I xij¶ Secunde partis¶ Capitu lun. i
nr̄o iam factū ſit qd̓ ꝓmittit̉ nobis. Cū aſcendit incelū nos ab illo nō ſeꝑam̄ Non nobis inuidet celuꝫſꝫ quodāmō clamat mea mēbra eſtote ſi aſcēd̓re vultis in celū. In hoc gͦ oīs interim roborem. in hoc votis oībꝰ eſtuemus In hoc meditem̄ in terris ꝙ ꝯputemur in celis Tūc exuturi carnē mortalitatis nūcexuam̄ aīe vetuſtatē Facile corpus leuabit̉ in alta celoꝝ ſi nō p̄mat ſpm̄ ſarcina pctōꝝ Et iteꝝ. Quia ꝟotꝑali xp̄i pn̄tia viduati ſumus. ad eternā eius viſione tota intentōe feſtinemus. eiqꝫ dicamus Tibi dixit cor meū q̄ſiui vultū tuū. vultū tuū dn̄e requiramTota nāqꝫ diſpenſatio hūanitatis xp̄i nihil aliud fecit niſi vt intentiōem nr̄am ad ſuꝑna dirigeret. ⁊ extꝑe nr̄e mortalitatis ad manifeſtā viſionē ſui ꝑduceret. ac ꝑductos eterna vultus ſui gl̓ia ſatiaret. ⁊ iteꝝHec qͥppe ſolēnitas hꝰ eſt rō vt xp̄m ad dexterā pr̄iſiam regnare credamus. ⁊ interī eū qͣſi gemīs ꝟtutū alis caritatis .ſ. ⁊ ſpei ſubſequam̄. vt cū tradi derit regnū deo pr̄i ſine fine cū eo regnemus Aſcendamus cū xp̄o interim corde. vt cū dies ꝓmiſſus aduenerit ſequam̄ in corꝑe. Hec augu. Un̄ etiā greg.Un̄ frēs cariſſimi oꝫ vt illūc ſequamur corde vbi eūcorꝑe aſcendiſſe credimus Deſidera terrena fugiamus Rihil iā nos delectet in infimis qui pr̄em habemus in celis Et ſi adhuc hic tenemur in infirmitate corꝑis ſeqͣmur tn̄ eū paſſibꝰ amoris. Non aūtdeſerit deſideriū nr̄m ip̄e qui dedit iheſus xp̄s dn̄s nr̄Hec greg. Aſcendit gͦ xp̄s vt corꝑali pn̄tia ſubtracta ꝓuocet affectum mundi. vt toto corde eū deſideremus. Et ideo que ſurſum ſunt queramus quo advim intellectiuā. q̄ ſurſum ſunt ſapiamus quo ad vīaffectiuā. Sic aſcendit corde miles qͥdā. qui in partibꝰ vltramarinis oīa loca in quibꝰ ſaluator nr̄ fuerat ſolicite cū lacrimis viſitauit. ⁊ dū oīa ſancta loca deuote ꝑquifiuiſſet. vltimo penit in montem oliueti vn̄ dn̄s aſcendit. vbi poſt longam orōnem cumlacrimis dixit. Ecce domine vbiqꝫ queſiui te diligēter. vnde dumvenerim ad locū vbi celos aſcendiſtineſcio vbi amplius te requirā Iube gͦ ſpm̄ meū ſuſcipi. vt ad dexterā patris videam te reſidentē in gl̓iaEt his dictis ſpm̄ ſuum ſine dolore reddidit. Sic ⁊nos dominum per ſingula ſua oꝑa ⁊ virtutum exercicia queramus. vt tandē ad eum aſcendere valeamus. ¶ Aſcenſio dn̄i olim in ſcala iacob prefigurata fuit. que vna extremitate terram ⁊ alia celum tangebat. ⁊ angeli per eam deſcendebant ⁊ aſcēdebantSic xp̄s de celo deſcendit ⁊ reaſcendit qn̄ celeſtia ⁊terreſtria reunire voluit Oꝑtebat eī ꝙ mediator dei⁊ hoīm deus ⁊ hō eſſet. qꝛ aliter pace inter deū ⁊ hominē reformare nō poſſet. Deus em̄ altiſſimus eſt.⁊ homo infimus erat. ⁊ ideo xp̄s inter celū ⁊ terraꝫſcalam faciebat. deſcendūt aūt angeli ꝑ illā nobisgr̄am apportando. ⁊ reaſcendūt aīas nr̄as in celū reportando Hanc etiā aſcenſionē xp̄s p̄notauit qn̄ ꝑabolam de vna ouē ex centū ꝑdita ⁊ inuēta p̄dicauit.Quis vna ꝑdita eſt qn̄ homo mandatū dei trāſgreſſus eſt. Deus aūt nonagintanouē .i. nouem chorosangeloꝝ in celo dimiſit. ⁊ veniens in hunc munduꝫhoīem ꝑditum ꝑtrigintatres annos queſiuit. ⁊ intantum ſe fatigauit. ꝙ de toto corpore ſuo ſudor ſan
guinis emanauit. Inuentam aūt ouē ſuꝑ humerospoſuit ⁊ portauit qn̄ cruceꝫ ꝓ peccatis noſtris ꝓprijshumeris baiulauit. amicos ad ꝯgratulandū ſibi inuitauit. qn̄ cum hoīe aſcendit ⁊ oēm celi curiā letificauit. Hec etiam aſcenſio dn̄i olim fuit in tranſlatōne helie prefigurata. Helias legē dei in iudea predicauit. ⁊ tranſgreſſores legis audacter inerepauit ꝓpter qd̓ magnā ſuſtinuit a iudeis ꝑſecutōem. ſed apd̓deū meruit in ꝑadiſum tranſlatōem. Ita xp̄us in iudea viā veritatis docuit. ⁊ ꝓpter hoc a iudeis multasꝑſecutōes ſuſtinuit. ſed deus illū ſuꝑ oēs celos exaltauit ⁊ nomen qd̓ eſt ſuꝑ oē nomen illi dedit. Oꝑtebat em̄ pati xp̄m ⁊ ita intrare in gl̓iam ſuā. ⁊ multomagis oꝫ nos tolerare ꝓpter vitam eternā ¶ Orō.Ieſu corona celſior qui reſurgens a mortuis ad patris aſcendiſti dexteram. trahe ad temente meam. vt te ſolū ardenter deſiderē ⁊inquirā. Da queſo toto defiderio meo ⁊ ſtudio tēdere quo te credo aſcendiſſe. vt in pn̄ti quideꝫ miſeriaſolo tenear corꝑe. tecum aūt ſim cogitatōe ⁊ auiditate. vt ibi ſit cor meū vbi tu ſis theſaurus meus deſiderabilis ⁊ amabilis. Trahe me poſt te vt ꝑ tuā grāmde virtute in virtutē aſcendens te deum deoꝝ videremerear in ſyon. Amen.¶ De ſcripture euangeliceac fidei fine ⁊ vtilitate.Capitulum LXXXIIIUnt ⁊ multa alia ſigna ⁊ facta in multitudine incōprehenſibili exn̄tia preter eaque ab euāgeliſtis ſunt ſcripta que fec̄ ieſus in terra. in ſe ⁊ in alijs. tam actibuscordis qͣꝫ oris ⁊ oꝑis. ante ſuam reſurrōnem ⁊ poſteandē. que pre multitudine ſua nō ſunt ſcripta. q̄ fiſcribant̉ per ſingula quo ad facta ꝑticularia ⁊ ꝯditiones ⁊ virtutē eoꝝ. nec ip̄m arbitror mundū .i. hoīeshuius mundi caꝑe poſſe libros qui eſſent ſcribendiNon em̄ ſpacio locoꝝ credendū eſt mundū caꝑe nōpoſſe. qꝛ in eo ſcribi non poſſent ſi ſcripta nō ferret.ſed capacitate intellectus legentium ⁊ audientiū. ⁊quo ad incredulitatē infideliū. ⁊ quo ad miſteria ⁊ſenſum ꝯprehendi fortaſſe nō poſſent. Facta enim ⁊verba xp̄i non ſunt hoīs tm̄ ſed ⁊ dei. qꝛ illa humanitas erat organū d̓initatis. ⁊ ideo non pn̄t ad plenuꝫab hoībus explicari vel etiā ꝯprehendi. qd̓ pꝫ ex hocꝙ a principio eccīe ceperūt ſcī ⁊ doctores libros ſcribere ad explicatōem verboꝝ ⁊ factoꝝ xp̄i ⁊ adhuc adplenū non ſunt elucidata. imo ſi mūdus duraret ꝑmille milia annoꝝ ⁊ ſꝑ libri ſcriberent̉ nunqͣꝫ ad plenum elucidarent̉ qꝛ ſicut dictū eſt. facta ſunt ⁊ dictadei que ſunt nobis incomprehenſibilia ꝓpter eoꝝ excellentiā reſpectu intellectus noſtri. ⁊ id̓o debemusſubiugare ⁊ captiuare intellectū noſtꝝ in obſequiūxp̄i. vt ei aſſentientes ꝑ fidē q̄ eſt in emgmate. tandēveniamus ad ꝯtemplandū facie ad faciē. Un̄ ẜm criſo. Nec iohēs nec alij euangeliſte oīa dixerūt. ſed q̄erant ſufficientia attrahere ad fidē audientes Qm̄ q̄non credit his que dicta ſunt. neqꝫ pluribꝰ attēdet.Qui vero hec ſuſcipit̉ nullo indigebit alio in fidei rō