄dicanda. Quare poetecogendi etiā ſunt hec carminibusedere. Saturni autē vincula. ⁊vulcam a pre proiectio quom

auxilium pulſate matri efferretdeorumqꝫ pugne quas Homerus cōſcripſit nullo modo audiede. Nā etiā poete ꝙ optime atꝫvtiliter de deo fingere dn̄t Multum enī ad virtutem hmōi carmina cōducūt Ruas igitur dicemus vtiles ad virtute de dijs fabulas eē. ut reſpondeamꝰ ſi quiinterroget. Capitulū ſecundūOn ſumꝰ inquit o Adymante inpn̄tia poete. ſꝫvrbui cōditores. Cōditorem aut vrbis oportꝫ formaquaſdā reꝝ tenere: in quibꝫ verſari poete ita debēt. ut inde digredi ſibi non liceat. Recte inqͥt dicis. Sꝫ quena iſte forme ſunt?Tales certe inqͥt qualis ſit deꝰheroicis lyricis tragoediſqꝫ dicēdū eſt. nam quom deus bonꝰvere ſit. nihil ei mali attribueredebent. Bonū aūt nullum nocꝫan non? Ita videtur inquit. Putaſne igitur qd̓ innoxiū eſt nocere an nō?Nullo/ modo inquitQuod aut non nocꝫ facitne q̄cꝙ mali? neqꝫ id quidē. Qd̓ porro nihilmali facit. nullius certemali cauſa erit. Aſſentio. Nihilergo nocebit. Preterea omnebonum vtile ē an nō? Vtile videlicꝫ. Erit ergo cauſa felicitatis.Ita prorſus. Seqͥtur ergo ipſum bonū non eē cauſā omniūſꝫ eoꝝ ſolūmodo que ꝓbe ſe habēt. maloꝝ vero minime. Id iā