¶ Capitulum xxii.¶ Secunde partis
tes negligant ⁊ illoꝝ ꝓcurent. ⁊ ſi opus fuerit neqꝫmori recuſent ꝓ ſalute inferioꝝ. Si gͦ hec ita ſe hn̄tſecularē quidē primatū deſiderare. ⁊ ſi rō non eſt velcā ē. qꝛ ſi iuſtū nō eſt vel vtile eſt. Primatū aūt ecclefiaſticū ꝯcupiſcēte neqꝫ ratio ē neqꝫ cā qꝛ neqꝫ iuſtūeſt neqꝫ vtile. Quis em̄ ſapiens vltro ſe ſubijcere feſtinat. ſeruituti dolori labori. ⁊ qd̓ maius eſt tali ꝑiculo vt detrōem ꝓ oī eccīa apud iudicē iuſtū niſi forte qui nec credit iudiciū dei. nec timet. vt abutensprimatu ſuo eccleſiaſtico ſeculariter ꝯuertat eū in ſecularē Hec criẜ. ¶ Et qꝛ in moralibꝰ magis mouētfacta qͣꝫ ꝟba. ideo qui cepit facere ⁊ docere ex his q̄egit demonſtrat qd̓ docuit. vt ſi dicta ꝑuipenderenterubeſcerent ad oꝑa. ⁊ inducit ſuip̄ius exemplumſiue dat ſeip̄m eis in exemplū dicēs. Sicut filiushoīs nō venit in mundū miniſtrari. ⁊ mīſteriū ab alijs acciꝑe vel tꝑaliter dn̄ari Non em̄ legimus diſcipulos eū diſcalciaſſe. nō manicas cū lauarꝫ tenuiſſenō genubꝰ ꝓuolutos an̄ eū hoc vel hoc egiſſe. vel aliud hmōi ſibi feciſſe. ſed oēs ſimul ꝯmedebāt. ſibiqꝫſine p̄latiōe ſeruiebant Erubeſcāt gͦ qui hec a ſeruisſuis querūt. qꝛ in hoc xp̄m p̄ire ꝯtendūt. Sꝫ potiusvenit miniſtrare ⁊ mīſteriuꝫ alijs impendere. Sicutpꝫ in lotione pedū. in diſtributione panū. in reſtitutione ſanitatū. in diſcurſu ad p̄dicandū. Ubi orige.Nā ⁊ ſi angeli ⁊ martha minſtrauerūt ei. nō tn̄ id̓ovenit vt mīſtraret̉ ſꝫ vt mīſtraret Eccīaꝝ gͦ prīcipesimitari debent xp̄m acceſſibilē ⁊ pueris manus īponentē ⁊ diſcipulis pedes lauantē vt ⁊ ip̄i ſil̓r faciantfrībꝰ. Rō aūt tales ſumus. vt etiā principū mundiexcedere ſuꝑbiā videam. vel nō intelligētes vel ꝯtēnentes mandatū xp̄i. ⁊ querimus ſicut reges aciesp̄cedētes. ⁊ terribiles nos ⁊ acceſſu difficiles maxime pauꝑibꝰ exhibemus. nullā affabilitatē habētesvel habere ad nos ꝑmittentes. Hec orige. Et nō tm̄p̄dicto mō miniſtrare venit. ſꝫ etiā dare aīam ſuam.i. vitam redemptionē ꝓ multis .i. ꝓ his qui credere voluerūt. Pro oībꝰ quidē qͣꝫtū ad ſufficientiamſed ꝓ multis nō ꝓ oībꝰ qͣꝫtū ad efficatiam. Non ſolum gͦ qd̓cūqꝫ miniſteriū exhibuit xp̄us. ſꝫ miniſtrauit nobis id qd̓ ſūme ē precioſuꝫ ⁊ eximie caritatis.ſ. ſeipſum in p̄ciū nr̄e redemptōis. Un̄ bernar. Bonus miniſter qui carnē ſuā in cibum. ſanguinē in potum aīam miniſtrat in p̄ciū Un̄ ⁊ beda. Et hoc quoqꝫ maioribꝰ eccīe p̄cipuū genus mīſtrandi imitādūoſtendens. vt nō ſolum miſericordes elemoſine doctrine ſalutaris ſpiritalis exēpli mīſteria fratribusimpendamus. verūetiā ſicut ille ꝓ nobis aīam ſuāpoſuitita ⁊ nos ꝓ inuicē aīas ponere diſcamus Un̄etiā criẜ. Rex celoꝝ exiſtens homo voluit effici ⁊ cōtemni ⁊ ꝯuitia pati. neqꝫ in his ſuffecit ſꝫ ad mortēenit. ⁊ aīam dedit p̄ciuꝫ redemptōis ꝓ multis etiāimmicis Tu quidē ſi humiliatus fueris ꝓ temetipſo facis. ipſe aūt pro te. Quantūcūqꝫ ergo humiliatus fueris non potes tm̄ deſcendere ſicut dominatortuus. Et iteꝝ Ad hoc em̄ ad imaginem xp̄i facti ſumus vt imitatores efficiamur voluntatis eius ⁊ cōuerſatōis. Sed in hoc ſumus ymago eius. vt qd̓ eibonū videt̉ ⁊ apud nos ſit bonū. ⁊ qd̓ ei malū videt̉⁊ apud nos ſit malū. Quicūqꝫ aūt dn̄o humiliante
iactantie ſtudet nō eſt ymago eius Et qui dn̄o pauꝑtatē amante d̓itiaꝝ amator eſt in hoc ſcl̓o. repellit aſe xp̄i ſil̓itudinē. Non eſt verus diſcipulus qui nonimitat̉ magiſtꝝ. nec eſt vera ymago que ſil̓is non eſtautori. hec criẜ. Humilia igit teip̄m ⁊ imitari magiſtꝝ ⁊ dn̄m tuū. Uituꝑabile em̄ valde ē vt diſcipulusſe erigat vbi mgt̄ ſe inclinat. ⁊ ꝙ ſeruus ſit ſuperbꝰvbi dn̄s eſt humilis. qꝛ nō eſt diſcipulus ſuꝑ mgr̄mnec ſeruus ſuꝑ dn̄m ſuū. qꝛ em̄ homo ꝑ ſuꝑbiā cecidit. nccē eſt vt ꝑ humilitatē reſurgat. ¶ Orō.Omine ieſu xpē qui ꝓ nr̄a ſalute calicē paſſionis bibere ⁊ bap̄o ſanguīs ꝑfundi voluiſti⁊ non tꝑaliter dn̄ari ⁊ mīſtrari. ſed humil̓rſeruire ⁊ mīſtrare. ac vitā tuam ꝓ noſtra redemptōedare veniſti. da mihi miſero ꝓ meo modulo tui calicis ⁊ baptiſmi cū patīa ⁊ gaudio ſpūs ꝑticipē fieri.ac te mgr̄m. ⁊ dn̄m in huīlitatis oꝑbꝰ imitari ⁊ nōſoluꝫ in operibꝰ mīe miniſteriū ꝓximis impendereſed etiā vitā ſi nccē eſt ꝓ eis ponere. ⁊ tandē ad regnum electis tuis ꝑatum feliciter ꝑuenire. Amen.De vno ceco ante ingreſſum hiericho illuminato.Capitulumxxii.Actū eſt aūt vt appropinquaret dn̄s hieſus hiericho q̄ eſt vrbs inter galileā vndeaſcēdebat ⁊ hirl̓m quo ibat diſtās duabꝰeucis a iordane ⁊ ſeptem a hirl̓m. ⁊ ſitaad eius ꝑtem orientalem Hec ciuitas quondā nobilis. nunc aūt humilis ad ſolū deſtructa eſt. ⁊ ſola domus raab in fignū fidei remanet. eius em̄ parietesadhuc ſine culmine durant. Iuxta hiericho fons ēdulcis ad potandū. pinguis ad rigandū. qui quōdāamarus ad potandū ⁊ ſterilis ad rigandū. ꝑ heliſeūſanatus eſt. hic fons ſub mōte quarentane orit̉. ⁊ deinde hiericho que duobꝰ miliaribꝰ inde diſtat ditiuat̉ Ad hanc ergo ciuitatē dn̄s declinauit vt ẜm hiero. ſanaret in ea multos male hn̄tes. Et tūc cecus q̄dā qui ſedebat iuxta viā mendicās. cū turbā pretereuntē audiret ⁊ ieſum tranſire perciꝑet mīam cū clamore non tm̄ exteriori ſed etiā interiori petebat diIeſu fili dauid miſerere mei. In quo cecus iſte vtrāqꝫ naturam in xp̄o ꝯſitetur .ſ. humanā in eo ꝙ d̓t. ieſu fili dauid. a dauid enim carnē ſuſcepit. Diuinaꝫin eo ꝙ dicit. miſerere mei. ꝓprium em̄ eſt deo miſerere creature ſue quā ꝯdidit. ẜm illud pͣs. miſerationes eius ſuꝑ oīa opera eius. Unde cyrillus. Iſte cecus iudaiſmo nutritus nō ignorauit ꝙ de ꝓgenie dauid deus ẜm carnem naſceret̉. ⁊ ideo ei vt deo ⁊ hoīloquit̉. Et licet increparet̉ a turba pretereunte ⁊ doctrinā xp̄i auſcultante. ipſe tn̄ multo magis clamādo petebat ſibi miſereri. timens ne ex increpatōe impediret̉ auditio ⁊ exauditio petitōis ſue. Ieſus verotandē ꝓpter ſuam benignitate ſtetit. qꝛ cecus eum ſequi non potuit. ⁊ iuſſit eum adduci ad ſe ne turba ꝓhiberet ⁊ vt occaſionem ſanandi haberet. Magne pietatis in xp̄o ſignū fuit qn̄ ipſum cecū expectare voluit ⁊ ad ſe adduci fecit. Un̄ cyxillus Siſtit āt xp̄mpox ⁊ inuocantes in fide reſpicit. Et ideo merito vo