Ieſus ſpītans afflatibusCaꝑ. xxxvi.Ieſus ſpirans afflatibus

Ftrenuitas mouet: ut ꝓuida in eligēdo per conſilium: ut uigoroſa in ꝑferēdo & pſiſtēdo: & ꝑ ſeuerādo per fortitudinē. ¶ Expediūt etiā mirabiliter impedimēta uite actiue: & fantaſmata repellūt impedientia cōtemplationis uolatū. Non ſolū autē iſteſpūs ſanctus ſpirat flatus uirtutum in incipiētibusuicia uincere per uirtutes: & in ꝓficiētibus & agētbus expedire per dona ſuꝑius enumerata: ſed etiāſpirat beatitudinis perfectos hītus in his que culmen ꝑfectionis attingunt: qui etiā guſtant ſuauiſſime fructus ſpūs: & per ꝗnqꝫ ſpūales ſenſus boniieſu exꝑiunt̉ delectabiliſſima ſentimēta. Habitusautem beatitudinū enumerat magiſter ꝑfectionisieſus ꝑfectionē docens in monte. Et ſunt ſeptē .ſ.paupertas ſpūs: mititas: luctus: eſuries iuſtitie: miſericordia: mūdicia cordis: & pax. Dicunt̉ autē īſtihabitus beatitudines: qꝛ mentē ad tantā ꝑfectionēadducūt: ut coniūgant eā ſuo fini .ſ. xp̄o ieſu ꝗͣtumeſt poſſibile in ꝑegrino decurſu. Anima enī ſic ſinthomata uicioꝝ: ſiue inficiētes reliꝗas tā alta perfectione trāſcendit: ut ꝑfectiſſima delectatiōe feratur in oēs illos actus ꝗ ꝑfecte cōfigurāt amato: &hoc ſemꝑ in hac uita eligat ꝓ ſumma beatitudineſua. Propter quod ex his q̄ ꝑfectionē ītegrāt: & exhis q̄ ad ꝑfectionē diſponūt: iſtaꝝ beatitudinū ſuſficiētia declarat̉ & ordo. Ad integritatis enī ꝑfectōnem reꝗritur neceſſario ꝑfectus receſſus a malo: &mali occaſionibus: & ꝑfectus ꝓceſſus in bono: &ꝑfectus ſtatus in optimo. Malū autē omne: aut ꝓcedit ex timore ſuꝑbie: aut ex rancore malitie: autex lāgore cōcupiſcētie. Ideo ad ꝑfecte elongandūab hoc triplici genere mali: ſunt tres neceſſarie beatitudines: q̄ delicioſe fruuntur oppoſitis bonis.Pauꝑtas enī ſpūs elongat a malo tumoris: mititasa malo rancoris: luctus a malo libidinis & langorecōcupiſcētie. Quia uero ꝑfectus ꝓceſſus in bonoattēdit̉ ſecundū diuinā imitatione: & uniuerſe uiedn̄i: miſericordia: & ueritas: hinc eſt ꝙ duplex eſtbeatitudo ſecundū has duas uias .ſ. eſuries iuſtitie:& affectus miſericordie. Que ſi recte cōplentur innobis: & eas indeclinabiliter teneamus: nos perducunt ad ſtatū in optimo. Et loquor de optimo huius uite: quod plene cōfirmat̉ ī optīo patrie. Iſtudautē optimū eſt per limpidā cognitionē ueri: & ꝑtranꝗllam affectionē boni: quod fit. per mūdiciamcordis: que ducit ad deū uidendū: & ꝑ pacē mētisque ꝑfecte adoptatiin filiū. ¶ Si etiā attēdantur diſpōſitiōes p̄ambule iſtaꝝ ſeptē beatitudinū: poteris uidere quomō reddūt habentē ꝑfectū. Diſpoſitiones enī p̄ambule ſunt dona ſuꝑius nomīata.Timor enim facit recedere a malo: & a mali occaſione: & ꝗꝛ radix omniū maloꝝ ē cupiditas. Ideodiſponit ad ſpūm pauꝑtatis: in qua ſimul hūilitasiungitur & pauꝑtas: ut ſic elongetur uir perfectusa fonte omīs culpe ſcilicet ſuꝑbia & cupiditate. Hiceſt ꝙ pauꝑtas ſpūs eſt fundamentū totius euag-

lici/ ſtatus: unde pͥmo debet hoc fundamētum, ſternere: qui uult ad culmē ꝑfectionis uenire: ſecundūconſiliū xp̄i dicētis Math. xix. Si uis perfectus eſſeuade: & uede omnia que hēs: & da pauꝑibus. Ecceꝑfecta pauꝑtas que nihil ſibi ꝓrſus retinet. Et ſeq̄re me. Ecce ꝓfunda hūilitas: que facit ut homo abnegādo ſeipſum tollat crucē ſuam: & ſequatur chriſtu: qui eſt totius ꝑfectionis pͥncipaliſſimū fundamentū. Di ſponit ergo timor ſicut uides ad ſpūmpauꝑtatis. Pietas aūt ad mititatē. Nam ꝗ pie ad aliquem afficit̉: nec illū irritat: nec irritat̉ ab illo. Scientia diſpōit ad luctū: qm̄ ꝑ ſcīam cognoſcimus nosa ſtatu beatitudīs relegatos in lacu miſerie: & lutofecis. Fortitudo diſpōit ad eſuriē iuſtitie. Vt autē intelligas ꝗd ſit iſta eſuries iuſtitie: ſcias ꝙ eſt deſiderare in te: & in ꝓxīo omnē abeſſe defectū: & omneeſſe debitū bonū: ut ꝑfecte merearis iuſtus īueniricorā iudice eꝗtatis: & cū hac iuſtitia q̄ ī oībus rectificat animā: ſic hō firmat̉ cū eſt diſpōitus ꝑ fortitudinis donū: ꝙ ſic ſe tenet auide ī ea: ut malit uita pͥuari: ꝗͣ aiiuſtitia ſeꝑari: quod ī martyriū flore refulſit. Conſiliū diſponit ad miſericordiā. Nihil enīmagis cōſulit deus ī ſcriptura: ꝗͣ facere miſericordiam: quod ſuꝑ oīa reputat holocauſta. Intellectusdiſponit ad cordis mūditiam. Nam ſpeculatio uirtutis mundat cor noſtrum ab omnibus fantaſiis.Sapientia diſponit ad pacem. Nam ſapientia iūgitnos ſummo uero & bono: in quo eſt finis & tranquilitas totius noſtri rationalis appetitus: qua pace adepta neceſſario ſequitur ſuperabundans delectatio ſpiritualis: que eſt in duodenario fructuumſpiritus continetur ad inſinuandam ſuperabundātiam delectationum. Eſt enim duodenarius numerus abundans in quo inſinuatur ſpiritualium chariſmatum exuberantia: quibus fruitur & delectaturanima ſancta ad ſtatum apoſtolicum ſublimataQui ad deſignandam hanc perfectionem & aliasnobis incognitas in ipſis fuiſſe apoſtolis in iſtoſacro numero eſt eorum cetus electus. Exinde autem homo redditur diſpoſitus & idoneus ad aſpectus & amplexus ſponſi & ſponſe: qui fieri habentineffabiliter ſecundum ſentimenta quinque ſpiritualium ſenſuum: in quibus uidetur chriſti ſponſiſumma pulchritudo ſub ratione ſplendoris. Auditur armonia ſub ratione uerbi. Ipſe enim eſt ſplendor paterne glorie: & uerbum procedens a paterna mente. Guſtatur ſumma dulcedo ſub ratione ſapientie comprehendentis utrunqne: uerbum ſcilicet & ſplēdorem. Eſt enim ipſe dilectus ieſus ſapientia patris: & in ipſo omnes theſauri ſapientie paterne continentur: quos ſponſa ſapidiſſime guſtat.Odoratur etiam ſponſa ſummam fragrantiam inbono ieſu ſub ratione uerbi inſpirati in corde: utdicat. Veni auſter & perfla hortum meum & fluant aromata illius. Aſtringit autem ſponſa ſuauiſſimo tactu ipſum ieſum ſub ratione uerbi īcar-

A ij