De offi. dele.

ſenſum ep̄i ſui. ar. c. oīs vtriuſqꝫ ſexus p̄all̓. vbi patet ꝙ cum ꝯſenſu ꝓprij ſacerdotis poteſt ſe ſubijcere alieno ſacerdoti. ⁊ ab eo abſolui ⁊ ligari. Sꝫ dubium remanet in laico qui vult ꝓrogare iuriſditionem alterius iudicꝭ eccleſiaſtici ſine ꝯſenſu ſui ep̄i.nunquid poſſit ꝑ illuꝫ excōicari vt dixi. doc. cōiterſentiunt ꝙ non. ſed do. An. diſtinguit ꝙ aūt ſpecifice vult ſe ſubmittere quo ad ptātem excōicandi ⁊non poteſt. aut acceſſorie puta qꝛ ꝓrogauit iuriſditioneꝫ quo ad certam cam. ⁊ tunc poterit iſte excōicari. ar. h̓. ⁊ videt̉ hͨ bona ꝯſideratio ſed iudicōmeo aliquantulū reſiſtit iſte tex. a ꝯtrario. naꝫ hicſpecifice ſe obligauit vt poſſet excōicari niſi debitūſolueret in termino. et ſic non veniebat hec poteſtas acceſſorie ad cām īmo reſpectu cauſe nulla hicdabat̉ cognitio qͥa debitor ꝯfitebat̉ debitū ⁊ ꝓmiſit ſoluere certo termino ⁊ eo non ſoluente obligauit ſe ad penaꝫ cenſure. ⁊ papa dicit ſnīas nullaseo ſolū reſpectu qꝛ iuriſditio delegata non potuitꝓrogari. a contrario ergo ſi fuiſſet ꝓrogata ordīaria valuiſſent iſte ſnīe cenſure. vnde iudicō meo h̓eſt caſus a ꝯtrario ſenſu ꝙ laicuſ pōt ſe ſpecifice obligare ad ſnīas cenſure apud alienū iudicē eccleſiaſticum cuiꝰ ordinariā iuriſditioneꝫ in ſe ꝓrogareintendit. Et ad motiuū doc. pōt dici ꝙ eadē eſt poteſtas oīm iudicū eccl̓iaſticoꝝ. ⁊ ab eodē original̓roriginauit a deo. ⁊ lꝫ iuriſditio ſit poſtmodū ꝑ papam diuiſa ꝑ certa loca ⁊ territoria tn̄ exquo papaꝑ cōſtitutōes ſuas approbat materiā ꝓrogationisdicendū ꝙ ꝑ ꝓrogationē iſte ligat̉ a iudice ſuo adillam cām ⁊ illa poteſtas eſt a deo vt p̄dixi. Iteꝫ excōicare eſt principal̓r declarare aliqueꝫ extra eccleſiam ⁊ gratiā dei. xxiiij. q. iij. cū aliquis. no. glo. inc. quodcunqꝫ. xxiiij. q. j. iudex ergo cuiꝰ iuriſditiōꝓrogata eſt declarat iſtū ꝓpter ꝯtumaciā in nō ſatiſfaciendo vt ꝓmiſit eſſe extra eccl̓iam ⁊ priuatuꝫgratia dei. ⁊ hoc quo ad primuꝫ. ¶ Quo ad ſcd̓mprincipale nunquid poſſit ſe quis obligare vt poſſit excōicari ſine cōpetenti monitione. de quo in. c.ſacro. Hoſti. dicit h̓ ꝙ nō ꝑ. c. ſi diligēti. de fo. cōp.⁊. c. ꝯtingit. ij. de ſen. exco. quaſi ſentiat ⁊ bn̄ ꝙ p̄cedens monitio ſit introducta in fauorē publicuꝫ. etideo nō poſſunt priuati illi iuri renūciare. vt in. l.ius publicū. ff. de pac. Dicit etiam Inno. ꝙ nō pōtquis ſe obligare vt ſine cauſe cognitōe ⁊ ſine cōtumacia poſſit excōicari. vt in. c. nemo. xj. q. iij. Iteꝫnon pōt quis ſeꝑari a gratia dei niſi pͥmo delīquatxj. q. iij. illud. ⁊. c. cū eterni de iudi. li. vj. iō niſi ſit īculpa ⁊ ꝯtumacia nō dꝫ quis excōicari etiā ſi priusfuit in culpa in nō ſoluēdo dūmodo tꝑe excōicatōnis ſit ſine culpa. vnde culpa ⁊ ꝯtumacia requirit̉tꝑe ſnīe nec ſufficit p̄cedens. ad hͦ. c. cuꝫ tu de vſu.⁊. c. odoardus. de ſolu. licꝫ ſecus ſit in alijs ꝯtractibus qꝛ ſufficit in illis culpā p̄ceſſiſſe vt poſſit nunccōdēnari. l. ſi vt certo. §. interdū. ff. cōmo. ⁊ in. l. ij.ff. ſiquis cau. ⁊ in. c. dilecti de fo. cōpe. cū ſi. ⁊ ratiodiuerſitatis eſt qꝛ excōicatio nunqͣꝫ fert̉ ab homīeniſi ꝓpter ꝯtumaciā aūt in nō cōparendo aūt ī nōſatiſfaciendo. vt nō glo. in. c. ep̄i. xj. q. iij. hinc eſt ꝙmonitio ſemꝑ debet p̄cedere vt in. d. c. ſacro. ergo

requirit̉ ꝙ tꝑe ſnīe ſit culpabilis ⁊ ꝯtumax nec ſufficit p̄cedēs culpa. puta qꝛ potuit ſoluere ⁊ noluitſed nūc eſt impotēs qd̓ bn̄ notabis. Sed ꝯtra hͦ inſtat Inno. reducēdo rem in abſurditatē. nā ſi feratur ſnīa excōicatōis ſub ꝯditōe in aliquē. puta niſiſatiſfecerit infra menſem iſte elapſo menſe eſt excōmunicatus lꝫ nō potuerit ſatiſfacere. ar. bo. in. c.ꝙ ad ꝯſultationē de re iudi. ⁊. c. p̄terea de ap. ſicutergo ſnīa ſub cōditionē ligat nō ꝯtumacē ita videtur ꝙ poſſit quis ſe obligare vt indiſtincte adueniente certa ꝯditione poſſit excōicari. So. Inno refert in hͦ duas opi. Quidā .n. tenuerunt ꝙ iſta ſententia lata ſub ꝯditione nō ligat eū qui nō pōt ſatiſfacere in termīo ſaltē vbi culpa nō p̄ceſſit. al̓s autēſnīa ꝯtineret errorē qꝛ ligaret inculpabilē ⁊ impotentem ad ſatiſfaciendū. ⁊ ſic ſnīa tanqͣꝫ ꝯtinēs errorē eſſet nulla. vt in. c. ꝑ tuas de ſen. excō. naꝫ impoſſibiliū nulla ē obligatio ⁊ nullū p̄ceptū īpoſſibile ligat. l. fi. ff. q̄ ſen. ſine ap. reſcindāt̉. ⁊. l. īpoſſibiliū. ff. d̓ re. iu. ⁊ regl̓a nemo. e. ti. li. vi. Alij ꝟo dicūtꝙ talis excōicatio ligat lꝫ nō poſſit ſoluere etiā ſi ſine culpa ſua deſijt poſſe ſatiſfacere. qꝛ ſnīa fuit lataſine cognitionē impotētie ⁊ ſimpliciter niſi ſatſfecerit. ergo niſi ſit adimpleta ꝯditio ſententia habꝫ vires ſuas ſaltē quo ad eccl̓iam militantē. nā ſententia iniuſta ligat. vt in. c. cum ꝯtingat. sͣ. e. nec ob.ẜm Inno. qd̓ dixit de errore qꝛ ſatis eſt ꝙ error nōſit exp̄ſſus in ſnīa vnde nō eſt curāduꝫ ꝙ poſſit resdeduci in errorē ſeu de errore intellectuali. naꝫ illeerror nō hꝫ vitiare ſnīam exquo nō eſt exp̄ſſus. etnotabis ſemꝑ hͦ dictū qꝛ ſolet multū allegari etiaꝫreſpectu aliaꝝ ſnīaꝝ. ⁊ hͦ interp̄tatio fienda eſt ẜmInno. in hac ſnīa cenſure qꝛ eſt medicinal̓. ij. q. j.multi. ideo ſit larga interp̄tatio. vt in. c. pe. de ſen.excō. ⁊ vt claues eccl̓ie habeant̉ in maiori reuerentia. ⁊ iō ꝯſulūt doc. vt ſi vis aliquē obligare ad penā excōicationis nō facias hͦ fieri ꝑ viā pacti ⁊ ꝓrogatōis. qꝛ tūc requireret̉ tꝑe ſnīe cauſe cognitio etꝯtumacia ſꝫ faciaſ ꝙ iudex ꝯſentiēte debitore feratexcōicationē ſub ꝯditōe niſi ſatiſfecerit in terminonā tūc lapſo termino erit excōicatꝰ ſine alia monitione ⁊ ꝯditione qd̓ eſt bene notandū. nec poteritẜm Inno. ille debitor appellare pendēte ꝯditōe exquo a pͥncipio ꝯſenſit qꝛ nō grauat̉ de nouo. ⁊ notabis ſingl̓r p̄dicta de quibus poſſit hodie iudiciomeo dubitari ꝑ c. romana de ſen. ex. li. vj. vbi dicit̉ꝙ ꝓ futuris culpis nō dꝫ ferri excōicatio etiaꝫ ſubꝯditōe niſi cauſa p̄ceſſerit. ſed poſſet dici cām p̄ceſſiſſe exqͦ debitor ſpōte in ſe ſuſcepit ſententiam. qd̓no. Sꝫ qͦ ad p̄cedēs dictū vtrū ſnīa liget impotētēdiſtinguit h̓ do. An. dicēs ꝙ aūt ꝯſtat de mente iudicꝭ ꝙ voulit ligare ī oēm caſuꝫ ⁊ erit ille ligatus lꝫfuerit impotēs. Ego in hoc dicerē oppoſitū qꝛ ſi cōſtaret de mentē iudicis ſnīa ꝯtineret errorē intolerabilē. ⁊ ſic eſſet nulla vt p̄dixi. Aut ꝯſtat de menteiudicis ꝙ noluit ligare in caſu impotentie ⁊ nō eritligatꝰ. ⁊ hͦ placꝫ. ar. eoꝝ que no. in. c. j. d̓ iudi. Autdubitat̉ de mēte iudicis. ⁊ tunc excōicatio ligat ſaltem quo ad nos lꝫ fuerit impotens vt dicunt doc.Sed cōſtito de impotentia iudex dꝫ illico relaxare