¶ Secunde partis¶ Capitulum xx.
in terrā vultibꝰ oramus. nos terrā ⁊ puluerē eſſe cūabrahā recolentes. Unus gͦ reuerſus in faciē ad pedes iheſu cecidit. ac nobis humilitatis ⁊ penitentieexemplū on̄dit Un̄ ẜm bedā. In faciē cadit qͥ de perpetratis malis erubeſcit Ibi em̄ hō cadit ibi ꝯfunditur. Qui in faciem cadit videt quo cadat qͥ retro lapſum ſuū nō videt. Boni ergo in faciē cadūt. qꝛ humiliant ſe in his viſibilibꝰ vt ad inuiſibilia erigant̉Mali retro cadūt qꝛ cadunt in inuiſibilibꝰ. vbi mōnō vidēt quid eos tūc ſequat̉ Ad pedes etiā iheſu cadit ⁊ grās agit qui ſe ad ꝑcipienda dei beneficia humiliat. qui nihil ſibi ꝟtutis attribuit. qui bona q̄ hꝫde mīa dei ſe habere intelligit. Et ẜm eundē. qui deuotus an̄ dn̄m cecidit ſurgere ⁊ ire p̄cipit̉ qꝛ qui infirmitatē ſuā agnoſcens humiliter iacet ꝑ d̓ini ꝟbiꝯſolatiōeꝫ ſurgere ad fortia oꝑa. ⁊ creſcentibꝰ quotidie meritis ad ꝑfectiōꝫ paſſim ꝓficere iubet̉ Hūcaūt fides ſaluū facit quem ad gratias agendas inclinat. ⁊ econtra ꝑfidia illos damnat qui de acceptisbn̄ficijs ingrati ſunt. ⁊ deo dare gloriā negligunt.In hoc ergo capitulo ingrati de beneficijs reprehendunt̉ a dn̄o. Multū eſt laudabilis ꝟtus gratitudo.⁊ valde acceptabilis deo gratiaꝝ actio. ac deteſtabile viciū ingratitudo. Un̄ augu. Quid melius aīogeramus. aut ore ꝓmamus. aut calamo exprimamus. qͣꝫ vt deo gr̄as agamus Hoc nec dici breuiusnec agi fructuoſius poteſt Et iteruꝫ Scio ꝙ ingratitudo diſpliceat tibi que radix eſt totius mali ſpiritualis. ⁊ ventus vrens ⁊ exiccans oē bonum obſtruens fonteꝫ diuine mīe ſuper hoīem qua ⁊ mala mortua iam reoriunt̉. ne vltra bona adipiſcant̉. Unde⁊ bernardus. Dignum eſt ſemꝑ gratias agere quiadeus nunqͣꝫ ceſſat benefacere Et iteꝝ. Diſce in referendo gratiam nō eſſe tardus vt ſegnis. diſce ad ſingula dona gratias agere. Diligenter inquit confidera que tibi apponuntur vt nulla viꝫ dei dona debita gratiaꝝ actione fruſtrent̉. nō grandia. nō mediocria. nō puſilla. Deniqꝫ iubemur colligere fragmenta ne ꝑeant .i. nec minima beneficia obliuiſci. Nunquid non perit qd̓ donat̉ ingrato. Ingratitudo inimica eſt anime. exinanitio meritorum. virtutū diſſipatio. bonoꝝ diſperſio. bn̄ficioꝝ ꝑditio Ingratitudo eſt ventus vrens ⁊ ficcans ſibi fontē pietatis.rorem mīe. fluenta gr̄e. ¶ Qualis ꝟo debebat eſſegratiarūactio docet idē bern̄. di. Non tm̄ ꝟbo ⁊ lingua ſꝫ oꝑe ⁊ virtute exhibeamus noſmetipſos gratos. non em̄ gratiarum dictionem ſꝫ gratiarūactionem ex igit a nobis dn̄s deus noſter Un̄ etiam criẜ.Agamus igit̉ ei iuges grās. ⁊ nō mō ꝟbis hoc noſtris veꝝ etiā oꝑbꝰ noſtris imo ipſis principaliterimpleamus. Agamus ꝟo gr̄as non de ꝓprijs tm̄ veꝝetiā de alienis bonis Ita em̄ ⁊ inuidiā poterimus extinguere ⁊ alere caritatē Neqꝫ iam illis poteris inuidere de quoꝝ bonis gratias deo referēdo letaris.Quid igit̉ magnuꝫ repoſcit qͥ ꝓ liberalitate in nosſua ſolūmodo gratos ſibi eē nos p̄cepit Ingratitudinis aūt viciū ex arrogantia potiſſimuꝫ gigni ſoletcū ſe aliquis dignū eē beneficijs eſtimat Huiliatusꝟo atqꝫ ꝯtritus nō ꝓ bonis ſolum ſꝫ ꝓ his que ꝯtraria eſtimant̉ eſſe gratiarūactiōes mittet deo ⁊ quod
cunqꝫ patiet̉ nihil ſe dignum eſtimabit paſſum eſſe.hec criẜ. Et hec eſt magna cā quare deū nō diligimꝰqꝛ eius beneficia nō recognoſcimus Un̄ hiero. Uisſcire qͣre deū non diligis. qꝛ eius beneficia nō recognoſcis Quāto magis in bonitate eius aſcēdis tātoplus in amore eius inardeſcis. hec hiero. ¶ Orō.Omine ieſu xpē de tua pietate ꝯfiſus. ad tepium medicū ego quaſi leproſus varictatepeccatoꝝ reſꝑſus ꝯfugio. ad te fontē miſcd̓iaꝝ ego immūdus maculis vitioꝝ curro ⁊ ſupplex teexoro quatenus digneris meā ſanare infirmitatemlauare fed itatē ⁊ me dirigere ad ſalutē. Da mihi vtſꝑ beneficia tua in corde habeā ⁊ de vniuerſis grās tibi agā Sed qꝛ hō mortalis cinis ⁊ puluis. nec vnūꝓ mille grās referre ſufficit referāt tibi grates ꝓ meꝟgo maria ⁊ oēs ciues ſuꝑceleſtes atqꝫ oīs creaturaque diuine laudis ſit materia. Amen.De ſamaritanis hoſpitium domino negantibus.¶ Capitulūxx.T aūt aduentus dn̄i ieſu non lateret. miſit nuncios ſuos .ſ. iacobum ⁊ iohanneꝫante faciem ſuam in ciuitatem ſamaritanoꝝ. vt ibidem hoſpitium ⁊ cetera neceſſaria que non magni cōſtabant ſibi preꝑarent. Hecciuitas ſamaria nunc ſebaſten dicta iam peccatis exigentibꝰ nec vnicam habet domū niſi tm̄ duas eccleſias. vnā in monte vbi quondā fuit regis palaciū. ſecundā in honore ſancti iohannis baptiſte. in qua ſepultus fuit inter abdiā ⁊ heliſeū. Samaritani vero q̄emulabant̉ templo hieroſolimitano. ⁊ inuidebanteuntibꝰ in hieruſalē adorare. qꝛ videbant xp̄m cumdiſcipulis habere faciē ſeu vultū .i. pretendere ſimilitudinē ⁊ ſignū euntis in hirl̓m ad feſtū paſcale cāorōnis faciende. ideo eos ex emulatōe ꝓpter ſocū adorationis noluerūt hoſpitio reciꝑe. qꝛ dicebant locūadorationis eſſe apud eos in monte garizim ⁊ nō inhirl̓m. Un̄ ſupra mulier ſamaritana quaſi emulādodixit dn̄o. Patres noſtri in monte hoc adorauerunt⁊ vos dicitis qꝛ hieroſolimis locus eſt in quo oꝑtetadorare. Itē qꝛ ex veſtimentis xp̄i ⁊ diſcipuloꝝ eiuscognouerunt ſamaritam ꝙ fuerunt iudei. iudei aūterant ſamaritanis odioſi. eo ꝙ ꝯtemnebant eos nolentes comedere ⁊ bibere cū eis. non em̄ contunt̉ iudei ſamaritanis. ſicut ⁊ hebrei egiptijs. Und̓ hiero.Hoſtili inter ſe ſamaritan atqꝫ iudei diſcordant odio. Uidentes itaqꝫ dn̄m ad hoſtes ſuos pergere. ſamarite eum reciꝑe noluerunt. qͣꝫ qͣꝫ alia ſubijciat̉ intelligentia. qꝛ voluntas dn̄i fuerit nō ſuſcipi a ſamaritanis. qꝛ feſtinabat hirl̓m pati ⁊ ſanguinē fundere. ne occupatus ſuſceptōe ſamaritica ⁊ doctrina gētis illius paſſionis differret diē ad quā venerat ſuſtinendā. hec hiero. Sicut aūt dn̄o in hirl̓m tendentireſtiterunt ſamaritani. ſic ſi mens tua in celū tendathabebis ſꝑ qui rixas odia ⁊ bellagerant. non tn̄ irrepat vindcā menti tue ſꝫ quantū poter is ſtude vtiliseē. Un̄ ſunt ꝟſus Hirl̓m ciues gentes odire forēſesQuotquot nō recipit menibꝰ illa ſuis. Si gͦ in hise .j.