leſus Ioanni int̓imusCap. x.leſus Ioanni intimus
vrimo capitulo: qui enunciata diuinitate ieſu & incarnatione eius: ſtatim annectit Ioannis teſtimonium tāqͣ ſūme auctenticū. Vides ꝗͣ proprium fuerithuius benedicte uocis manifeſtare ieſum. Ipſa uirgo mater que in tota ſilua euāgelii niſi paucula uerba dixiſſe narratur in ſanctificatione huius preconis: ad manifeſtandum dei conceptum in ſe factūeructauit ſūmum canticum omnium canticorum:immo que ſemper in euangeliis fuit breuiloqua:quia uix unam enunciationem ſimplicem protulitin hoc eantico decem clauſulas decantando coniūxit: ut per hoc oſtendatur ꝙ totius legis plenitudo que figuratur denario in hoc cantico continet̉Audi āt ꝗd dicit Hugo. de huius cantici laude. Nemo huius cātici uerba putet leuit̓ eſtimāda: q̄ nimirū de tā profūda contēplatione prolataſtis ut īueſtigatiōe digne penetrari nō poſſint. Et omne quoddictum eſt ab illa ſumme ueritatis intima luce: cuimens uirginis excellenter inheſerat emanauit. Necalius ꝗcūqꝫ dicere potuit: que meditādo locuta n̄ ēſed guſtando. Quam non docuit per uaria diſcurrens cogitatio: ſed riui ſapientie fontis per contemplationem mentis inherentis deuotio. ¶ Attēdeqͣ magnifice in ſublimitate contemplationis uirgo inchoat. Dum enim eius fides magnificareturab Eliſabeth: & beuedictus fructus uentris ſui beatificaretur: totum in deum refundens. Magnificatinquit anima mea dominum: quaſi. d. Maguificauit dominus facere mecū: dum ſeipſum per me intra meum ſe fecit uterum: & ſic me magnificā reddidit: etiam ſupra ſublimitatē omniū angelorum.Sed hoc eſt omnino ſūmum: & non mediū: & iōnon meipſam magnifico iactādo inaniter: ſed magnificat anima mea dominū: donum ſuū in ipſūrefundendo totalter. ¶ Dicit autem Beda ſuꝑ magnificat: ꝙ beata uirgo magnificentiam ſuā plenecognouit: ſed totum in deum refudit. Dicit enimſic loquens in perſona uirginis. Magnificatⁱ ergodominum uoce: opere affectu. Magnificat quidemdominum omnis creatura: ſed anima mea ſuꝑ oīainter omnem quippe creaturam nihil tam magnifice fecit dominus ſicut animam meam: & iō magnificat anima mea dominum. Et exultauit ſpirirus meus in deo ſalutari meo: ac ſi dicat ſecundumglo. Exultauit ſpiritus meus extra omnem creatutam: & extra ſemetipſum: & iam pre īmēſitate gaudii ſalutauit ī deo ſalutari meo: uidelicet in ieſu ſingulariter meo. In quo totum: ꝙ uiuo: totum quodiſcerno: totum quod ſentio: in eius magnitudinecontemplanda: & preceptis obſeruandis impēdo.Nulla proprietas me extollit: nulla aduerſitas frangit: ſed illius ſolius memoria delectatur ſpiritus meus: in illius perpetua diuinitate cuius caro mea fecidatur temporali conceptione. ¶ Quantam autemplenitudinem iſta uerba contineant: audi non meaſed Hugo. uerba. De ſalute quoqꝫ quā humano gneri preparari uideo totis precordus exulto: uideonāqꝫ de me aſſumi: quod & credo ꝓ me debere o
ferri. Veni dilecta uirgo maria in cellam uinariamad regem ſponſum tuum introducta: ab ubertatedomus eius inebriata: memoriam ſuauitatis illiuseructaſti: & iuſtitia illius exultaſti: uidiſti ꝗppe maieſtatem: guſtaſti ſuauitatem: ideoqꝫ quod intushauſiſti: foris propinaſti. ¶ Duo. n. bona ſunt queangellorum & hominum ſpiritus in illo fonte boni eterna contemplatione hauriunt: uidelicet incōprehenſibilis dei maieſtas: & īeffabilis bonitas quorum alterum caſtum timorē gignit. alterū uero dilectionem pariter: pro maieſtate nāqꝫ ueneranturdeum: pro bonitate diligunt eum: ne uel dilectio ſine reuerentia diſſoluta ſit: uel reuerentia ſine dilectione penalis. ¶ Ad hanc contēplationem mēsmarie ſubuecta fuit: que celeſtis patrie dulcedinemin uerbis ſuis tam mirabiliter expreſſit: quam ineffabiliter cōprehendit. ¶ Cum enim magnificaredominum ſe perhibuit: uenerandā maieſtatē interna uiſione contuita fuiſſe manifeſte declarauit. Cūuero ſe in ſalutari ſuo exultaſſe aſſeruit: guſtum īterne dulcedinis ſe percipiſſe oſtendit. Hec Hugo.Que autem tantum aſcendit maieſtatem dei cōgnoſcens: & omne bonum quod ī ea erat in ipſorefundens: uide quantum in ſūma uilitate reſili uitprofunde dicens. Quia reſpexit humilitatem anciſe ſue: ecce ꝗͣ uilia de ſe ſentit: & totū dei gratie tribuit: iuditio ſuo monſtrat ſe humilem. ſed reſpectuſuperne gratie ſublimem: ut quod natura ī primispatribus per ſuperbiam perdiderat: in maria per humilitatem acciperet: ideoqꝫ uerbum patris in ea ꝑꝑhumilitatis ſue meritū carnis ſubſtātiā quā ſibi uniret aſſūpſit: & tunc ad eam quā prius abiicerat naturam ſublimandā per miſericordiam reſpexit. Quiuero quod erat humiliter recognouit ſe dicēdo ancillam: ideo ſublimatur: quod non erat: mater eſſepromeruit. Ideo Hieronymus. Beata uirgo nō a filio ſuo domino noſtro celos didicit fabricare nonangelos creare: non mirabilia: nec diuinitatis inſignia perpetrare: ſed ſe humiliare: ceteraqꝫ documēta uirtutū intra humilitatis cuſtodia aggregare: unde & in ſe ſolam humilitatem reſpexiſſe fatetur dominum: que cuſtos eſt ceterarum uirtutum. Collocauerat enim in tuto ſtationis portu ſublimia meritorum ſuorum exercitia: & ideo ſic eſt diuinitus ilIuſtrata. Hec Hiero. ¶ Circa iſtā materiam humilitatis oīrginis omnes ſancti dicunt mira: quia mirabiliſſima fuit huius ſacre uirginis humilitas: quamnequaquā inaniter extollere potuit omnium gratiarum uniuerſitas & in uniuerſalitate cōmunicataſublimitas: pro tanta nāqꝫ plenitudine gratiarū beatam me dicunt omnes gentes: quod & ipſa pleniſſime intellexit: cum hoc uerbum in cantico expreſſit. Sic enim domus reſpexit eius humilitatemꝙ ei maternum tribuit meritum & ſtatum: propiquod & ſic eius exaltauit humilitatē: ut ſibi ſit paꝝin generatione preterita ſterilitatis opprobriū ſuſtinuiſſe in ſua uirginitate per quam humiliabaturin lege: quia iam uidet futurum ut beata uocetur