Cap. xxxvij. Ieſus cruce ditatus

¶ Ieſus eruce ditatusmodos ſuꝑius dictos tā diu ꝑ iſtas anguſtias circūrotat donec totalit̓ cōfracti mortui a ſe trāſeāt & iniſtis altiſſimos ſtatuſ formet. Sepe āt facilioreſ uiastenet ipſe ſpiritus: qui ubi uult ſpirat: & uocē eiusaudis: ſed neſcis unde ueniat aut quo uadat: Io. iii.¶ Mēſura iſtius crucis eſt ſcd̓m quantitatem deſderii quo ad ſuꝑiores ſtatus perfectionum aſpirat.¶ Ad uidendū autē quomodo in iſta cruce quā inſequēti diuerſis gradibus mens proficiat in deū: &quomodo diuer ſis gradibus recepte gratie mēs īſuo malo deficiēs ad perfectionē formetur: multūualet quod dicit Tregorius. xxii. Mora. ca. xviii. ſuper illo uerbo Iob: ca. xxxi. Et in humero meo portem illū: ubi dicit ꝙ cum mens a uite corruptibilisamore diuertit: quaſi ꝗbuſdā cordis paſſibus ad īteriora proficit. At ibi dicit ꝙ nemo repēte ſit ſummus: ſed dū quotidie ꝑ perfectionis meritū mēs inaltum ducit̉: ad hi aſcēſionis cuiuſdā gradibus ꝑuenit̉. De quibus ſubdit̉. Per ſingulos gradus meospronūciabo illū. Et adducit uerbū p̄s. Deus in gradibus eius cognoſcet̉. Et illud ſcd̓m aliā tranſlationem. Exercitatuſ ſū & defecit pauliſꝑ ſpūs meus.Et dicit ꝙ ſpiritus hoīs ē ſpūs elationis: & ꝙ ꝑ occultam gr̄am ad amorē dei temꝑata deſuꝑ menſura proficimus: ꝗꝛ ꝗͣto in nobis quotidie de dei ſpūuirtus creſcit: tāto noſter ſpūs deficit: & qꝛ malumnr̄m nō a nobis ſubito penitus amputat̉: bn̄ pauliſper defeciſſe dr̄. Tūc uero in deum plene profioimus: cū a nobiſipſis fūditus defecerimuſ. Et ponitexēplū a dn̄o in euāgelio traditū: ubi dicit: per quaſitates frugū diſtincta ſunt incrementa meritoꝝ pͥmū herba: deinde ſpica: deinde plenū frumentū inſpica. Nā pauliſꝑ in unaquaqꝫ anima int̓ne gr̄e humor exuberat: ut herba in frugē creſcat: & ideo nemo proximū cū adhuc herba uidet de frumēto deſperet. Itē ponit exemplū de Daniele ꝗ cū audiuituocē āgeli iacebat in t̓ra: poſtea erexit ſe ſuꝑ genuaſua. Tertio ſtetit rectus & tremēs. Nā iacentes uerba dei audimus cū ī peccatis ſumus. Suꝑ genua uero erigimur: cū ꝓficientes cor a t̓renis ſeparamus.Poſtremo erecti ſed tremētes ſtamus: cū a terrenisdeſideriis ꝑfecte ſubleuati: uerba dei quo plus cognoſcimus: plus timemus. Itē ad idē facit qd̓ gre.dicit ibidē. xxxi. Mo. xxix. &. v. ſequētibus capl̓is:in ꝗbus dr̄ quō miles dei a pͥmeua cōuerſatiōe ꝓficiat: & a minimis ad maiora ſuccreſcat: & quibusgradibus ab īfimis ad ſuꝑna ꝑueniat. Primo .n. ſuſcipit fieri fortitudinē: deīde facit peccatorum confeſſionem: poſtea incipit ſe ad alia in quibuſdamſuſtollere: & in quibuſdā inherere terre: qꝛ cōuerſionū initia bonis maliſqꝫ moribus ſunt ꝑmixta: deinde cogitās de futuro iudicio letat̉ parit̓ & timet:quia īchoatis iā bonis: ſpe de iudicio letus: & necdum finitis oībus malis perfecte ſecurus non eſt:ſed eſtimans ſeruile dominicā preſentiā formidar̄:diſcit iudicem di igere: & timēdo renuit timere: &conſiderans formidinem pro carnali actione oriri:incipit carnē per abſtinentiā domare: deinde tāto

ſubli mius fraudē hoſtiū cōſpicit quāto diſtrictiuscorpus propriū quaſi hoſtium adiutorē premitdeo: ut etiā in alieno corde huiuſcemodi tētamenta dep̄hendat: & a mēte proximi īmundoꝝ ſpūumacceſſum prohibeat: de ꝗbus callidus hoſtis terribiliter dei militē tentat: & ſi ſupare nō pōt: ſaltē ſuperare conat̉: ut uel ſic is quē defendere conſueuerat perimat̉. Sed miles dei non ꝓpterea curā proximi dimittit: nec tētationibus cedit: ꝓpter quod doloſus hoſtis ad acriora tentamēta ſe uertit. Tentatenim dei militē nō ſolū de manifeſta nequitia: ſedetiā inſidioſe de uirtutis elatiōe: necnō quedā difficultates perplexe eius conatibus opponūt̉: ſed ip̄econtra tot argumēta belloꝝ ſeip̄m diſcutit: & ꝗcquid in ſe terrenū repperit: quotidie proficiendoconſumit: & propter aliū quod praue ſuboritur:agere recta nō metuit: & ad agēda fortia ante inſonantia tēperamenta non trepidat: īmo & de tenttiōibus exultat: quia tāto robuſtius uirtutes cuſtodit: qͣto ex tentatiōe concuſſus infirmitatem ſuamhumilius agnoſcit. Deide proficiens longe prenotat de unaquaqꝫ re: cuius uitii pugnā ſuccreſcat: acmala inſidiātia cōſpitiēs: primo ne mala quelibet:ſecundo ſero conſiderat ne incaute bona faciat: &poſtꝗͣ praua ſubiecerit: etiā ip̄a ſibi ſubiicere rectacontēdit. Et quia ex bonis mala oriūt̉: uigilāti ſtudio cōſpicit quomodo ex doctrina arrogatia: ex iuſtitia crudelitas: ex pietate remiſſio: ex zelo ira: exmāſuetudine torpor oriatur: & ideo ab eis cauet.Quia ergo ſua cogitatione omne uitium prius qͦſurripe poſſit aſpicit: ac etiam perpendit: que turbainiquitatū proruat: ſi mala a ſe īgredi uel pauca ꝑmittat ſagaciter deprehendit: tam capitalia uitia ꝗͣalia ex eis naſcētia: & ip̄a omnia prudent̓ deuitat.Nec omnia prolixe deducit Gregorius: ubi loq̄nsde equo quē dominus lob deſcribit. Quīta cruxeſt incipiētiū: que proprie conſiſtit in fuga peccatorum mortaliū: timore ſupplicii: & amore premimixto tamen cū hoc amore dei. Sed in iſtiſ īfirmiraro uenit in eoꝝ mēte amor dei: niſi p̄dictis duabus circunſtantiis ſuſtentatus. Iſti multū ueſāturadhuc circa amorem ſui. Sed qui ſolebāt amare acdelectamenta carnis: & mundi uanitates: & fugascorporaliū paſſionum: modo ſe amant ad fugienda eterna ſupplicia propt̓ ſuum dānum: & ad acꝗrenda celeſtia premia propter delectamentum proprium quod ſpectāt. Iſtis propter ſuam debilitatēparum poſſet ſapere amor dei: niſi ipſum conſidetarēt ut utilē ſibi: & ideo in chriſti paſſionem feruntur cum multa compaſſione: quia eam pro eis ſuſtinuit: & libēter deplorant dolores ſui corporis:quia adhuc paꝝ intrant ad illos mentis conatus:& multū dulcit̉ ferunt̉ in chriſtum: cogitantes ocum iſta doloroſa morte eos ex magno amore ſaluauit: & quia par habēt de lumine: magis ex iſtoreſpectu ferunt̉ in chriſtū paſſum: ꝗͣ in eo ꝙ in ſumorte tantū refulſit in chriſto altitudo ſuaꝝ uirtutū: & tā ſublimit̉ honorauit deum. Quia uero

B 5