leſus emiſſus celitusCap xii.leſus emiſſus celitus

intellectualem .ſ. animam rationalem multo melius eſt in ipſo homine ꝗͣ in brutis: in quibus conſiſtit ſuppoſitū. Attēde āt ꝙ unio humane naturein perſona filii dei non debet dici accidentalis: ſedſubſtantialis. Licet enim humana natura adueneritperſone filii dei cōplete: quia tamen perſona filiideiſuum eē perſonale cōmunicat: quod non ſit in alteratione accidentium: hinc ē ꝙ illa unio debet diciſubſtantialis & non accidentalis. Subſtantia enimnon ſolum dicitur materia & forma: ſed etiam ſuꝑpoſitum: & ideo unio in ſuppoſito merito dicitut ſubſtantialis. Sic igitur patet ꝙ illa unio anime& carnis ulterius terminata fuit ad nobilius eſſe .ſ.perſone filii dei quā ſi conſtituiſſet proprium eē ꝑfonale: ita ꝙ aſſumptio nullam dignitatem ademithumanitati: ſed auxit: felix tamē ille proprie ſubſtātie uel ſubſiſtentie defectus: licet nullo modo poſſit dici defectus: ſed ſic pro deuotione liceat loqui:qui in tantum perfectum aſcēdit: ut ex hoc homoeſſet ſuper omnia benedictus deus. ¶ Sic & animamea neꝗͣ & impia deficiat tuum per te exilire in ꝓprio uelle: ut poſſit perſiſtere pleniſſime in dei uoluntate: ut illud Apoſtoli in te uerificetur. Adherere deo &cet̓a. Et illud. Viuo ego &cet̓a. Sicut igitunio naturarum in chriſto non poterat fieri humanitate habente propriam perſonalitatem: niſi ipſanon exiſtente perſona aſſumeretur in diuinam: ſicnunꝗͣ fiet in te cum derunio noluntatū per gratiā:niſi tua uoluntas propria totaliter deficiat: īmo uerius proficiat ut ſit diuina non tua. O ꝗͣ felicius tuauoluntas eſt diuina qm̄ tua. Sicut felicius eſt deumeſſe ꝗͣ malum hominem. Malus enim ſemper erisin te: ſed deus in deo: quia talibus qui a ſua uoluntate deficiunt & in deo proficiunt dicitur. Ego dixidii eſtis. Et propter hanc felicē ſincopam dicit ſentiēs. Deficit cor meū & caro mea: deus cordis mei& pars mea deus in eternū: uere qui ſe elongāt abhac unione peribunt: ſicut ſequitur. Ecœ qui ſe elōgant a te peribunt. ¶ Sicut autem in corpore chriſti myſtico non eſt niſi chriſtus ieſus cum mēbrisſuis non habēs aliud eē niſi diuinū: ſic & in inferno non eſt niſi lucifer cum ſua uolūtate peſſima &infelicia ſua mēbra que noluerunt diuine uolūtatiſubiici: ſed ꝓpria uoluerūt uolūtate abuti. ¶ Iſta ātperſonalis unio licet de potentia abſoluta potueritfieri a qualibet perſona diuina: congruentiſſimumtamen fuit ut fieret in uerbi perſona. Ad hoc enimfiebat incarnatio ut fieret humane nature reconciliatio. Reconcilians autem mediatoris babet officium. Medicatio autem proprie cōpetit ipſi filio:ē media in trinitate perſona. Ipſe etiā mediator &reconciliator debuit humanam naturā in omnibus ſuis mēbris adducereAd diuinam cognitionem.Ad diuinam conformitatemAd diuinam filiationemut ſit quod benefuerat conditum. & per peccatumdeſtructum. tandem per dei ſapientiam eſſet artifi-

cioſiſſime reparatum. Nullum autem magis decetad diuinam cognitionem ꝗͣ ipſum uerbū quo pater ſe dedit: quod etiam rationabiliter ē unibile carni ſicut uerbum uoci. Nullum etiam muagis decetreducere ad dei conformitarem. ꝗͣ filium qui eſtimago patris. Nullum etiam decet magis cōicareſimilitudinem diuinam per adoptionem ꝗͣ naturalem ſiliū. Et quia artifex per eādem artem reſtaurat deſtructum: per quam primo benefecit conditum: Et filius dei eſt ars plena omnium rationalium uiuentium: Nullum magis decuit fieri filiumhominis ad reſtaurationē nature ꝗͣ ipſū filium deiuerbum imaginem & artem eternam. ¶ Quia uero ut dictum eſt unio eſt perſonalis: ac per hoc ſūma unionū poſt illā ineffabilē unionē diuinarū peſonarum in unitate nature. hinc eſt ꝙ rationabiſit̓eſt neceſſario ſit cōmunicatio idiomatū. Cum igitur actus & operationes ac paſſiones ſint ſuppoſitorum: quicquid agit homo ieſus uel patitur totūagit: uel patitur ſuppoſitum uerbi: & quicꝗd dicit̉de filio dei poteſt dici de filio hominis: & ecōuerſo: niſi ſit uocabulum in quo aliqua repugnātia includatur: ſicut ſunt illa in quibus includitur reſpectus unionis nature unius ad alterum. Sicut uniriincarnari: aſſumere: aſſumi: uel negatio alicuius: cuius oppoſitum alteri cōpetit: ſicut incipere eſſe creari: & ſimilia in quibus non ē cōmunicatio idiomatum: quia per tales locutiones datur occſio errotis: unde non eſt ita concedenda homo aſſumit diuinam naturam uel uniuit eam ſibi: uel ꝙ eſt incarnatus & ſimilia. Et ſimiliter non eſt concedendumꝙ iſte homo demōſtrato chriſto ſit creatura: uel īceperit eſſe: uel ſit minor patre: niſi ſpecificaretur ſecūdum humanam naturam. Et hoc quia Arriani &manichei in hoc dei filiū impie blaſphemantes dicunt ipſū uerbum eſſe creaturam: incepiſſe. mino.rem eſſe patre. Quomodo autem modus congruentiſſimus fuerit patet: ſi attendas que dicta ſūt& alia que dicentur. Modus autem hic fuit: ꝗa angelo nunciāte uirgini uirgo beatiſſima credidit appetiit & conſenſit. Spiritus ſanctus ſuper eam uenit.ꝗ eam ſāctificauit & fecundauit: cuius uirtute in inſtanti uirgo concepit ieſum chriſtum, uerum deū& dei filiū & hominem perfectum ſāctum & īmaculatum: ipſa beatiſſima uirgine remanente uirgine & integra in eternum. Vide ergo cū quanta ratione in incarnationis opere talis modus eſt habitus: decuit enim ipſum deum in opere tam ſublimi agere congruentiſſime. cōmuniſſime. completiſſime. Congruentiſſimus autem modus eſt: utmedicus ex oppoſito reſpondeat morbo: & reparatio lapſui: & remedium nocumento. Quia igiturhumanum genus lapſum fuerat per diaboli ſuggeſtionem: & per conſenſum mulieris decepte ſcilicet Eue: & per generationem concupiſcentialitertranfundentem originale in prolem: cōgruum fuit ꝙ econtrario hic eſſet angelus bonus annūcians& ſuadens bonū: & uirgo credens & conſentiens