U Ieſus laxans reatusLiber. iii Ieſus laxans reatus

ſi caput nō abradatur: & ſi multū uir ſanctus īpeditur: non tn̄ ab hoſte capit̉. Tūc at caput raditur: cūſe uolūtarie meretrici aperit: & appetitui ambitiōisinhiantis ſeruit. Et tūc miſer ſopore graui in gremio meretricis quieſcit: qn̄ ſibi faſtus p̄lationis dulceſcit. Sed tūc miſero caput radit: cū eū a conſuetacōtemplatōe xp̄i uite excludit: a meretrice ꝓiicitur:ab hoſtibuſ capit̉: exoculatur: & ad mole obſequiūdeputatur: ꝗa miſer ille ꝗ ꝑꝑ ambitionē cōtemplationē reliꝗt: ſepe nō cōſeꝗtur honorē quē appetit& tn̄ ſimulatōibus occupatur & taliū demonū tētationibus exoculat̉ ne cognoſcat bonū quod perdidit: & malū quod agit. Et molā uoluit: dū ſe demalo ī peius ruere ꝑmittit. Hec de capillis magdalene ꝓlixius dcā ſunt. ¶ Contra oris laſciuiā habuit ad pedes ieſu oris cōiunctionem hūillimā. Namoſculabat̉ pedes eius. Oſculū eſt ſignū pacis: & pius ieſus ipſam recipiebat ad pacē ſue imitatiōis queē in pnīe pͥncipio inceſſus rectitudo ut imitet̉ ieſūdeſerendo pcc̄m: & ꝓſequendo oē bonū: hic ſtatusſignificabat̉ ꝑ oſculū pedū. ¶ Sed aīus creſcenſ nōeſt cōtentus poſt ieſū cōi uia incedere: ſed uult adoꝑa ꝑfectionis aſſurgere: & tūc recipit̉ ad oſculummanus. ¶ Ad hoc oſculū fuit recepta magdalena:quando poſt aduentū ſpūs ſcī ꝑfecte ꝓ xp̄o reliꝗtomnia. Sed amor ebulliens non eſt cōtentus quatacūqꝫ ꝑfectione oꝑis: niſi tranſformet̉ ad intimaredemptoris: & iō deſiderat oſculū oris clamās cūſponſa. Oſculetur me oſculo oris ſui. In quo oſculo eſt.Cōmenſuratio facieꝝConiunctio labioꝝMixtio anhelituum.Quia nūꝗͣ quieſcit ſponſa bene amare: donec totacōuerſatione xp̄o ieſu afiguret̉ & lingua ſua ꝑ ieſūſonat intra ſua p̄cordiā & nihil niſi ieſum ſpirat nōſui uiuens ſed amati uita. In cuius figura ieſus īpaſibilis in die reſurrectiōis ſpirās dedit apl̓is ſpiritūin flatu ſuo: ut iā non ſua: ſed uerbi uita uiuerēt: &eius flatu ſpirarent & reſpirarēt. ¶ Cōtra offenſamunguentoꝝ portat unguēti alabaſtrū: de quo in ſquēti capitulo dicet̉. Vidiſti ꝓceſſū cōuerſionis: uide effectū defenſiōis. Nam cōtra iudiciū ph̓iſei quieam īpie iudicabat de īmūdicia: & ieſum de neſcīa& ſe nō intelligebat multo peiorē excecatus ſuꝑbiaꝓponit padi gma. In quo cōcludit ꝙ ip̄a ē multiplcata in merito: an̄poſita ph̓iſeo: ac ꝑ hoc īnocētemdefendit: & ſe ꝓphetā oſtēdit: & ph̓iſei ſuꝑbiam cōfūdit: & quātū fuit ex ſe cōuertit. Nam dū ſua ſnīacōuincitur: quaſi freneticus funē portat quo ligat̉.¶ Eſt aūt iſte modus prudētiſſimus dū ꝑadigma.q. legicū ponitur & ex ore reſiſtentis dū nō aduertit cōtra ſe ſnīa extrahit̉: ex qua poſtea error proprius demōſfrat̉. Duo igitur debitores ſūt. Simon &magdalena: h̓ debebat. 5oο. ꝗa laſciuia uita ſuoꝝ ſēſuū erat tranſgreſſione obligata. q. v. centenarioꝝ.Alio mō quia aīe data ſunt ꝗnqꝫ r̄media p̄ceptoꝝ:

ſacramentoꝝ: uirtutū: donoꝝ: btītudinū. Cētenarijaūt cōſumatio deſignat̉. v. ergo centenariis offendit quia oīa in ſe predicta dei dona ꝑ pccm̄ ſuū deſtruxiſſe cognouit. ¶ Quinquaginta in quo medius centenarius & eſt nūerus quietis ſignificaturdefectus omiſſiōis: a quo uix eſt liber quicūqꝫ ꝑfectus: quia uix eſt aliꝗs qui multa cōtra deū obſeꝗanō omittat: eſto ꝙ grauia nō cōmittat. Et uix īuenitur tā ſuꝑba preſūptio in ſuꝑcilio lapſe iuſtitie: qnō recognoſcat in ſe hūc defectū culpe. Tales autēſūt cōiter in amore tepidi: in obſeꝗo deſidioſi: in ꝓpria reputatōe ſuꝑbi: ac ꝑ hoc paꝝ deo obnoxii aab ip̄o parū dilecti: hic eſt ergo debitor. l. ¶ Conuicto ergo ꝙ mulier ſuꝑabat in amore ex maiorisdebiti dimiſſiōe elegātiſſime cōuincit ꝙ eū ſuꝑatetiā in exteriori oꝑe: ubi on̄dit ieſus ſui ad ph̓iſeūmaiorem dignationē. Intraui inꝗt in domū tuanhec autē ad me acceſſit in domū alienam tali tempor̄ .ſ. cōuiuii: tali loco: ꝗa ad pedes: tali mō ꝗa citot lachrymis. Ex quo cōcludit maiorē affectionē¶ Poſtea ponit tria genera operū: in quibus oſterdit magdalenā feciſſe maxīa: & ph̓iſeum non feciſe minima. Primū fuit opus ꝓfundiſſime hūilitatis: ad pedes ieſu. Secūdum ardentiſſime charitatisad oſculum unionis. Tertium pinguiſſime deuotionis & rectiſſime intentionis. ¶ In primo ubi nōdedit phariſeus aquā ſimplicem erat etiam de cōuſu hoſpitii. Magdalēa dedit lachrymarum irrigui& capillorū obſequiū. Ille non dedit aque paululūhec reliquauit cor ſuum. ¶ In ſecundo ille neſciuidiligere ſumma dei beneficia que intelliguntur inoſculo oris ſui. Nam illud intelligitur qn̄ ſimplicitoſculum datur: hec continue adminiſtrabat lachrymas & in eis ardebat charitate accenſa: cum tamerhoc ſit paꝝ infinito deo: hoc ſignificatur ī eo ꝙ dicit. Ex quo intrauit non ceſſauit ungere pedes meos: ubi oſtendit ſimul humilitatem charitatē: & cōtinuitatem: & ex his ꝑfectam trāſformatōem: quiaſolū propter diuinū honorem. ¶ Primū in pedibus: ſecūdū in oſculo: tertiū in nō ceſſatōe: quartucum dicit meos non propter ſe ſed propter me. Intertio oſtendit ꝙ nō habuit ad eum cōem deuotonem que in oſculo deſignatur & ad eius ſummumquia in capite. Sed iſta hūit ſingularem: que ſignifcatur in unguento: & ad eius infima quādo pedesunxit. Ex his non eſt mirū ſi ſua confunditur ſuperbia: quando concludit deus ex tot rationibuspropter quod dico tibi. Remittuntur ei peccata ml̓ta qm̄ dilexit multū. ¶ Et attende charitatem dei.Nam in cōmendatione eam expreſſe nominauit.Quia uero defectum in phariſeo uolebat curiaſiter reprehendere indiffinite propoſuit dicens.Cui autem minus dimittitur minus diligit.¶ Vnde & chriſtus in feruore obſequii & amoris tenerrimi ad peccatricem conuertit ſe ad mulierem: dicens. Dimittuntur tibi peccata tua.¶ Attende autem quod ex premiſſis uidetur