¶ De his que vi metuſue cā fi.

metu flūt debēt reuocari ita ⁊ renūciatio. Sꝫ q̄roqͦ iure audit̉ iſte qͥ renūciauit bn̄ficō ꝑ mētuꝫ. So.dicit Inno. ꝙ ꝑ actōnem qd̓ metus cā. qd̓ pleniusdixi. sͣ. e. c. ij. ¶ Sꝫ aduerte tu ad tex. qͥ loquit̉ ꝑverba pn̄tis tꝑis. dicēs que metus cā fiunt careredebēt robore firmitatis. ⁊ ſic videt̉ ꝙ hec que fiuntꝑ mētū nō hn̄t robur firmitatis. ⁊ ſic cōcordat iſtetex. cū edicto p̄torio in eo ꝙ dicit̉ qd̓ metꝰ cā factuꝫeſt nō ratū habebo. vt in. l. metū. in. §. ſed qd̓ p̄torff. eo. Et ideo pōt dici vt notāter dicit Bar. in. d.l. metū. in. §. volēti. ꝙ duo ſunt remedia pͥncipaliaꝯͣ ea que fiunt ꝑ metū de iure pretorio. nam de iur̄ciuili regulariter tenet ex quo interuenit cōſenſuslicet coactꝰ. Sꝫ p̄tor introduxit duo remedia. Primū dando vtilē actōneꝫ q̄ pͥus erat directa. vndeabſqꝫ eo ꝙ intentā actōneꝫ qd̓ metus cā poſſuꝫ petere rem quā tradidi ꝑ metū intentando actōnemvtilē que pͥus mihi cōpetebat ⁊ hͦ ex bn̄ficio p̄torismortui. qꝛ ex quo p̄tor nō vult habere ratū qd̓ ſit ꝑmetū ipſo facto dat̉ mētū paſſo vtilis actio. Sꝫ qꝛnō erat ex toto ſufficienter ꝓuiſum mētū paſſo induxit aliud remediū .ſ. actōem qd̓ metus cā. ⁊ ꝑ eāreſtituit̉ actio directa que pͥus cōpetebat beneficōp̄toris legittimi corā qͦ intentat̉ actio qd̓ metus cā.⁊ hͨ ſatis ꝓbat tex. in. d. §. volenti. ¶ Et ex his infert̉ ad intellectū huius capitl̓i ꝙ ille qͥ renūciauitbn̄ficio ꝑ mētū hꝫ duplex remediū. Primū vt attētet actōeꝫ qd̓ mētus cā. ⁊ ꝑ hͦ remedium reſtituūt̉ſibi oīa que tradidit ꝑ mētū cum integritate. vt inc. abbas. in. fi. sͣ. eo. ⁊ pōt indirecte petere bn̄ficiūintentando vtilē actōem. Nam ſi cecidiſſꝫ a poſſeſſione ſine metu ⁊ ſine renuntiatōe habuiſſꝫ actōeꝫdirectā puta ꝯfeſſoriā vl̓ officiū iudicis vel latā reivendicatōem. iuxta no. ꝑ Inno. in. c. cū venerabilis. de reli. do. Nūc ꝟo ex qͦ renūciauit ꝑ mētū habet illā actioneꝫ vtilē que pͥus erat directa. directaꝟo ſibi nō ꝯpetit qꝛ nō potuit pretor directe diſponere ꝯͣ ius ciuile. vt inſti. de bo. poſ. poſt prin. Etẜm hͦ intellige et limita ea q̄ no. glo. in. fi. in. c. abbas. sͣ. eo. ¶ In glo. ij. ibi et dicit̉ vis impetus maioris rei ⁊cͣ. Aduerte. h̓ em̄ ponit̉ diffinitō cū querit̉ quid ſi vis p̄ciſa. Nam duplex eſt vis. quedā ēp̄ciſa. quedā ē ꝓrſꝰ ꝯtraria volūtati. vt cū qͥs ligatis manibꝰ et pedibꝰ rebaptizat̉ vel cōpellit̉ cōicare excōicato in eccl̓ia. ⁊ de iſta vi non ſit mentio iniſto titulo. Alia eſt vis cōditional̓. vt qn̄ infert̉ alicui vis vt niſi certū quid faciat minatur aliter ſibimortē. ⁊ de hac vi ſit mentio in iſto titulo. et hͨ visincludit̉ ſub metu. ideo dic̄ glo. ꝙ hodie detractaeſt vis mētio que olim fiebat in edicto p̄toris. ⁊ dicꝙ detracta eſt mētio in libris iuris ciuilis. qꝛ ſoluꝫſit mentio de metu. ⁊ debꝫ intelligi iſte titulus ẜmglo. ⁊ bene in vi cōpulſiua vt qn̄ quis ꝑ vim ꝯditionalē ꝯpellit̉ rem ſuā tradere vel debitorē liberare. ꝓ alia ꝟo vi puta expulſiua vt cum violent̓ expellitur de poſſeſſione ſua. vel vi ablatiua. vt cumalicui aufert̉ violenter res mobilis. vel vi turbatiua vel inqͥetatiua dant̉ alia remedia. de quibus īglo. ¶ Et in. fi. glo. vel dic ꝙ dicitur metus qꝛ mentem terret. ¶ In glo. in. ꝟ. ad reſignatōnem. ibi ſi

poſtmodū ī reſignatōne non interceſſit metꝰ. Aduerte qꝛ glo. hic ſentit non ſufficere vt metꝰ adſittꝑe iuramenti de reſignando. ſꝫ reqͥrit̉ vt etiā duret in reſignatōis actu al̓s ſi ſponte reſignaret nōhaberet actionem quod metus cā ꝑ. l. ij. C. eo vbidicitur ꝙ ſi ꝑ mētuꝫ ꝓmiſi aliqͥd tradere ⁊ ex interuallo ceſſante metu tradidi nō poſſuꝫ repetere. qꝛſponte videt̉ purgatū vitiū metus p̄cedens. Io.an. dicit ꝙ hic durabat mētus ꝑiurij. quaſi dicat ꝙexquo fuit cōpulſus iurare ſi poſtea in executōnenon durat metus nihilominus excuſor. qꝛ videorexeqͥ timore iuramēti. Moderniores doc. ſequūtur glo. dicentes ꝙ cum aduerſus iuramentū haberet iſte remedium. quia poterat petere abſolutionem nō excuſatur ſi poſtea ſponte ſoluit. ẜ mihiplꝰ placet opi. Io. an. ꝑ. c. j. iuncto. c. debitores. deiureiur̄. Nam iurās ſoluere vſuras habet remedium petendi abſolutōnem. vt in. d. c. j. tn̄ ſi volensſatiſfacere iuramēto ſoluit. poteſt poſtea repetereItem potuit ille timere ꝑiuriuꝫ quo ad vulgi opi.vnde omnis modica p̄ſumptio ſufficit ad tollēdāillā p̄ſumptionem ꝙ ſponte ſoluit. ſicut in ſil̓i no.Inno. in ſuſceptōne habitus. in. c. j. sͣ. eo. Ad idēqd̓ no. ideꝫ Inno. in. c. p̄cedenti vbi dicitur ꝙ ex qͦquis habet remediuꝫ repetendi non debet petereabſolutionem a iuramento. ad idē. c. cōmiſſuꝫ. deſpō. ⁊ hoc iudicio meo aperte ꝓbat iſte tex. in qͦ nihil dicitur ꝙ tꝑe renūciatōis metus durabat. īmotex. in. fi. dicit ꝙ virtute iuramēti tenebat̉ reſignare. ¶ In glo. fi. in. fi. no. ex hac glo. tria remediacum luramentū continet turpitudineꝫ recipiētis.⁊ inter cetera no. ꝙ poteſt petere abſolutōneꝫ a iuramento. quod latius dixi. sͣ. c. ꝓxi. Et nota ſingulariter ex tex. iuncta glo. quod dicitur quis adimpleuiſſe iuramentum. licet non duret effectus iuramenti. Et facit ad illam queſtionem nunqͥd adeuitandam penam ſufficiat feciſſe actū ſibi iniunctum licet actus poſtmodum non duret. de quoplenius ꝑ Bar. in. l. inter caſtellanū. ff. de arbi. ⁊ īl. ſicut. in. §. ſuꝑuacuum. ff. qui. mo. pig. vl̓ hypo.ſol. ⁊ facit bene. c. commiſſum. p̄all̓. ¶ Abbas.Excōicatus nō eſt qui abſoN ¶S. lute coactus excōicato communicat. ſecus ſi coactio fuit cōditōnalis.¶ In pͥma ꝑte deciſa cōſultatio. In ſcd̓a diſtinguēsreſponſio. ibi diſtinguimus. Et primum membꝝꝓſequitur ibi in principio. ſecundum ibi in ſecundo. ¶ No. primo ꝙ habenti reſpondere de iurequandoqꝫ imminet neceſſitas diſtinguendi. Sūtenim quedam dubia que ſine diſtinctōe decidi nōvalent. concordat. c. lr̄as de deſpon. impu. cummultis ſi. ⁊ ideo alibi diſtinctio appellat̉ diſcretio.vt in. c. ſuper lr̄is. de reſcrip. ¶ Secundo no. duplicē eſſe vim. preciſam .ſ. et conditionaleꝫ. Quodautē ſit ex vi preciſa non imputatur. quia potiusdicitur quis pati qͣꝫ agere. quia nulla voluntas reperitur in agente. exemplum in eo qui ligatis manibus et pedibus ꝯpellitur communicare excōcato in lecto vel in eccl̓ia. Uis ꝟo conditōnal̓ eſt qn̄metu mortis vel corporis cruciatus quis cōicat