Iollum. LXXIII.

p̄termittimꝰ vl̓ minꝰ ſtudioſe dicimus. Imprudentia eſt qn̄ ꝯgruū ordinem ⁊ modū inhijs q̄ dicimꝰ nō ſeruamꝰ. Fortuna eſt troeuentu ⁊ caſu. ſiue naturaliter cōtingent. ſiuepauꝑtate vl̓ infirmitate vl̓ naturali tarditate. ſiue doctoꝝ raritate. Qꝛ ant nō inueniūt̉qui doceāt aūt qui bene doceāt. aut a ꝓpoſito nr̄o retrahamur. In hijs autem tribꝰ deprimo .i. de negligentia lector admonendꝰeſt. De 2ª vero .i. de imprudētia inſtruendꝰDe tercio autem id eſt forma adiuuandus.Quid ſit fructusdiuine intelligentie.Uiſquis ad diuinā lectōeꝫ eruqdiendꝰ acceſſerit. Primū qual̓ſit fructꝰ eiꝰ agnoſcat. nihil enimſine cauſa deb peti. nec deſideria trahit. qd̓ vitilitatem nō ꝑ̄mittit Geminꝰ eſt diuine lectōis fructꝰ. qꝛ mentem vl̓ſcientiā etudit. vl honoribꝰ ornat. docet qd̓ſcire delectat. ⁊ qd̓ īmitari expediat. quorūalteꝝ .i. ſcientia magis ad hiſtoriā reſpicit ⁊ad allegoriam alteꝝ .i. inſtructio moꝝ magisad tropologiā ſpectat Oīs diuina ſcripturarefert̉ ad hunc finem. Sane ꝙͣuis expediatmagis iuſtum eſſe ꝙͣ ſapientem. Scio tamen ꝙͣ plures in ſtudio ſacri eloquij ſapientiam magis q̄rere ꝙͣ virtutem. Ego autē qm̄neutrū improbādū. ſꝫ vtrūqꝫ laudabile ⁊ neceſſarium eſſe cenſeo. quid cuiuſqꝫ intētioniꝯpetat. paucīs abſoluam. ⁊ pͥmū quidē de eoqui īmortalitatis gr̄am amplectit̉ expediā.doctDe ExeMPlo ⁊ tinaUi virtutū noticiā ⁊ formā viuendi in ſacro q̄rit eloquio. hosqlibros magis eligere debet quihuius mūdi ꝯtemptū ſuadentꝭ.⁊ anīmum ad amorē ꝯditoris ſui accendūt.rectumqꝫ tramitem docent. qualīterqꝫ virtutes acquiri ⁊ vicia declinari poſſint oſtēdūtPrimū em̄ q̄rite regnū dei ⁊ iuſtitiam eiꝰ.Acſi aperte diceret. ⁊ celeſtis patrie gaudiadeſiderate. ⁊ quibꝰ iuſtitie meritis ad eā perueniat̉ ſollerter inquirite. Utrunqꝫ bonumvtrūqꝫ necaſſariū. amate ⁊ q̄rite. Si amor ēocioſ eſſe nō poteſt. Si ꝑuenire deſideratisdiſcite quomō ꝑyenīat̉ quo tēditis. Hec vero ſcientia d̓uobꝰ modis cooperat̉ videlicetexemplo ⁊ doctrina. Exēplo qn̄ ſctōꝝ ſancta

legimꝰ Doctrina qn̄ eoꝝ dicta ad diſciplinānr̄aꝫ ꝑtinentia diſcimꝰ Interqꝫ beati Gregorij ſcripta ſingulariter āplectēdo eſtimo. q̄qꝛ mihi p̄ceteris dulcia ⁊ eterne vite amoreplena viſa ſunt. ſilentio preterire nolui.Duomo legendaſit ſacra ſcriptuta ad correctionem morumPortet autem. vt qui hāc ingreoſſus fuerit viam. in libris quoslegerit diſcat. nō ſolū colore dictaminis. ſꝫ virtutū emolitōeuocati. vt eū nō tā v̓boꝝ pōpoſitas aut cōtinuatio ꝙͣ veritatis pulcritudo delectet. Sꝫat etiam ad ꝓpoſitum ſuū nō ꝯducere vt aimo raptꝰ deſiderio ſcientie. obſcuras ⁊ ꝓſdas intelligere ſcripturas exquirat. In qubus magis occupet̉ animꝰ ꝙͣ edificet̉. Nocſic eū ſola lectio teneat vt a bono opere vacare ꝯpellat. Criſtiano philoſopho lectio debet eſſe ēxhortatio nō occupatīo. ⁊ bona deſideria paſcere nō necare Relatū aliqn̄ michi memini. de quodā ſatis ꝓbabilis vite pꝫro. qui tāto ſcripturaꝝ ſacroꝝ amore fragrabat vt eis ꝯtinuū imꝑenderet ſtudiū. Cūqꝫindies creſcente ſcientia creſceret. ⁊ deſideriū eiꝰ. cepit tādē in ſepientiā elatꝰ impudēter ſpretis ſimplitioribꝰ ſcriptis. ⁊ ꝓfundaquoqꝫ rimatī. Atqꝫ enigmatibꝰ prophetaꝝenucliandis. ⁊ miſticis ſacramentoꝝ intellectibus vehemēter inſiſtere. Sꝫ mens humana tantū nō ſuſtinens pondus. cepit mox ettei magnitudīne ⁊ intencōis ruditate deficere. tantoqꝫ huius imꝑtune occupacōis cuta ꝯfundi. nō ſolum ab utilibus. ſꝫ a neceſſacijs actibꝰ iam ceſſaret. Verſo ſiquidem eūētu in ꝯtrarium qui legere ſcripturas ad edificacōem vite ceꝑat. Quia diſcrecōis moderamine vti nō nouerat eaſdē. nūc occaſionierroris habebat. ſꝫ miſeracōe diuina tandēꝑ reuelacōem ammonitus eſt ne ampliꝰ harū ſcripturaꝝ ſtudio incūberet. ſꝫ ſanctoꝝ patrū vitas. ⁊ metiti triumphos. aliaſqꝫ ſimplici ſtudio dictatas freqn̄tare ꝯſueſceret ſcriꝑturas. ſicqꝫ in breui ad priſtinū ſtatū redactus interne quietis gr̄am accipere meruit.vt vere in eo illā domini voceꝫ diceres. quaip̄e dolorem noſtrum ꝯſiderans. pia nos cōſolari voluit dn̄s. Venīte ad me omnes quilaboratis ⁊ onerati eſtis. ⁊ ego reficiā vos⁊ deinceps inuenietis requiem animabus

m iij