¶ Capitulum xix.¶ Secunde partis
ſus eſt. vt ſic veritas figure rn̄deret. Ex quo pꝫ qꝛ tēpus ſue paſſionis p̄uidit qͣſi d̓s. ⁊ ꝙ ſpontanee noncoacte ē paſſus vn̄ firmauit .i. nō leuiter voluit ſꝫ firmiter ⁊ ꝯſtāter diſpoſuit vt iret in hirl̓m ad ſuſtinēduꝫ mortē. vt on̄deret ſe ſponte paſſuꝝ. ⁊ ſuo exemplo diſcipulos animaret ad paſſionem. Sic ⁊ tu oēopus bonū firmus ⁊ ſtabilis debes aſſumere nec ꝓter temptatōes ab eo dimittere Inſtāte gͦ tꝑe paſſionis quo trāſmigratus erat de mūdo ad prēm p̄ſtatdorſum galilee. ⁊ faciē in ihrl̓m ꝯuertit. ac firmata⁊ imꝑterrita mente locū quo pati decreuerat petit.Nō huc ⁊ illuc ibat. ſꝫ iter ꝟſus ihrl̓m tenebat. vn̄ſuꝑius pluries excitauit ⁊ hortatus eſt diſcipulos ⁊alios ad martiriū ⁊ ſui ſeq̄laꝫ ꝟbo. hic hoc idē facitfacto eos tanqͣꝫ mgt̄ ⁊ doctor p̄cedens ⁊ qͣſi facto ſuodicēs Si qͥs vult poſt me venire abneget ſemetip̄m⁊ tollat crucē ſuā ⁊ ſequat̉ me Appropinquāte gͦ tꝑepaſſionis ſue dn̄s iheſus qui pluries fugerat incipitreuerti. Sicut em̄ in ſuꝑioribꝰ ad noſtrā inſtructionem vſus eſt prudētia. on̄dens ꝙ ꝓ loco ⁊ tꝑe furorem ꝑſeqn̄tiū caute debemus declinare. ita nūc vtit̉fortitudine quia debito tꝑe imminēte ſponte redijtvt ſe paſſioni offerret. ⁊ in manibꝰ ꝑſeqn̄tium traderet. Sic alias fuit vſus tꝑantia cū fugit honoreꝫ qn̄turbe voluerūt eū facere regem. ⁊ ecōtrario fuit vſusiuſticia cū voluit tanqͣꝫ rex honorari qn̄ populus cūramis arboꝝ occurrit eidem. Satis tn̄ modeſte eūdem honorē voluit. ⁊ ideo aſellū aſcendit Iſtis igit̉quatuor virtutibꝰ vſus eſt dn̄s virtutū ꝓpter noſtrāinſtructionem. a quibꝰ omnes alie ꝟtutes moralesdeſcendunt ⁊ deriuant̉. ꝓpter qd̓ cardinales ac principales eſſe dicuntur. Non ergo eſtimandus eſt fuiſſe inconſtās vel varius. ſicut nec aliquis alius quiſcd̓m diuerſos caſus in diuerſis ſe exercet virtutibꝰ¶ Et factum eſt dum paſca celebraturus iret in iheruſalem tranſibat per mediam ſamariam ⁊ galileaꝫSamaria erat terra gentium. galilea iudeorum Etideo xp̄us vadens ad paſſionem tranſijt per gentes⁊ iudeos dans intelligere ꝙ fructus ſue paſſionisin omnes erat futurus. atqꝫ fides nominis eius poſtmortem ⁊ iudeos ⁊ gentiles vnum debebat efficerepopulū Quia gͦ erat diſcordia inter iudeoſ ⁊ ſamaritanos. ip̄e inter vtrſoqꝫ ⁊ ꝑ mediū vtriuſqꝫ terre trāſijt. vt tanqͣꝫ mediator eos pacificaret. qui ad ſaluādos gentiles ⁊ iudeos venerat. Et in ingreſſu cuiuſdam caſtelli in terminis ſamarie occurrerunt ei decem viri leproſi quia audierant famam de mirabilibus xp̄i. In ingreſſu vrbis ⁊ tamen ante ingreſſumoccurrerunt ei. quia ritu legis moſaice quaſi immūdi erant ab vrbibꝰ ⁊ oppidis excluſi. nec poterant cūalijs commorari. Conuerſabant̉ autem ad inuiceꝫqꝛ ꝯmunitas paſſionis fecerat eos vnanimes. ⁊ preſtolabant̉ ſimul tranſitum iheſu ſoliciti. donec aduenientem eum viderent. Qui ſteterunt a longe. tumppter xp̄i reuerentiam. tum quia non debebant appropinquare hoībꝰ ne eos īficerent. eo ꝙ lex iudeorum lepram immundā non tangendā iudicat. Lexeuangelica leprā nō externā ſꝫ internā eſſe immundam affirmat Et ẜm Theophi. A longe ſtant qͣſi verecundantes de immundicia. putabant em̄ ꝙ xp̄us
eos quemadmodū alij faſtidiret. Sic ergo abſtiterunt loco ſed facti ſunt ꝓximi deprecando. ꝓpe enimeſt dn̄s oībus inuocantibꝰ euꝫ inveritate. Et leuauerunt vocē ſuam ex magnitudine affectionis ⁊ magnō deſiderio ſanitatis ⁊ clamauerunt dicentes. Ieſu preceptor miſerere noſtri. qꝛ ſolo precepto ⁊ verbo potes nos curare. Si ieſus. ergo vult. ſi p̄ceptorergo poteſt. ſi miſericordiam inuocant. ergo ſe miſeros ⁊ indigentes oſtendūt. ⁊ ſic petitio fuit digna ⁊ex ꝑte petentium. qꝛ miſerandi. ⁊ ex ꝑte eius a quopetebat̉. qꝛ ieſus volens ⁊ preceptor potens. ẜm Titum. Dicunt nomen ieſu ⁊ lucrifaciunt rem. Namieſus interpretat̉ ſaluator. Unde ſequit̉ Quos vt vidit benignitatis ⁊ compaſſionis ⁊ mīe oculis dixit.Ite oſtendite vos ſacerdotibꝰ. Lex enim precepit vtemundatia lepra ſacerdotibꝰ ſe preſentarent. nō vtſacerdotes eos mundarent. ſed vt eos mundos eē iudicarent. ⁊ vt mundati ꝓ ſua emundatōe ſacrificiūin lege determinatū offerrent. Et duꝫ irent vt ſacerdotibus ſe demonſtrarent. mūdati ſunt ex fide ⁊ obedientia ad xp̄m. meritorie de ꝯgruo. ſed diuina ꝟtute effectiue. Quatuor ex cauſis mundati ſunt anteqͣꝫ ad ſacerdotes ꝑuenirent. Primo. qꝛ xp̄s noueratſacerdotū ſuꝑbiam. ꝯtempſiſſent enim eos aſpicereNe ergo ſcandaliſarent̉ preuenit eos ſanare. Scd̓obonum obedientie ipſoꝝ hoc meruit Tercio hoc meruit eoꝝ fides. Quarto voluit oſtendere ꝙ nō virtute legis aut ſacerdotū erant mundati. ſed dei imꝑioUnus aūt eoꝝ qui ſamaritanus ⁊ gentilis erat vt ſemundatū vidit. ſuam ſanatōem virtuti xp̄i deputāsredijt cū magna voce. deum ex fidei ⁊ deuotōnis magnitudine magnificans. ⁊ tanqͣꝫ gratus beneficiū recognoſcens cecidit ꝑ humilitateꝫ in faciē an̄ pedesieſu. per deuotōem ei reuerentiam exhibens. ⁊ adorauit eum. grās ꝓ beneficio accepto ſibi agēs. Ubiexprimit̉ fides eius ⁊ deuotio ac beniuolentia ⁊ grandis affectio. Dedit aūt ei fiduciam appropinquādidn̄o iam ſuſcepta purgatio. Ceteri vero qui iudei erant ꝑmanſerunt ingrati. nec ad agendū grās ſuntreuerſi. qꝛ decepti a ſacerdotibus quibꝰ ſe repreſentauerunt. quiqꝫ doctrine xp̄i ⁊ miraculis detrahebātẜm eoꝝ informatōem attribuerunt ſuam ſanatōemobſeruantie legis. cū ſe ſacerdotibꝰ oſtendebant. ⁊non virtuti xp̄i. licet a prīcipio fideliter ⁊ deuote petiuiſſent ab eo ſanari. Et dixit ieſus. Nonne deceꝫmundati ſunt. ⁊ nouē vbi ſunt. Non interrogat dominus quaſi neſciens. ſed ingratos querit quaſi ignorans ⁊ de eoꝝ ingratitudine dolens. ⁊ eos requirendo oſtendit ſibi ignotos id eſt reprobatos Sicutem̄ ingratus nō recognoſcit dei beneficiū. ita nec deus noticia approbationis recognoſcit ipſum. recognoſcentē vero ſe recognoſcit ⁊ ipſe. Unde beda. Etmerito eos ſaluator quaſi ignotos vbi ſunt requiritScire em̄ dei eligere. neſcire reprobare eſt. hec bedaMagis aūt dolendū eſt de eo qui aliquā incurrit ingratitudinis culpā qͣꝫ de beneficio perdito Et ideo qͣſi plangendo ſubditur. Non eſt inuentus qui redirꝫ⁊ daret gloriā deo niſi hic alienigena. alterius .ſ. gētis qui non erat de iudeis. Et hoc dictū eſt vel a xp̄o⁊ tunc erant verba quaſi lamentantis. vel dictuꝫ eſt