Ieſus emiſſus celitusLiber Iſeſus emiſſus celitus

¶ Sicut autem chriſtus non debuit uenire in prircipio temporis: quia aduentus eius nimis fuiſſetfeſtinus: ſic nec differre uſqꝫ ad finem ultimum: ꝗatunc nimis eſſet tardus. Decebat enim ſaluatoremincarnari poſt debitam cognitionem morbi: & ante tempus iudicii introducere tempus remedii. Decebat etiam mediatorem habere quedam membraſua precedentia: quedam ſubſequentia. Decebar ētperfectum ductorem tunc ſe oſtendere: cum eſſetoportunitas currendi ad brauium: & hoc eſt in fine temporis poſt probatum multiplicem lapſum& mortis & mundi defectum: & iam apparente aliqua approximatione ad iudicium finale: ut per timorem iudicii ſtimulati: & ſpe premii accenſi & ꝑperfectionem ieſu chriſti cum tanta charitate & uitute animemur & uigoremur ad perfecte ſequendum ducem uirtutum ieſum: quouſqꝫ perueniamus ad brauiū beatitudinis ſue. ¶ Quomodo āfuerit incarnationis ſue opus perfectum: debes ſore ꝙ incarnatio eſt opus totius trinitatis. Cū enimſit quidam effectus & ſummus ab omnipotenti.dei productus: & omne id quod dicit effectum increatura ſit cōmune tribus: neceſſe eſt a tota trinitate procedere. Et hoc ſatis oſtendit angelus cum dicit. Spirirus ſanctus ſuperueniet in te: & uirtus altiſſimi obumbrabit tibi. Nomine altiſſi mi intelligit̉pater cuius eſt illud opus per auctoritatē: quia eiusfuit proprie mittere filum ſuum. Nomine uirtutisintelligitur filius: cuius eſt illud opus tāꝗͣ ſuppoſiti: perſona autem ſpiritus ſancti proprio nominenuncupatur: cum dicitur. Spiritus ſanctus ſuperueniet in te. ¶ Attribuitur autem ſpiritui ſācto opusincarnationis triplici ratione: primo quia hoc congruit cauſe incarnationis: que ſi conſideretur ex parte dei eſt mera charitas & amor: unde Io. iii. Sic deus dilexit mundum ut filium ſuum daret. Spiritusautem ſanctus eſt amor patris & filii. Secundo ſi cōſideretur ex parte nature aſſumpte. per hoc enimdatur intelligi ꝙ natura humana eſt aſſumpta a filio dei in unitate perſone: non ex aliquibus meritis: ſed ex ſola gratia que ſpiritui ſancto attribuitſecundum illud Cor. xii. diuiſiones gratiarum ſūt.idem autem ſpiritus: unde dicit Auguſtinus. ſſtemodus quo natus eſt chriſtus de ſpiritu ſancto inſinuat nobis gratiam dei: qua homo nullis precedentibus meritis ex ipſo primo exordio natureſue quo eſſe cepit: nerbo dei copulatus in tanta unone perſone: ut idem ipſe eſſet filius dei. Dicit etiāin librode predeſtinatione ſanctorum. Ea gratia fitab initio fidei ſue quicunqꝫ chriſtianus: qua gratiahomo ille ab initio ſuo factus eſt chriſtus. Modo glorietur quicunqꝫ uult ꝙ aliquid preceſſeritunde primam a deo meruit gratiam: & tunc falſificabat argumentum in auctoritate prefacta. Tertio etiā hoc cōuenit termīo incarnationis. Ad hocenī terminatur incarnatio: ut ille qui concipiebatureſſet ſanctus & filius dei: utrūqꝫ autem horum attribuitur ſpiritui ſancto: nā per gratiam efficimur fi

ſii dei ſecundum illud. Ad Gal̓. iiii. Quoniam eſtisfilii dei: miſit deus ſpiritum filii ſui clamantem abba pater. Ipſe etiam ſpiritus ſanctus dicitur ſpiritusſanctificationis. Ad Roma. i. Sicut ergo alii qui perſpiritum ſanctum ſanctificatur ſpiritualiter ut ſint filii dei adoptiui. Ita per ſpiritum ſanctum eſt ieſusin ſanctitate conceptus ut eſſet filius dei naturalispropter quod concluſit angelus beate uirgini cūdixiſſet. Spiritus ſanctus ſuperueniet in te. Ideoqꝫquod naſcetur ex te ſcūm: uocabitur filius dei. Perillam autem aſſumptionem facta eſt unio diuinitatis cum humanitate: ita ꝙ diuina natura non tantūſibi uniuit carnē ſenſibilem: ſed & ſpiritum rationalem ſecundum potentiam: uegetandi: ſentiendi: &intelligendi. ¶ Quia ergo homo corruptus fuerat ſecūdū oēm ſui partem: totū debuit aſſumere īaīma & in corpore ut totum curaretur. Quia ueropars carnis magis eſt nota noſtre ſenſualitati: & caro magis diſtat a deo: ut expreſſior fiat denominatio: & magis exprimatur dei humiliatio: & profundior oſtendatur dignatio: hic eſt ꝙ opus illud nōdicitur animatio: licet aſſumpſerit animam. Sed magis propter aſſumptionem carnis nominatur īcarnatio. ¶ Attende ergo miſer homo cum quantareuerentia debes te totum deo in holocauſtum ſacrificii perfecte offerre: qui totus es in chriſto aſſūptus: & erubeſce aliquid īmūdum in tua mente cōmittere uel carne: que filio dei in chriſto unita eſtunitate perſone. Hec autem unio non poteſt fieri īunitate nature: quia dina natura cum ſit ſimplex &inalterabilis non poteſt: ſicut pars concurrere ad cōſtitutionem tertii: nec poteſt in aliquam aliam naturam īmutari: nec aliquid aliud in ipſam conuerti:ideo neceſſe fuit hanc unionem fieri in unitate perſone & ſuppoſiti. Et quoniam diuina natura in nullo ſuppoſito poteſt ſubſiſtere niſi in proprio: ideoilla unio non potuit eſſe in ſuppoſito uel perſonahominis: ſed dei. Ac per hoc diuinum ſuppoſitumſe fecit humane nature ſuppoſitū in chriſto: & itaeſt ibi tanta unitas perſonalis & unitas ſuppoſiti .ſ.ex parte aſſumentis dei. ¶ Attende autem ꝙ humana natura in chriſto nunꝗͣ habuit aliquod eſſeperſonale uel ſuppoſiti: niſi ſolum ſuppoſitum uerbi. Ex unione enim anime: & carnis chriſti non reſultauit eſſe ſubſiſtēs per ſe ſuppoſiti uel ꝑſone create: quia ſimul tempore ut infra patebit: fuit unioanime & carnis in chriſto ieſu: ꝗͣuis in aliis hominibus ex tali unione reſultet eſſe perſonale creatum:quia hoc fuit ut ad maiorem nobilitatem ī īfinitūilla unio tenderet .ſ. ad eſſe perſone increate: unde īinfinitum melius fuit chriſti humanitati non habere eſſe creatum per ſe ſūbſiſtens: ut ex hoc cōmunicaretur ſibi eſſe perſonale diuine nature. Exemplum autem eſt in omnibus formis gradatim ordinatis ad ulteriorem formam magis perfectam:licet enim ſenſitiuum in homine non conſtituat eſſe per ſe ſubſiſtens: quia tamen ordinaturad nobiliſſimam formam incorruptibilem: &