non querenda¶ Capitulum. xxxvj.
falſum intellectū. ſcd̓m queꝫ aliquid deo notificat̉ denouo qꝛ oīa ſcit ab eterno. Non ꝓhibet dn̄s in orōnemultiplicatōem ꝟboꝝ ſimpl̓r ⁊ abſolute. qꝛ ⁊ ipſe ꝑnoctauit in orōe. ⁊ factus in agoma ꝓfixius orabat.ſꝫ ꝓhibet ne multiloq̄o vtam̄ in orōe eo fine ⁊ ea intētione qͥbꝰ vtebant̉ gentiles idolatre. q̄ triplici de cāvtebant̉ vocali orōe in ml̓tiloqͥo facta Prima qꝛ orabant demones qͥ neſcirēt qͥd illi peterēt niſi ꝟbis ⁊ ſigno exteriori inſtructi eēnt. ſecreta em̄ cordis hūampenetrare nō valeāt. Scd̓a qꝛ putabāt demonibꝰ qͣſihoībꝰ v̓bis ꝑſuaſibilibꝰ ⁊ multis ꝑſuadendū eē. ⁊ ſiceos ad miſerēdū ꝓuocari Tercia qꝛ demones quosorabāt. qn̄qꝫ abſentes eē putabāt ⁊ ꝙ talē orōem reuocari poſſent Iſta ſunt mala. ⁊ ideo ab orōe fideliūremouēda Sil̓r aūt triplex eſt cā. quare nos vtamurvocali orōne Prima vt obſequiū oris ſicut ⁊ cordis⁊ oꝑis deo īpendamus. triplex em̄ ſacrificiū deo debemus .ſ. ſacrificiū cordis. oris ⁊ oꝑis Scd̓a vt ad memoriā reuocemus qd̓ petere debemus ⁊ vt ip̄a vocal̓orō pigritiā nr̄am excitet. qꝛ ſi hō ſꝑ in ſilentio orarꝫde facili obdormiret oblitus qͥd peteret Tercia vt vocali orōne ꝓximus inſtruat̉. ⁊ ad ꝯſil̓e opus inuitet̉Uult aūt deus vtoremus ne qd̓ ab eo nobis dat̉ vilehēamus ſꝫ eoipſo āplius eū adoremus. defideremus⁊ ita amplius mereamur. Nec ad deū orātes fruſtraſciēti loquim̄. qꝛ ẜm hiero. nō narratores ſꝫ rogatoresſumus. alid̓ eſt em̄ narrare ignoranti alid̓ petere ſcienti. Un̄ criſo. d̓t ꝙ oz orare vt .ſ. deū non doceas ſꝫinflectas. vt familiaris efficiaris interpellatōis frequētia. vt hum ilieris orādo. vtqꝫ pctōꝝ tuoꝝ recorderis. Et notandū ꝙ pn̄t multiplicari ꝟba in orōnevt ꝑ ſignificatiōem ꝟboꝝ deuotoꝝ aīmus melius eleuet̉ in deū. ⁊ nō ſolū mente ſꝫ etiā corꝑali voce homoeleuet̉ in eū. ẜm illud Cormeū ⁊ caro mea exultauerūt in deū viuū. nō tn̄ p̄t ibi dari regula certa. ſꝫ dꝫ hōtalibꝰ vti in orōne. quantū ꝑcipit ꝙ faciūt ad deuotōnis exercitatōeꝫ. Si aūt ecōtrario ꝑcipiat ꝙ ml̓tiplicatō ꝟboꝝ diſtrahat mentē eius qꝛ aliqn̄ mltiloquiūoris impedit deuotōem mētis. tūc dꝫ ceſſare a ꝟbis⁊ orare deū mentis affectibꝰ. Unde ẜm aug. qn̄ rogamus deū pietate opus eſt nō ꝟboſitate. aliud eſt ſermo multus aliud diuturnus affectus Naꝫ plurimūqꝫ hoc negociū plus gemitibꝰ agit̉ qͣꝫ ẜmonbꝰ. plusfletibus qͣꝫ affatu. Hec tamen intelligenda ſunt deorōnibꝰ priuatis ⁊ voluntarijs. qꝛ orationes debite ⁊publice debent eſſe in ꝟbis vt poſſint ꝑcipi ab alijs.Deinde docet fugere ypocriſim in ieiuno dicens. cūieiunatis qd̓ expedit pro tꝑe. nolite fieri triſtes ſicutypocrite. Non ſolū ꝓhibet fieri ſed velle. cū d̓t nolitein voluntate eſt em̄ prima radix me rendi vel demerendi. Item fieri ꝓhibet nō eſſe. qꝛ ẜm criſo. ſciens dn̄sꝙ non p̄t eſſe hilaris qui ieiunat. non dixit nolite eētriſtes. ſed nolite fieri. aliud eſt eſſe. aliud fieri. Aſſiduum quidem ieiuniuꝫ naturaliter facit eſſe triſtem.qui aūt per ypocriſim pallentes apparent triſtes. nonſunt ſꝫ fiunt ſicut ype crite triſtes in apparētia. vt ip̄avultus triſtitia ſit oſtentatō ieiunij falſa ⁊ vana. Exr̄mināt em̄ ⁊ qͣſi extra ꝓprios terminos ponūt ⁊ adducūt facies ſuas. ac deformant. corꝑaqꝫ ſua habituſordido ⁊ ſqualido deturpant. vt appareāt hominibꝰ
ieiunantes. ac ſꝑ videant̉ triſtes ⁊ quaſi de peccatis ⁊alioꝝ logentes On̄dit em̄ quandā faciei triſticiā ⁊ extra ſolitū alioꝝ modū. in vultū ⁊ veſte ſqualorē demōſtrant vt pm̄e rigorē ſimulent. ⁊ religioſi p̄ ceteris appareant ⁊ inde laudes ab hoībꝰ recipiant. O inſamavanitatis. nolunt eſſe qd̓ tn̄ volunt apparere Et ꝓpterhoc cū aſſertōe ꝯminat̉ eis penā non modicā dicensAmen .i. vere dico vobis. qꝛ receperunt meccedē ſuaꝫ..ſ. laudē hoīm quā querebant. ⁊ in futuro recipient ꝓſimulatōe damnatōem quā non timebāt Et ſignāterd̓t receperunt nō recipiunt. qꝛ talis laus adeo breuiseſt ꝙ qͣſi nihil de pn̄ti hꝫ. Un̄ in Iob. Laus impiorūbreuis ⁊ gaudiū ypocrite inſtar puncti. Non ergo ꝓhibet dn̄s triſticiā pm̄e ꝓ peccatis. ſed triſticiā fictaꝫꝓ laudibꝰ ꝯſequendis. nec ꝓhibet videri ieiunantesſed hoc nō appetere ꝓpter hoīm fauores. qꝛ nō virtusvetat̉ ſed mens ficta reprobat̉. Un̄ criẜ. Si gͦ qui ieiunat ⁊ triſtē ſe facit ypocrita eſt. qͣnto magis imquior eſt qui nō ieiunat. ſed argumentis quibuſdā in facie ſua pingit venalē pallorē quaſi ieiunij ſignum.De inde ſubdit modū ieiunandi debitū. Tu aūt cumieiunas nō .ſ. im iteris ypocritas. ſed vnge caput tuū⁊ faciē tuā laua. Quia ridiculū eſſet caput oleo ad literā vngere. ideo ẜm hiero. accipit̉ metaphorice a paleſtinis qui in feſtis ſolebāt hoc facere. vt qn̄ ieiunamus letos nos ⁊ feſtiuos eſſe monitremus. vnge ergo caput tuū .i. hilarē te exhibe. ⁊ faciem tuā laua. adlrām. ne ſordidus appareas. Duo dicit ꝯtra duo. vnge oleo leticie ꝯtra triſticiā ypocritaꝝ. Laua aqͣ mundicie ꝯtra exterminatōem facieꝝ. Uel ẜm duas ꝑtesiuſticie. laua faciem internā .i. ꝯſcīam a malo ꝑ ꝯfeſſionē tergendo vt munda ſit ante deū Sicut em̄ in conſpectu hoīm gratioſa eſt facies pulcra. ſic in oculis deiprecioſa eſt conſcīa munda. ⁊ vnge caput .i. mentemſeu rōnem que in aīa preeminet. ac cogitatōes ⁊ cetera hoīs regit in bono ꝑ deuotōem gaudendo. vt in ieiumo hilarē aīm exhibeas deo. ſpūalis em̄ hilaritasin ieiunio ſicut in elemoſina eſt nccāria. qꝛ ſicut d̓s diligit hilarē datorē. ſic ⁊ hilatē ieiunantē. Ubi augꝰ.Intelligendū eſt hoc p̄ceptū ad interiorē hoīem ꝑtinere. Ungere gͦ caput ad leticiā ꝑtinet. lauare aūt faciē ad mundiciā. Et iō caput vngunt q̄ letant̉ interiꝰmente atqꝫ rōne. Et hoc faciat qͥ nō foris q̄rit leticiā.vt de laudibꝰ hoīm gaudeat. Ita eī ⁊ faciē lauabit .i.cor mundabit quo viſurus eſt deū. nō ꝓ interpoſito velamine ꝓpter infirmitatē ꝯtractā de ſordibꝰ. Uel ẜmcriẜ. Unge caput .i. xp̄m oleo miſcd̓ie .ſ. pauꝑes reficiendo. laua faciem .i. intentōem ꝓpter deū hoc faciendoEt ſubdit remouens intentōem prauaꝫ. ne videarishominibꝰ .i. ad laudem ⁊ gloriam hominū querendāie iunare. ſed patri tuo celeſti cuius gloriam tm̄ debesin operibꝰ tuis querere. qui eſt in abſcondito cordiūqꝛ ſcrutat̉ renes ⁊ corda hominum. vel in abſconditoremunerationū quas abſcondit timentibꝰ eum. velqꝛ deus invita pn̄ti non poteſt a nobis videri. licet p̄ſens ſit vbiqꝫ. Et pater tuus qui non obliuiſcit̉ ꝓleꝫſuam. qui videt in abſcondito id eſt approbat rectam ⁊ſecretam intentōem. reddet tibi talis ieiunij mercedēquia reddet deus mercedem laborum ſanctoꝝ ſuoꝝUbi remigius. Sufficit enim tibi vt qui eſt inſpectorI. iiij.