VOIIUM. L VI.

Incipit prologuſin diciāſcolicon.Dugonis.Till ūtquos ipſa natura adeoiningenio deſtitutos reliquit. vt ea etiaꝫ que facilia ſūt vix capere poſſunt. Et hoꝝ duo genera mihi eſſe videntur. Nam ſunt quidamqui licet ſuam ebetudinem nō ignorent. eotamen quo valent̓ conamine ad ſcientiā anhelant. Et indeſinenter ſtudio inſiſtentes.quid minus habent effectu operis. obtineremerentur affectu voluntatis. Aſt alijqm̄ ſūma ſe comprehendere nequaꝙͣ poſſe ſentiūtminima etiam negligunt. ⁊ quaſi in ſuo corpore ſecuri quieſcentes. cō amplius in maximis lumen veritatis perdunt. quo minimaque intelligere poſſunt. diſcere fugiunt. Un̄pſalmiſta. Noluerunt inquit intelligere vtbene agerent. longe em̄ aliud eſt neſcire. atqꝫ aliud nolle ſcīre. Neſcire ſiquidem infirmitatis eſt. Scientiam vero deteſtari. praue voluntatis. Eſt aliud genꝰ hominū quosad modū natura ingenio ditauit. ⁊ facilemad veritatē veniendi aditū preſtitit. Quibus ⁊ ſi par ſit valitudo ingnij non eademtam̄ omnibus virtus aut volūtas eſt pet exercicia ⁊ doctrinam nauralem ſenſum excolendi. Nam ſunt pleriqꝫ qui negocijs huiꝰſeculi ⁊ curis ſupra quam neceſſe ſit impliciti. aut vicijs ⁊ voluntatibus corporis dediti terta obruuntur. Et ex ea nec fructum ſaꝑientie. nec vſuram boni operis querūt. quīprofecto valde deteſtabiles ſunt. Rurſus alijs rei familiaris inopia ⁊ tenuis cenſus dīſcendi facultatem minuit. Quos tamen plane per hec excuſari minime credimus. cū pleroſqꝫ fame. ſiti. ⁊ nudītate laborantes ad ſcientīe fructum pertingere videamꝰ. Et tamēaliud eſt cum nō poſſet. aut vt verius dicamfacile poſſet. non diſcere. atqꝫ aliud poſſe ⁊nolle ſcire. Sicut em̄ glorioſius eſt cum nul

le ſuppetant facultates. ſola virtute ſapiētiāapprehendere. Sic profecto turpius eſt vigete ingenio. dīuicijs affluere. ⁊ torpere ocīo.due precipue res ſunt quibuſ quiſqꝫ ad ſciētiam inſtruit̉ ſcꝫ lectio ⁊ meditatio. E quibꝰlectio priorem in doctrīna obtinet locū. Etde hac tractat liber iſte. dando precepta legēdi. Tria autem ſunt ꝑtecepta lectioni magis neceſſatia. Primum vt ſciat quis quidlegere debeat. Secundum quo ordine legere debeat ⁊ quid prius. ⁊ quid poſtea Tercium quomodo legere debeat. De hijs perſingula agitur in hoc libro. Inſtruit autemtam ſecularium ꝙͣ diuinarum ſcripturarumlectorem. Unde ⁊ in duas partes diuiditurquarū vtraqꝫ tres habet diſtinctiones. Inprima parte docet lectorem arcium. In ſecunda docet diuinum lectorem Docet autem hoc modo. oſtendēdo. Primum quīdlegendum ſit Deinde quo ordine ⁊ quomodo legēdum ſit. Ut autem ſcite poſſit. quidlegendum. aut quid precipue legendum ſit.In prima parte primum enumerat originēomnium arcium. Deinde partitionem eaꝝ.vel quomodo vnaqueqꝫ cōtineat aliam velcontineatur ab alia Secans philoſophiama ſummo vſqꝫ ad vltima menbra. Deinde enumerat autores arcium. Et poſtea oſtendit que ex hijs artibus precipue legende ſit.Deinde etiam quo ordine ⁊ quomodo legende ſint apꝑit Poſtremo legentibus viteſue diſciplinam preſcribit. ⁊ ſic finitur priorpars. In ſecunda parte detetminat queſcriptute diuīne appellāde ſint. Deinde numerum ⁊ ordinem diuīnorum librorum. Etautores eorum ⁊ interpretationes nominūoſtendit. Poſtea agit de quibuſdam ꝓprietatibus ſacre ſcripture que magis ſūt neceſſaxie. Deinde docet qualiter legere debeatdiuinam ſcripturam is. qui in ea correctionem ſuorum morum ⁊ farmiam viuēdi querit. Ad vltimum docet illum qui propter amorem ſcientie eam legit. Et ſic ſecūda ꝑasfinem capit. Sequitur liber primus