leſus perfecta conſulensleſus perfecta conſulensLiber. iii
tate: que eſt donū ſpūs ſancti: & nemo ex ſuo opere extrinſeco poſſit niſi indocte aſſerere ꝙ alterū inhoc dono precellat: cum etiā ſemper ſibidebeat eēdubius utrum charitatē habeat. Nullus abel imperfectione ſe ſuperferre preſumat: quin potius debētuiri quantuncunqꝫ perfecti: iuxta doctrinā apoſtoli ſuperiores ſibi īuicem arbitrari: immo ſicut alibeſt traditum in libro magne perfectionis ſignumquando aliquis quātūcunqꝫ apparenter perfectusnō ſe ſentit ex ſeipſo niſi peccatorū maximū & donorum dei in ſe: & ex ſe eſſe ipſum deſtructorem.Porro de cōꝑatione ſtatuum prelationis & religionis poſſumus loqui ſecundū ꝙ nunc exꝑimento uidetur. Et tunc non eſt dubium ꝙ religioſi obſeruantes ſuam ꝓfeſſionem: quia ex hoc ſolum totaliter debent dici religioſi: multo ſunt ꝑfectiores īuirtutibus: ꝗͣ illi qui ſecundū malitiā huius temporis dicūtur reputari boni prelati. Non enī attendithodie ꝙ hēant culmen ꝑfectionis debitū officioſuo ut btī reputentur. Sed quia multitudo eorumplus facit infinita mala ꝗͣ bona: ideo quaſi ſufficienter reputat̉ bonus: quia non eſt aꝑte malus ꝑtialisuel diuiſor & īmundus: & fidelium eccleſie expoliator. Plura aūt ꝑfectionis ſigna in religioſis famoſis mundus reꝗrit: licet & ipſi ut ſepe diximuscorruperint uiā ſuā. Quod cōi iudicio hoīum confirmatur: ꝗa multo plus qn̄ uir religioſus ītegre facit aliꝗd reprehenſibile: ꝗͣ ſi hoc cōmittat qui dr̄ p̄latus. Primo eſt tanta corruptio hodie illius ſtatus: ꝙ ad eius oꝑa non multū artentur ut ad uirtutu exēpla: īmo cōcedit iudiciū mūdi prelatis auctoritatē: religioſis attribuit ſanctitatē. Et ideo hodieetiā carnales hoīes appetentes dignitates iudicantambitioſos tāꝗͣ querentes diuitias & honores: &paꝝ aliud ibi appeti aliꝗd cernitur. Vn̄ Greg. in pſtorali dicit ꝙ tūc laudabile erat ep̄atū querere: quādo ꝑ hunc quēqꝫ dubiū non erat ad ſupplicii gr̄amꝑuenire. Sed aptum & horribile teſtimoniū eſt: ꝙeccleſia dei in illo ſtatu ad ꝓfundū maloꝝ denenerat: ꝙ ſtatus prelationis ꝗ rōne ſublimitatis & honoris: & reꝗſite adeo ꝑfectionis in eo eſt etiā ipſisſūmis ſeraph merito tremebūdus ab īmundis hodie nullius experientie & uirtutis & pue & inſufficientis ſcīe non ſolū ambitioſe appetit̉. Sed & nephas eſt auribus audire a uiris ſcis aperte apreciaruenit̉ a talibus & ſepe tyrānice uſurpatur. Nō ergomiꝝ ſi ſedent in cathedra peſtilentie: ſi peſtilenterregūt populum ꝗ per oſtiū peſtilentie ītrauerunt.Si uero ſtricte reſpiciamss nō quod ſit: ſed fiendūeſt: & hoc loquēdo quantū ad ea que ſunt de congruētia & ſub̓a utriuſqꝫ ſtatus. Sic ſimpliciter dicendū eſt: ꝙ ſtatus prelationis & eius perfectio eſt eminētior: quēadmodū inſinuat diony. in li. de āgelicaHierarcha. d. Sicut qui dicit hierarchā ſūmū dicit ſacroꝝ uniuetſoꝝ ornatū. Ita dicēſ hierarchā mōſtratin deū manētem: & diuinū uirū in oī hierarchia ꝑfectū. Similiter Hiero. ad fabulā. Tanta debet eſcīa & eruditio pontificis dei: ut greſſus eius & mo
tus & uniuerſa uocalia ſecuritatē mentis concipiat& toto eā habitu reſonet & ornatu: ut quicquid facit aut loquitur ſit doctrina populorū. Itē ad oceanū futurus paſtor eccleſie talis eligat̉ cuius comꝑatione ſubiectus ppl̓s merito grex dicat̉. Et grein paſtorali. Tanto debet actione ppl̓i actio precedere p̄ſulis: quātū diſtare ſolet a grege uita paſtoris. Quātum ad prelationis ſtatū non congruitaccedere niſi perfectū: obedia ſpūs ſancti aſtrictumut. ibidē ait Grego. uirtutibus pollens coactus, adregimen accedat: uirtutibus uacuus nec etiam coactus accedat. Itatus enī prelationis perfectionē requirit iam hitā: quia ordinatur ad ipſā exercendāStatus uero religionis non hītā: quia ordinatur adea acquirēdam: unde pccōres & imperfectos amittit ut iuſtos efficiat & perfectos. Propter qd̓ ꝗͣꝗͣprelationis ſtatus in perfectionis ſit altior: religionis tamen eſt ſecurior: & moribus noſtris curandisexpeditior: proʳ eo ꝙ a multis periculis eruit: quibus ſtatus prelationis exponit. Primū quidē rōne cōnexi honoris. fuxta illud Augu. ſuper p̄s. iiii.Quanto plus honoramur tanto plus periclitamurHuius autem ꝑiculi occaſionē manifeſtat Greg. ſiper illud Iob. qui dicit: uir apoſtata unuſquiſqꝫ ut rector quotiens extollitur ī eo ꝙ regit: totiens plauſu ſuperbie a ſūmo rectoris officio ſeꝑatur. Itemin regiſtro uiā capitis mei ſequēs ſūmope decreueram eſſe opprobriū hoīum & abiectio plebis: ut tāto ueratius intus aſcenderē: quāto foris humiliusiacerē. Adiacet igitur ſub̓e prelatiōis periculumrōne honoꝝ: quia tenetur nō ſolū ad ea que ſūt ſalutis ꝓprie: ſed etiam plebis ſibi cōmiſſe. Nā ei proquolibet ſubditoꝝ dr̄. Cuſtodi uirū iſtū: qui ſi lapſus fuerit: ꝓ aīa illius aīa tua erit. Itē rōne occupatiōis & diſtractiue diſpēſationis tꝑalium: undegrego. vii. li. moꝝ. Qui diſpenſandis rebus terrenis preſidet aculei hoſtis iaculis latius patet. Nā cūad miniſtrāda mens exterius efficaciter ſe extendere nittitur: a ſui cōſideratiōe ſeparatur: propter qdflens pͥmo dialogoꝝ dicit cōꝑando ſeipſum ꝓ ſtatu monachatus & pōtificii. infelix aīmus meus meminit quō rebus oībus eminebat: & nulla niſi celeſtia cogitabat. Nunc autē occaſiōe cure paſtoralispoſt tā pulchrā quietis ſue ſpēm terreni actus fedatur puluere: cunqꝫ ꝓ condeſcēſione multoꝝ ad exteriora ſe ſparſerit etiā cū interiora appetit: ad h̓ ſe ꝓculdubio minorē reddit. Religioſi uero qui promouētur in ep̄os tenentur ad regulares obſeruantias ſue profeſſiōis que nō īpediūt pontificale officiū: quia ſtatus religionis cōꝑatur ad ſtatū pontiticalē ſicut diſpoſitio ad ꝑfectionē: diſpō uero n̄ tollitur ꝑfectōe aduēiente: niſi īꝗͣtū ꝑfcōi repugnat.Sicut clerico fcō magr̄o n̄ cōuenit cōiter ꝙ ſit auditor: ꝙ tn̄ legat & meditet̉ magis ſibi cōuenit ꝗͥ arte. Sic ad oīa que ꝑfecta imitatōe xp̄i ieſu in uirtutibus ſue cure paſtoralis infulgent: & in his que perfectionē ſimpliciter cōtinent: multo magis cōuentreligioſis ep̄is exerceri ꝗͣ ante. Yn̄ dr̄. xvi. q. i. de