Ieſus medela datusLibet. iii.ſeſus medela datus

paſſus. ¶ Tertia īfirmitas quā curat noſter medicus eſt defluentis nature concupīa: que eſt tā carnalitatū que figurat̉ ī cura ſanguiflue: ꝗͣ cupiditatumque figurat ī cura manus aride: ꝗͣ in p̄lationū ſiuehonoꝝ tꝑaliū: ſiue ſpūaliū que ſignat̉ in cura hydropici in domo principis ph̓iſeoꝝ. ¶ Cura ergofluentis cōcupīe eſt tactus fimbrie ueſtimēti ieſu:fimbria eſt ultīa ps ueſtis & ſignificat extremū uiteieſu in patibulo crucis. Nā ueſtimentū eius dr̄ corpus eius ſiue caro & eius uita paſſibilis. Tactus ergo fimbrie ē amplexus paſſiōis ſue: qn̄ deuota aīaieſu paſſionē ruminat: & carnē ſuā tali cogitatōe &extrinſeca edomatōe caſtigat. Et hͥ retro accedit qn̄indignā ſe tanto bn̄ficio recognoſcit: fimbriā tangit qn̄ tā carnis afflictione ꝗͣ mētis cōpaſſione ieſucrucifixo ſe unit & tūc fluxus cōcupiſcētie areſcit:un̄ & ibi dicit. Nā & ego noui uirtutē de me exiſſe:luce. viii. Non ē dubiū ꝙ quotquot eū ſic deuotetetigerūt eius uirtutē ſenſerūt: & a fluxū īmundicieſalui fuerūt. Cupiditas auaricie & eius ſanatio ſgnatur in hoīe hēnte manū aridā. Nā manus arida& cōtracta nihil boni pōt facere nec ſibi nec alteri.Sic impius auarus & ſeipſū cruciat congregādo: &ꝓximū n̄ adiuuat ſibi ſubueniēdo. Sed que fuit cura? fecit eū ieſus ſtare in medio: quia omnis auariciauult ſtare in angulo. Stare ergo in medio eſt charitate feruere corde ad ꝓximos dilatato: & anguloreciproce cupiditatis ab affectu dimiſſo. Et ſic pͥmocurat̉ auaricia interior que eſt ex ſiccitate dilectiōisī corde: poſtea dicit īfirmo. Extende manū tuā. Manū extēdere ē ext̓iorē ſub̓am pauꝑibus deſcribere:& tunc eſt hō plene ſanatus ab auaricie cupiditate.Tertia cōcupīa honoꝝ figurat̉ in hydropico: ē enīhydropiſis defectus digeſtiue ī epate inflationē humoꝝ generās: & tumefaciēs uentrē. Epar ſigͣt affectū: ubi ergo ꝓpͥa ueritas nō digerit̉: ardor ambitōnis generat̉ & tumeſcit uēter īflatura ſuꝑbie: & tūcincipit honores anxie deſiderare qui recte hydropicus fit: & quāto plus gradati ꝓmouetur: tāto plusſitis in eo maioris ābitiōis accēdit̉. Et ꝗa in tali ambitōe aīa alios fatigat̉: & in ſeipſa fatigatur: iō hydropicus in ſabbato curatur. Si enī mēs ſuperbauellet in ſeipſa: & in ſue uilitatis cōſideratōe deſcere: deſineret exterius ābire. Cui dici pōt illud Eſaie.xvj. Suꝑbia tua & arrogātia cordis tui plus ē qͣ fortitudo tua. Sed dr̄ luce. xiiii. Ipſe uero app̄henſū ſanauit eū ac dimiſit. Cū .n. ſuꝑbus deū fugiat: & uētū ſequatur & umbra tūc ipſū ieſus app̄hendit qn̄ſibi cōfringit honores cupitos. Et ꝗa ſepe mēs exterius hūiliata ꝑ deuotionē: ad uerā hūilitatē ꝑ ſuicognitionē redit: iō dr̄ ꝙ ieſus hūc ſic app̄henſumſanauit: un̄ Hiere. li. App̄hēſi ſt̓ fortes eius: & emarcuit arcus eoꝝ. Fortes app̄henduntur: cū ſibi ſuꝑbī ab hoībus humilibus eiiciūtur. Sed arcus eorūemarceſcit: cū ambitio ꝑ quā alios ſagittabāt intimāte hūilitate de corde euaneſcit. Sic ſanatū dimittit cū ad appetendū & oꝑandū hūilia reddit. In huius ſignū ſtatim ꝑabolā inſtructiuā de hūilitate ſb̓

iungit: ut inuitatus ad nuptias nouiſſimū locū teneat. Et in illa ꝑabola ambitionē pͥncipū & ph̓iſeorū confutat. Sic igitur bn̄dictus ieſus: triplice concupiam maloꝝ radicē curat. ¶ Quarta infirmitas& oīum hoꝝ peſſima eſt malitia: & hanc figurat ieſus & curat in ſurdo & muto. Nā in ſurdo ſignificatur malitia obſtinatiōis & inobedīe. In muto ceſſatio laudis dine. Et h̓ ē naturale ꝙ ꝗ generaliter eſtſurdus: eſt & naturaliter & generaliter mutus. Sic &qui a deo ꝑ auditū ſapīam non ꝑ̄cipit: nequaꝗͣ eiusIaudes canit: un̄ eſt iſta obſtinata malitia deū nollelaudare: & ꝗa qui tā ꝑfidus eſt indiget adiutorio:ideo de iſto dr̄: ꝙ ꝑ alios ad ieſum adducitur ut curetur. Et quia ualde raꝝ eſt ut ꝗ malitioſe peccantmiſericordiā inueniant: iō de iſto dr̄: ꝙ apprehēditeū de turba ſeorſū quia ſingulare ei p̄ſtitit bn̄ficiūEt ut on̄dat ꝗͣ ſit graue ex malitia peccare: dī ieſumin celū reſpicere & ingemiſcere. q. d. hoc ē opus celeſtis miſericordie nō hūane: tam delitioſā culpamdelere: que filiū dei ſimpl̓r facit in carne gemere ꝓipſius culpe intolerabilitate. ¶ Et quia ſepe diuinamiſericordia ubi maiorē. indignitatē inuenit: ibi adſuā bonitatē oſtendēdā maiorē gr̄am infundit: iāiſtū cū multa familiaritate curat: nā ſuos bn̄dictosdigitos ī auriculas miſit: ꝗa ſeip̄m familiariſſie ſepein talibus interius & exterius infundit. Et ſequiturꝙ ſapidiſſimo ſputo oris ſui linguā eius tetigit: ꝙſepe talibus celeſtiū guſtuū & ſuaꝝ ſublimiū familiariſſimas & ſaporoſiſſimas ſuauitates immittit: ꝓpter quod ſequitur: ꝙ ſtatim aperte ſunt aures eiusquia talis aīa aperitur plenitudine ad auditū diuineobedīe. Et ſolutum eſt uinculū lingue eius & loq̄batur recte. Tūc aūt recte loquitur cū ſibi oēm malitiam attribuit: & a deo oē bonum recognoſcit: &non ſolum recte confitendo culpam: ſed & deuotereddendo gr̄as & attente ad hoc recolligendo totāanimam & iuſte corrigendo totam conuerſationēpreteritam. ¶ Attende autem ꝙ litteraliter ſicut dicit̉ Criſo. miſit digitos in auriculas eius potens uerbo ſanare: ut oſtenderet ꝙ diuina uirtute ditatumerat corpus diuinitate unitum & operatio eius.¶ Quia enim propter tranſgreſſionem ade multam incurrerat humana natura paſſionem: ac perhoc membrorum & ſenſuum leſionem: ueniens ioſus in ſeipſo demonſtrat perfectionem humāe nature. Et propter hoc digito aures aperuit & ſputoloquelam dedit. Theophilus autē dicit. Ex ſputotetigit linguā eius: ut oſtenderet ꝙ omnia membra ſui corporis diuina & ſancta exiſtunt. Sicut eſtſputum quod uincula lingue ſoluit. ¶ Etenimomne ſputum eſt ſuperfluitas: ſed in domino omnia diuina fuerunt. Ex quibus patet ꝙ totus ſeſus ex toto ſe eſt factus noſtre infirmitatis medela.¶ Vnde & maximā deuotionē & delectationē dbemus concipere cogitando ī benedicto ieſu etiāſuꝑflua ſue nature. Quia qd̓ in aliis eſt abominabile ſuſtinere ſuꝑfluū & īmūdū: in benedicto ieſieſt maxime charitatiſ & condeſcēſionis ad nos pie