Diſtin. XLII.Queſtio. II.
Diſtin. XLII.gͦ potētia dei ſe extēdit ad oīa in qͣcūqꝫ creata potētia p̄t.¶ Pͣ. ph̓us dic̄ ꝙ d̓s ⁊ ēt ſtudioſus pōt praua agere: ſꝫ nihil ita elōgat̉ a poͣ eiꝰ ſic̄ malū. gͦ vr̄ ꝙ ipſe oīa poſſit quecreatura p̄t. ¶ Pͣ. de rōne volūtatis ē vt lib̓tatē ad vtrūlibꝫ hēat: ſꝫ ī d̓o v̓iſſime īuenit̉ volūtas. gͦ pōt vtrūlꝫ ⁊ bonū ⁊ malū. ¶ Pͣ. nihil qd̓ ē laudabilitatis ei ſubtrahēdūē: ꝗ magnꝰ ē ⁊ laudabil̓ nimis: ſꝫ poſſe facere malū ⁊ nonfacere ē laudabilitatꝭ: fic̄ dr̄ eccl̓ªˡ. 30. i. In laudē vniꝰ viriiuſti. Qui p̄t trāſgredi ⁊ nō ē trāſ. facere mala ⁊ non fec̄. gͦd̓o conuenit. Et ſic idem qd̓ prius.ſic̄ d̓s nō pōt nō eē d̓s: ita nō pōt eē īperSed cōlra fectꝰ. ſꝫ q̄dā dr̄ creatura poſſe ſua infirmitate vel īperfectiōe: ſic̄ pati mori ⁊ ho. gͦ vr̄ ꝙ deꝰ nonoīa poſſit q̄ creatura pōt. ¶ Pͣ. ſūmū bonū non pōt eē cāalicuiꝰ mali ſic̄ nec ſūme calidū cā alicuiꝰ frigoris: ſꝫ deeſt ſūme bonꝰ. gͦ nullū malum facere pōt. creatura aūt hͦpōt: non gͦ ꝗcꝗd creatura pōt ⁊ ipſe deus pōt.Reſpondeo totū ē exēplariter eductuꝫ ex perfedd̓m ꝙ ꝗcꝗd ꝑfectiōis ī creatura ēctione creatoris: ita tn̄ ꝙ illā ꝑfectionē īperfectiꝰ creatura hꝫ qͣꝫ ī d̓o ſit. Et iō poͣ creature īqͣꝫtū defic̄ a repn̄tatiōedīne pōe d̓fic̄ a ꝑfecto poſſe. Un̄ qd̓ attribuit̉ ſibi ẜꝫ ꝙ ēin tali gradu ꝑticipata: nō oꝑꝫ ꝙ dīne pōͣe attribuat. Sicēt dicimꝰ eēntiā lapidis exēplatā a dīna eēnª: nec tn̄ dicimus deū eē lapidē: ita ēt nō dicimꝰ dei poͣꝫ eē poͣꝫ ābulādi vl̓ patiendi. q. ꝓximū pͥnᵐ ābulatiōis ⁊ paſſiōis: ita ꝙipſe ābulet vl̓ patiat̉. Sciēdū tn̄ ꝙ gradꝰ poͣꝝ ſic̄ ⁊ naͣrūdīna diſpōne ordīati ſūt: ſꝫ ꝙ vna pl̓s vel minꝰ deficit aꝑfectiōe dīne poͣe. Et iō vidēdū ē ꝙ qͣꝫuis nll̓s actꝰ ꝓpriꝰhaꝝ poͣꝝ ẜꝫ gradus d̓termīatos ꝯueniat pōͣe dīne: ſic̄ pͥnꝓximo: tn̄ oēs actꝰ ꝓprij haꝝ poͣꝝ egrediētes ab eis ẜmronē ordīs in qͦ ꝯſtitute ſūt: reducunt̉ ī deū ſic̄ in cāꝫ pͥªᵐUn̄ qͣꝫuis nō dicamꝰ ꝙ d̓s poſſit ābulare vl̓ pati. dicimꝰtn̄ ꝙ creat ābulationē ⁊ paſſionē in alijs. Sꝫ actꝰ ꝗ egrediunt̉ a determīatis potētijs p̄ter dictā rōnē ordinis nullo mō in cālitatē dīne potentie reducunt̉. nō .n. dicimꝰ ꝙpoſſit peccare nec in alijs pctm̄ facere.pꝫ rn̄ſio ad pͥᵐ. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ẜꝫ qͦſdāEt per hoc ꝙ lypraua accipiēdū ē mal̓r: vt ſit ſēſus. d̓s pōt facere praua .i. q̄ mō praua ſūt: q̄ tn̄ ſi ipſe faceret praua nō eēt. Uel dd̓ꝫ ꝙ loꝗt̉ ꝯditiōal̓r vt ītelligat̉ſi vellet: cuiꝰ ꝯditiōal̓ ⁊ an̄s ē īpol̓e ⁊ ꝯn̄s. ⁊ hͦ nō ē īcōueniēs: ſic̄ h̓: ſi centū ſūt minꝰ qͣꝫ. v. ſunt minꝰ qͣꝫ. x. ¶ Ad 3dd̓ꝫ ꝙ poſſe peccare ẜm Anſ. ⁊ boe. nō ꝑtinet ad lib̓tateꝫvolūtatis: ſꝫ magis ē ꝯditio volūtatis d̓ficiētis: inqͣꝫtuꝫ ēex nihilo: ſꝫ in hͦ attendit̉ rō libertatis: ꝙ poſſit hͦ facerevel nō facere: aut hͦ vel aliud facere. ¶ Ad qͣrtuꝫ dd̓ꝫ ꝙaliꝗd ē laudabile īferiori naͣe qd̓ in ſuꝑiori vituperabileeēt ſicut eē ferox in cane ⁊ leone eſt laudabile: ſꝫ ī homīevituperabile: ita ⁊ nō peccare cuꝫ poſſit eē laus hoīs: ſedblaſphemia dei ſi de ipſo dicatur.¶ Utꝝ d̓s poſſit q̄ ſunt impoſſibilia naͣe.II.D ſecundū pāe ſūt īpol̓ia d̓s nō poſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ ea queſit. Sic̄. .n. dic̄ Cōmē. in. 8. meta. oīs alteratioIē ab aliqͦ agēte corꝑali: ſꝫ d̓s ē agēs īcorporaA le. gͦ vr̄ ꝙ nulla alteratio a deo poſſit fieri increatura īferiori niſi mediāte motu ſuperioris corporis:qd̓ ē p̄miū alterās n̄ alteratū: ſꝫ mediāte illo motu nihilīpoſſibile naͣe fieri pōt. gͦ deꝰ nihil naͣe īpoſſibilis facerepōt. ¶ Pͣ. oīs īpoſſibilitas vel neceſſitas q̄ ē in ꝓpoſitionibus reducit̉ ad hͦ pͥmū pͥnᵐ: qd̓ ē īpoſſibile ſimul affirmare ⁊ negare ẜm ph̓m in. 4. meta. ſꝫ hͦ dicit̉ deꝰ nō poſſe ꝙ affirmatio ⁊ negatio ſint ſimul v̓a. gͦ nulluꝫ īpoſſibile nature facere pōt. ¶ Pͣ. magis eſt īpoſſibile qd̓ eſt im-
poſſibile per ſe qͣꝫ qd̓ ē īpoſſibile ꝑ accidens: ſꝫ īpoſſibileper accides deꝰ facere nō pōt. gͦ nihil eorū q̄ per ſe ſūt impoſſibilia. ꝓbatio medie: d̓s nō pōt facere ꝙ illud qd̓ eſtp̄terituꝫ non fuerit vt ꝓbat̉ auctoritate Iero. ꝗ dicit ꝙcum cetera deꝰ poſſit nō pōt de corrupta facere v̓gineꝫ.⁊ per Augu. in lib. ꝯtra fauſtum. ⁊ per ph̓m in. 6. ethi. vbiagathone cōmēdat dicētem hͦ ſolo pͥuat̉ deꝰ ingenita facere q̄ facta ſunt. Sꝫ p̄terituꝫ nō fuiſſe nō ē īpoſſibile niſiper accidēs: qꝛ hͦ ipſuꝫ qd̓ p̄terituꝫ eſt pͥuſqͣꝫ fieret contingēs erat nō eē. vt ſor. currere. gͦ nō pōt facere illud qd̓ eſtimpoſſibile per accidēs. ¶ Pͣ. ẜm Augu. deꝰ nō pōt facere aliquid contra rōnes quas pͥmitus īdidit. Et in quadāglo. ad Ro. ii. dicit̉ ꝙ d̓s cū ſit auctor naͣe nihil cōtra naturaꝫ facit: ſꝫ ea q̄ ſunt naͣe īpoſſibilia vident̉ ꝯͣ naͣm eſſe.ergo nihil horū deus facere poteſt.Sed contraq oīa dicit nihil excludit: ſꝫ in lr̄a dr̄⁊ ꝓbat̉ ꝙ d̓s oīa pōt. gͦ ab eiꝰ oīpotētia īpoſſibilia nō excludunt̉. ¶ Pͣ. Hyl. dicit ꝙ plus pōtd̓s facere qͣꝫ nos poſſumꝰ dicere: vt habitū ē ſupra. 19. di.qd̓ ꝓbat̉ ēt ex hͦ qd̓ hr̄ Lu. i. Nō erit īpoſſibile apud deūoē v̓bū: ſꝫ nihil ita ē īpoſſibile ꝗn nos dicere poſſimus: ētcōtingere ſimul affirmare ⁊ negare: ꝙ ꝗdē ph̓i dixeruntvt hr̄ in. 4. meta. gͦ vr̄ ꝙ oīa ho deus poſſit facere. ¶ Pͣ.magis diſtat deꝰ ⁊ homo qͣꝫ duo ꝯͣria: ſꝫ d̓s vniuit humanam naͣꝫ dīne. gͦ multo magis pōt facere ꝙ duo ꝯͣria ſintſimul in eodē: ex quo ſequit̉ ꝙ affirmatio ⁊ negatio ſintſil̓ v̓a: ⁊ ſi hͦ pōt: oīa pōt. ¶ Pͣ. ſic̄ cecitas ē ꝯͣria diſpoſitioviſioni: ita v̓ginitas conceptui: ſꝫ deus fecit vt virgo manēs v̓go cōciperet ⁊ mr̄ eēt. gͦ pōt facere vt cecus manēscecus. viſum habeat ⁊ ſic idē ꝙ pͥus.Reſpondeoᵈᵍᶻᵐ poſſe īportat reſpectū mediūīter potētē ⁊ pol̓e: ſicut ſcire īter ſciētē ⁊ ſcibile: ⁊ iō aliꝗd poſſe pōt negari ex parte potētis ⁊aliquid ex ꝑte poſſibilis. Nulluꝫ aūt poſſe qd̓ ſine imperfectione ē negat̉ de deo ex ꝑte ipſiꝰ dei potētis: ſed negatur ab eo ex parte eiꝰ poſſe defectiuuꝫ: qd̓ nō ē pure poſſe: ſed admixtuꝫ cum nō poſſe: qꝛ potētia eiꝰ defectū habere nō pōt. Un̄ nō concedit̉ ꝙ ipſe poſſit peccare vl̓ aliquid ho. Negat̉ ēt qn̄qꝫ deꝰ aliquid poſſe ex parte ipſiuspoſſibilis: qd̓ nullo mō rōnē poſſibilis hr̄e p̄t. ⁊ hͦ dicimꝰimpoſſibile eē ꝑ ſe. Et cuiuſmodi ſit hͦ inueſtigandum ē.Sciēdū igit̉ ꝙ oīs poͣ vl̓ eſt ad eē: vl̓ ad nō eē: ſic̄ poͣ q̄ eſtad corrūpēdū. Un̄ ꝗcꝗd nō p̄t hr̄e rōnē entis vl̓ nō entisillud nō pōt eē pol̓e: ⁊ iō hͦ qd̓ ē idē ſimul eē ⁊ nō eē: ē ī ſeīpoſſibile: qꝛ qd̓ ē ens ⁊ nō ens. neqꝫ ē ens neqꝫ nō ens. Etiō dicit̉ d̓s hͦ facere nō poſſe. nō ꝑꝑ defectū pōͣe eiꝰ: ſꝫ qꝛhͦ deficit a rōne poſſibilis: ſicut dr̄ nō ſcire falſū qd̓ a rōne ſcibilis deficit: ⁊ per conſequēs dr̄ non poſſe facere oēillud in qͦ ꝯͣdictio īplicat̉: ⁊ ꝑꝑ hͦ nō pōt facere ꝙ illud qd̓p̄teritū ē nō fuerit: qꝛ qd̓ eſt neceſſe ē eē dū eſt: ⁊ īpoſſibile eſt nō eē tunc duꝫ eſt: ⁊ cuꝫ iſta neceſſitate ⁊ impoſſibilitate in p̄terituꝫ tranſit: ⁊ hͦ ē qd̓ Aug. dicit in li. ꝯͣ fauſtū.ſiquis dic̄ d̓s qꝛ oīpotēs ē faciat vt q̄ facta ſunt nō fuerīt:nō videt̉ ſe hͦ dicere. faciat vt ꝙ verū ē eo ipſo ꝙ veruꝫ ē:nō ſit. Et ex hͦ ſequit̉ vlterius ꝙ nullū eoꝝ poſſit in ꝗbꝰꝯͣriuꝫ p̄dicati ē in diffinitione ſub̓i: vt ꝙ faciat hͦ .ſ. hoīemnon eē rōnalē: vel triangulum nō hr̄e tres lineas. In hocipſo .n. ꝙ ponit̉ triangulus: ponit̉ tres lineas hr̄e. vn̄ hͦ ēſimul hr̄e tres ⁊ non hr̄e. Et ex hͦ vlterius ſequit̉ ꝙ nonpoſſit facere eē aliqͣ oppoſita ſimul in eodē: qꝛ in diffinitione vniꝰ ꝯͣrij eſt pͥuatio alteriꝰ ⁊ in diffinitiōe pͥuatiōiseſt negatio: ſicut pͥus ē in poſteriori. Sꝫ ꝗcꝗd in ſe nō repugnat rōni entis vl̓ rōni nō entis: hͦ d̓s pōt facere ſic̄ celuꝫ nō eē vl̓ eē aliū mūdū: vl̓ inducere viſum pͥus ceco ⁊ho. Hec .n. nō ſūt in ſe īpoſſibilia ſed alicui.