leſus ſpirator natusC. IIII.leſus ſpirator natus

ſcō ꝙ nō ſpiret aliū ſpm̄ ſcm̄: uel ꝙ nō generet filiūīmo id ſpectat ad nobilitatē ſpūs ſci ſecundū modū ſecundū quē emanat: nulla ꝑſonā poſſe ꝓducere: ſicut ad nobilitatē pr̄is ſecundū rōnem ſue īnaſcibilitatis generare filiū & ſimul cū eo ſpirare ſpūmſcm̄: ac ꝑ hoc ſequit̉ ꝙ tres ꝑſone dine eque nobiles & eque ꝑfecte ſunt. ¶ Pōtes etiā uidere ꝙ ſpūsſcūs non ꝓcedit plenius nec ꝑfectiuſ a pr̄e ꝗͣ a filioſed eque plene & eque ꝑfecte: quia ꝓcedit ab eis ſecundū unā & candē fecunditate uirtutis ſpiratiue.Quia uero filius totū ſuū eſſe & ipſam uirtutē ſpiratiuā habet a pr̄e: pr̄ uero a nullo hēt: ideo poteſtcōcedi & debet ꝙ principalius & ꝓpͥus ꝓcedit a patre: ita tn̄ ꝙ per hoc nulla īequalitas aut diuerſibilitas in ſpirariua uirtute quōlibet ponat̉ uel intelligat̉ in ipſis. Licet aūt ſecundū ꝙ ſpūs ſāctus dr̄a ſpūalitate ſit nomē cōe triū ꝑſōaꝝ: ſcd̓m quē modū dr̄ Io. v. Spūs eſt deus. Secundū tn̄ ꝙ ſpūs ſcūsdr̄ a ſpiratiōe paſſiua eſt ꝓprie nomē ꝑſone ſpūs ſācti. Donū uero noīat ipſū ſpm̄ ſcm̄ hitual̓ r quia ꝓcedit ut dōabilis. Datū aūt noīat eū ut actu daturcreature ꝑ ſcīficationis bn̄ficiū. Charitas ſiue nexuſuel amor noīat ſpm̄ ſcm ut datū uolūtariū precipuumqꝫ mulſi & hypoſtaticū. Dicit̉ autē ſpūs ſactusdari ꝑ gr̄am gratū facientē: quia ꝑ ipſam inhabitataīam: & licet appropriet̉ ſpūi ſancto qui ē opus ſūme bonitatis: tn una ſcīficatione & hitatione dr̄ hītare & ſcīficare aīam pr̄ & filius: & ſpiritus ſanctus.Quo ad gratias autem gratis datas dr̄ ſpūs ſāctuſdari: quia in ipſis apꝑet ſpūs ſcī influxus & ab ipſoſunt: licet nō ſequat ſemꝑ in hēnte talia dona hītatio ſpūs ſancti: nec gratificatio eius qui hēt: quia ſepe talia dona dant̉ reprobis ꝓpter cōem utilitatēcōporis electoꝝ. Dicitur etia ipſe ſpūs ſāctus pacꝭtus: ꝗa cōſolatur mētes fideliū. Fōs uiuuſ: ꝗa nr̄amextinguit ſiccitatē. Ignis: quia nr̄am inflāmat frigiditatē. Dicit̉ etiam ſpūalis unctō: quia nr̄am ungit& dulcorat īdeuotā multipliciter uolūtatē. Et quiaiſta ſunt dei dona ī nobis ex magno amore ſue bonitatis ad nos nr̄am uoluntatē ſibi cōnectētia: ideoappropriatur ſpūi ſcō qui ꝓcedit a pr̄e & filio ut donū & nexus amboꝝ ꝑ uia liberalis amoris. Et ſic ītelligas ꝙ oīa appropriata ſiue attributa ſemꝑ conueniūt cum ꝓprietatibus ꝑſonaꝝ. ¶ Ad intelligēdum aūt altitudinē diuinitatis ieſu debes intelligece ꝙ oīs nobilitas ꝑfectio & optimitas debet diuinitati attribui: que uidelicet ſir nobilitas ſimplicit̓& extra genus: quia aliꝗd ē nobilitas in aliquo genere creature: quod nō eſt nobilitas ſimpliciter: &ideo ſcd̓m regulā Anſelmi: oē illud quod melius ēeſſe ipſum: ꝗͣ nō ipſum eſt deo attribuēdū. Et hocualde bn̄ deducit Aug. v. de trinitate ca. iiii. ubi on̄dit ꝙ altitudo diuini eſſe & nobilitas ī oī creaturaeſt ſcripta: dicēs ſic. Nec enī diuinoꝝ libroꝝ tm̄ auctoritas deū eſſe predicat: ſed oīs que nos circūſtatcreatura ad quā nos ēt ꝑtinemus. Vniuerſa enī rerū natura ꝓclamat ſe hr̄e preſtantiſſimū conditorēqui nobis mētem & rōnem dedit: qua uiuētia nō

uiuentibus: ſeuſu predita nō ſentientibus: ītelligētia nō intelligētibus: īmortalia mortalibus: impotentibus potentia: iniuſtis iuſta: ſpecioſa deformibus: bona malis: incorruptibilia corruptibilibus: īmutabilia mutabilibus: inuiſibilia uiſibilibus: incorporalia corporalibus: btā miſeris p̄ferēda iudicamus. Ac ꝑ hoc quāto rebus creatis creatorē: ſinedubitatōe p̄ponimus: oportet ut credamus eū &ſūme uiuere: & cūcta ſētire ac ītelligere: & mori &corrūpi: mutariqꝫ nō poſſe: nec corpus eſſe: ſed ſpm̄potētiſſimū: iuſtiſſimū: ſpecioſiſſimū: optimiſſimūbtiſſimūqꝫ fateamur. hec Aug. In his. xii. īcludūt̉altiſſime nobilitates dīni eē ut ip̄e Aug. plene deducit. Et iſtas. xii. nobilitates deducit ad iſta tria .ſ. eternitatē: ſapientiā & bonitatē uel btītudinē: & iſtatria reducit ad unū .ſ. ſapiam: in qua includūt̉ mē:generās uerbū: ꝓles: & amor utrūqꝫ cōnectens: inquibus fides dictat btīſſimā conſiſtere trinitatem.¶ Et qm̄ ſūma ſapīa ponit trinitatē: ponit nihilominus oēs prius hītas nobiliſſimas cōditōeſ: ideoneceſſe eſt nobilitates p̄dictas diuini eſſe ſimul ſtare cū btiſſima trinitate. Et quia qui cognoſcit unāꝑſonā oēs cognoſcit: cū una triū ſit cognitio: dicēte ieſu lo. xv. Qui uidet me uidet & pr̄em meū. lōut tibi poſſim aliqͣliter oſtendere fidē tuā: īmo dn̄inr̄i ieſu xp̄i: & te ꝑ cōtēplationē manuducēdo ſubleuare: de tota btiſſima trinitate modicū tibi licet īperfecte dixi: ut aliqualiter capias quod dr̄ in duobus primis uerſiculis: ſeſus ex pr̄e gēitus: ſeſus ſpirator natus. Ipſe enī natus de pr̄e ꝑ cōmunem fecunditatē pr̄is & filii ſpiratiōe actiua ſpm̄ ſcm̄ ſpiratſicut & pater. ¶ De articulis fidei.caꝑ. IIII.Ntendo autē ubi eſt articulus fidei errorescontrarios expͥmēdo cōfūdere aliquo uerbo ſcripture ſacre. ¶ Circa materiā autē trinitatis ſunt duo articuli: ſecundū unū modū diſtinguēdi. unus eſt de eſſentie unitate ſecūdū illud Deuteronomi. vi. Audi iſrl̓: dn̄s deus tuus deus unuſeſt. Circa quē articulū plures errores euitandi occurrūt. Primo quidē gentiliū ſiue paganoꝝ ponentiūplures deos. Cōtra quos dr̄. Exo. xx. Nō habebisdeos alienos corā me. Secūdus error eſt maicheorū ponētiū dn̄o pͥncipia: unū a quo ſunt oīa bona:aliud a quo ſunt oīa mala. Contra quos dr̄ Iſa. xlv.Ego dominus & non eſt alter: formans lucem &creans tenebras: faciēs pacē & creans malum: egodominus faciens oīa hec. dr̄ autē deus creare malūquia ſcd̓m ſuā iuſtitiā infligit malū pene: cū eſſe cōſpicit in ſua creatura malum culpe: quod ſolū ꝓcedit a defectu uolūtatis create deo ꝑmittēte & ipſomalo pene bene utēte. Tertiuſ error ē ātropomorphitaꝝ ponētiū quidē unū deū: ſed dicentiū eumeſſe corporeū ad modū corporis humani formatiContra quos dr̄ Ioā iiii. Spiritus ē deuſ. Et iſaie. xl.Cui ſimilē feciſtis deu?; aut quā imaginē ponetisei? ¶ Quartus eſt error epicureoꝝ dn̄tiū deū nonhēre ſcīam neqꝫ ꝓuidētiam de rebus hūanis. Cōtra quos dr̄. i. Pe. ult. Omnē ſollicitudinē ueſtrā ꝓ-