Ieſus emiſſus celitusCap. IXIeſus plene dotatus
omnino competit chriſti humanitati: & eſt decēsex unione ꝑſonali uerbi. Nō enim ē decēs ut uniatur uerbo ut ſuppoſito: & nō fruat̉ ipſo. Sed perfectiones que cōpetūt xp̄o ſecūdū ꝑfectionē uie debent diffundi ī ſua beatiſſima matre. Vnde puto ꝙoēs gratie ſubſtātialit̓ mentē perficiūt: & que nōrepugnāt ſtatui creature: & q̄ ſunt citra beatitudinem patrie debent ſibi cōmunicari: ſed p̄dicta nōrepugnāt. ergo et cetera. ¶ Et ſi diceres nō habuitomnem gr̄am: qꝛ nō fuit ſacerdos nec p̄dicator:Xc. friuola ē īſtātia: ꝗa nō ſūt ſubſtātialiter ꝑficiētes mentē: ſed q̄dam gratie gratis date ſecūdū exigentiam ſingulariū perſonaꝝ. Ex dignitate autēmaterni principii: ſicpoteſt argui efficaciter ꝙ decuit filiū ſuū in oībus q̄ n̄ repugnāt ſtatui creature uīatricis: & humane nature ſupplene perficere:&omnem defectū ꝗ ꝑfectionē diminuat actu uehabitu ab ipſa remouere: ſicut ſunt defectus oppoſiti ꝑfectionibus memoratis. Cū enim nullus dubitet filiū potuiſſe iſta in matre ꝑficere: minus debet dubitare ipſum hoc facere uoluiſſe: & ꝑ conſequens feciſſe: ꝗa hoc filialem reuerentiam decuit.Item ſi in generatiōe filii dei ex ipſa uirgīe pluſpotuit gr̄a ꝗͣ natura: nō eſt mirandum filiū ī mente uirginis ſuꝑ id quod natura nr̄a infirma apprehēdit: īeffabilia feciſſe. & quo ad donū ſapientie &quo ad cōſumationem gre. Vnde puto ꝙ ſtupendo mō dilatatus fuerit ſinus mr̄ne mētis ad reſpectus & actus īeffabiles: tā reſpectu dīnarū ꝑfectionū: ꝗͣ ēt reſpectu affectual̓ dilectiōis ul̓ deuotiōi:& ml̓tiplicate relatiōis oīum ſaluādoꝝ: quos ipſaſicut uera mr̄ genuit ī xp̄o: & ſimul cū xp̄o portauit ītra ſue uiſcera charitatiſ. ¶ Et ſi aliqua ī ſcriptura uident̉ oſtēdere imperfectionē in matre: multipliciter poſſunt exponi: ita ꝙ ſuffragabunt̉ ad iſta:ſicut ex ꝑte dictum eſt ſupra in precedēti capitulo.cū ageretur de ꝑfectione mutui cōſenſus. Attēde autē ꝙ quātūcunqꝫ dicatur ꝑ Hieronymū: ſiueper quēcunqꝫ: ꝙ tota plenitudo gratie q̄ eſt ī xp̄o:requieuit in Maria: et licet nos dixerimus ꝙ ꝑ oīadebuit filio aſſimilari ī perfectiōe tā mentis ꝗͣ corporis: oportet ſemꝑ ītelligi ꝙ iſta plēitudo & aſſimilatio ē intelligēda ſcd̓m gradum: ut ꝗͣtum dignitas materni prīcipii diſtat a dignitate unionisſuppoſiti: tantū diſtet utriuſqꝫ ꝑfectio. Nec ꝑ hocmēs infirma aliquid arguat cōtra predicta: ꝗa oēsſuprapoſite ꝑfectiones & alie incōparabiliter maiores īdudūtur in dignitate materna: nec per hocadequatur xp̄o &. ¶ Attēde ſimiliter ꝙ mentipaꝝ ſe exquirēti calūniari poſſent iſta uerba marieinterpretari calūniando uocabula uel modum loquendi. Sciat tamen illa mens quecūqꝫ ſit: ꝙ illudnon eſt officiū ſtudioſi nec deuoti ieſu & ſue ſciſſime mr̄is: ꝗn potius ſicut pure circa hoc ſcribēti:negociat̉ deuotio: ſic & pii lectoris īterp̄tatio referatur. Et ut ad omnia ſupradicta utar argumētoAuguſtini & uerbis: audi ipſum loquentem in ſermone aſſumptionis dn̄e. dicit enim ſic. Eſt ſolium
noſtri pacifici ſalomōis: & licet ponatur thronusmatris ad dexterā eius: tamen ē ineſtimabilis gradus: qui ꝗdem gradus ī oībus celeſtis ordinibushierarchie obſeruatur: de ꝗbus īfra magis dicetur:dū aget̉ de aſſumptiōe huius ſacratiſſime matris.Suſcipiat hūc ſenſum frat̓na charitas: ꝓut xp̄i ſpiritus īſpirauerit: & ſi refragare his elegerit: cum nōuult dicere hoc: xp̄m non poſſe proferat: quaſi nōconueniat uelle. Et ſi dei filiū noſce ueraciter oſtenderit: incipiā ei credere: de quibus aliter nō preſūpſi ſentire. Si ergo uera ſunt que dixi: tibi gr̄aſ xp̄e:quia de ſcā uirgine matre tua: niſi quod piū eſt autdignum ſentire nō potui. Si ergo dixi ut debui: approba chriſte obſecro tu & tui: hec Auguſtinus.In quo ſenſu etiam predicta deſcripſi.Cap. ix.ſeſus plene dotatusTtendēdum ē anima xp̄o deuota cū quāta perfectionis dote tuus ieſus intraueritFmūdum: & ut iſta tibi magis diſtīcte pateant: ſecūdum ꝙ balbuciendo poſſumus dicere:ſcias ꝙ fuit perfectiſſimus plenitudīeGratie in effectuSapientie in intellectuMeriti in exteriori opere & effectu.¶ De plenitudine gratie ī affectu debes ſcire: ꝙ īipſo a ſui cōceptione fuit plenitudo oīs gr̄e: quantum ad gratiā ſingularis perſone: & quātū ad gratiam capitis: &t quātum ad gratium uniōis: ita ꝙꝑ gratia ſingularis perſone habuit oīs culpe īmunitatē: & quātum ad actum & quatum ad poſſibilitatē: ꝗa nec peccatum habuit: nec peccare potuit.Per gratiā unionis. ipſe eſt dignus non tm̄ cōmuni felicitate glorie: uel cuiuſcūqꝫ create excellentie:uerū etiam adoratiōe latrie: que ē cultus reuerentieſoli deo debitus. Et ut tibi manifeſtē que ē gratiaunionis: ſcias ꝙ ipſa gr̄a unionis nō ē aliud ꝗ ip̄meſſe perſonale: ꝓut intelligit̉ gratuito ex mera debonitate nullis precedētibus meritis: datum hūanitati aſſūpte: ꝑ quod donū ipſe homo uerus eſtdeus unitate ſuppoſiti. Et ideo dico ꝙ ille homoꝑ hanc gratiam ē adorandus ut ſummus deus: ꝗaipſe eſt ſuper omnes benedictus deus. ¶ Hec autunio eſt quedā relatio que habet eſſe ſuū regale ſcut in ſubiecto ī humana natura: ſecūdū rōnem artem in diuina ꝑſona: & ideo ſecundū aliquid dicitquid increatū: & ſecundum aliquid quid creatum.Mutatio enim ad quā ſequit̉ relatio facta ē in natura humana: dū eſt aſſumpta a uerbo: ipſo uerbonon mutato: ſed ex mutatiōe aſſumpte humanitatis dicitur uerbo relatio aduenire ꝑſonalis uniōisactiue. Et ipſum diuinum ſuppoſitum īportat: utunitū humane nature: & ipſius ſuppoſitum que ēdignitaſ benedicti ieſu: que facit eum ſecūdū apoſtolū benedictū deū. ¶ Hanc etiam unionē ſequitur habitualis gratia ipſius ieſu: ſecūdum habitualem rōnem intelligendi: ꝗ habitus dicitur gratiahabitualis perſone. Quod autē ſequitur: & nullomodo poſſit precedere ordine intelligendi: nam