Diſtin. XLII.ꝟo ē: nō ꝙ poſſit oīa face̓: ſꝫ qꝛ pōt effice̓ ꝗcꝗdvult: ita vt nihil valeat eiꝰ volūtati reſiſtere ꝗnpleat̉: aut aliquo mō īpedire eādē. Ioā. Criſoſt. ī home. qͣdā de expōne ſimboli ait. O īpotens dr̄ deꝰ: qꝛ poſſe illiꝰ nō pōt īuenire nō poſſe dicēte ꝓpheta: oīa q̄cūqꝫ voluit fecit. Ip̄e ēgͦ oīpotēs: vt totuꝫ qd̓ vult poſſit. Un̄ apl̓us.eius īquit volūtati quis reſiſtit. His auctoritatibus videt̉ oſtēdi ꝙ deus ex eo tm̄ dicat̉ oīpotens ꝙ oīa pōt que vult: nō qꝛ oīa poſſit.¶ Determinatio p̄miſſarum auctoritatum.Ed ad hͦ pōt dici ꝙ Aug. vbi dicit.O īpotēs nō dr̄ ꝙ oīa poſſit ⁊cͣ. tamample ⁊ gn̄al̓r accepit oīa vt ēt maAla īcluderet: q̄ d̓s n̄ p̄t: nec vult. Nōgͦ negauit eū poſſe oīa q̄ cōuenit ei poſſe. Sil̓icū dic̄: nō ob aliud ꝟaciter dr̄ oīpotēs: niſi qm̄ꝗcꝗd vult pōt: n̄ negat eū poſſe ēt ea q̄ n̄ vult:ſꝫ aduerſus illos ꝗ dicebāt deū multa velle q̄ n̄poterat: affirmat euꝫ poſſe ꝗcꝗd vult: ⁊ ex eoꝟe dici oīpotētē n̄ ob aliud: qꝛ pōt ꝗcꝗd vult.Sꝫ caue qūo ītelligas p̄t ꝗcꝗd vult. An ꝗcꝗdvult ſe poſſe: an ꝗcꝗd vult facere: an quicꝗdvult fieri. Si .n. dicas iō oīpotētem vocari: qꝛpōt ꝗcꝗd vult ſe poſſe. gͦ ⁊ petrus ſil̓r oīpotēsdici pōt: vel ꝗlibꝫ ſcōꝝ btōꝝ: qꝛ pōt ꝗcꝗd vultſe poſſe: ⁊ pōt facere ꝗcꝗd vult facere. Nō .n.vult facere niſi qd̓ facit: nec poſſe niſi qd̓ pōt:ſꝫ non pōt face̓ ꝗcꝗd vult fieri. Vult .n. ſaluosfieri ꝗ ſaluādi ſūt: verūtn̄ eos ſaluare nō valet.Deꝰ aūt ꝗcꝗd vult fieri pōt facere. Si .n. vultaliꝗd fieri ꝑ ſe: pōt illud facere ꝑ ſe ⁊ ꝑ ſe facit:ſic̄ celū ⁊ terrā ꝑ ſe fecit: qꝛ voluit. Si aūt vultfieri ꝑ creatura: ⁊ ꝑ eā oꝑat̉: ſic̄ ꝑ hoīes fac̄ domos ⁊ huiuſmōi artificialia: ⁊ deꝰ ꝗdē ex ſe ⁊ꝑ ſe pōt. Homo aūt vel āgelus qͣꝫtūcūqꝫ beatꝰeſt: non eſt potēs ex ſe vel ꝑ ſe.¶ Oppoſitio.Ed forte dicēs nec dei filiꝰ pōt a ſe:nec ſpūs ſcūs: ſꝫ ſolus pr̄. Ille .n. pōtAlla ſe ꝗ ē a ſe: filiꝰ āt qꝛ nō ē a ſe ſꝫ a pr̄e:Inō pōt a ſe ſꝫ a pr̄e: ⁊ ſpūs ſcūs ab vtroqꝫ. Adqd̓ dicimus: qꝛ licꝫ filiꝰ nō poſſit a ſe nec oꝑet̉a ſe: pōt tn̄ ⁊ oꝑat̉ ꝑ ſe: ſic ⁊ ſpūs ſcūs. VndeHyl̓. ī. ix. li. d̓ tri. Naͣe inꝗt cui ꝯͣdicis hereticeh̓ vnitas eſt: vt ita ꝑ ſe agat filiꝰ: ne a ſe agat: ⁊ita nō a ſe agat vt ꝑ ſe agat. Per ſe āt dr̄ agere⁊ potēs eē: qꝛ naͣlē hꝫ potētiā eādē quā ⁊ pr̄ qͣpotēs eſt ⁊ oꝑat̉: ſꝫ qꝛ illā hꝫ a pr̄e: nō a ſe. iō apr̄e nō a ſe dr̄ poſſe ⁊ agere. Hō aūt vl̓ angelusgratuitā hꝫ potētiā qͣ potēs eſt. Iō gͦ vere ac ꝓprie deꝰ trinitas oīpotēs dr̄: qꝛ ꝑ ſe .i. naͣli potē
tia pōt ꝗcꝗd vult fieri: ⁊ ꝗcꝗd vult ſe poſſe.Nihil .n. vult fieri qd̓ non poſſit facere ꝑ ſe vl̓per creaturā: ⁊ nihil vult ſe poſſe qd̓ nō poſſit:⁊ omne qd̓ vult fieri vult ſe poſſe: ſꝫ nō omneꝙ vult ſe poſſe vult fieri. Si .n. vellꝫ fieret: qꝛvolūtati eius nihil reſiſtere poteſt.¶ Diuiſio textus.¶ Eterminalo peteriatō pōeiꝰ adde ſcīa dei. h̓ magr̄ 2uidit̉ in ꝑtes duas. In pͥª magr̄ on̄dit vl̓itateIpōe ipſius ẜꝫ quā oīpotēs dr̄. In 2ª excluditquorudā errorē poͣaꝫ dei limitātiū. 43. di. (Quidā tn̄ deſuo ſenſu ⁊cͣ.) pͥª ī duas. In pͥª inꝗrit: qͣre d̓s oīpotēs dicatur. In 2ª qōnē deterīat. ibi (Ꝙ .n. d̓s oīa poſſit ⁊c̄.) Et diuidit̉ ī duas. In pͥª determīat qōnē tenēdo alterā ꝑtē. In2ª ſoluit ea q̄ ꝓ ꝑte reliqͣ īducūt̉. ibi (Ex ꝗbuſdā āt aucͣtibus ⁊cͣ.) Circa pᵐ tria fac̄. pͦ on̄dit v̓itatē .ſ. ꝙ d̓s oīa poſſit. 2º. excludit qͣſdā īſtātias tres .ſ. Quaꝝ pª ē de actibꝰcorꝑalibꝰ. 2ª de pctīs. 3ª de paſſiōibꝰ. ibi (Sꝫ q̄rit̉ qūooīa ⁊cͣ.) 3º. ex dictꝭ ꝯcludit ꝑfectā oīpōͣe rōnē. ibi (Sic diligēter ꝯſiderātibꝰ ⁊cͣ.) Ex ꝗbuſdā tn̄ aucͣtibꝰ ⁊cͣ.) Hicīduc̄ ea q̄ ad alterā ꝑtē qōnis facere vn̄r: ꝙ .ſ. dicat oīpotēs: qꝛ oīa p̄t facere q̄ vult: ⁊ dīdit̉ in ꝑtes tres. In pͥª īduc̄aucͣtes ad ꝑtē illā. In 2ª ſoluit eas. ibi. ¶Sꝫ hͦ p̄t dici ⁊c̄.)In 3ª aſſignat rel̓onis multiplicitateꝫ: vt videat̉ qͣliter hͦetiā deo ſit ꝓpriū. ibi. Sed caue qūo ītelligas ⁊c̄.¶ Queſtio.UIc eſt dbplex qō. pͥª ē de poͣ dei ẜm ſe.gb 2ª d̓ his q̄ ſue poͣe ſb̓iacēt. Circanquerunt̉ duo. Primo vtꝝ poͣ deo ꝯueniat.Scd̓o vtꝝ in eo ſit vna poͣ vel plures.¶ Utrum in deo ſit potentia.¶O primuꝰ ꝯueiat. Sic̄ n. pō ſebꝫ adſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ poͣd̓o nōFfactū: ita hꝫ ſe pͥmꝰ actꝰ ad poͣaꝫ: ſꝫ pͥª poͣ q̄ ē maͣnō ē aliꝗs actꝰ ꝗ ſit d̓ eēntia eiꝰ. gͦ nec pͥmi actꝰꝗ ē d̓s ē aliqͣ poͣ. ¶ Pͣ. oē qd̓ agit ꝑ eēntiā ſuā nō agit mediāte aliqͣ potētia: qꝛ poͣ eſt mediū īter eēntiā ⁊ oꝑōnē: ſꝫd̓s cū ſit pͥᵐ agēs n̄ ꝑticipatiōe alicꝰ: ſꝫ ꝑ eēntiā ſuā agit: vtDio. dic̄. 4. ca. de di. no. ⁊ Aui. ꝓbat. gͦ nō ꝯuenit ſibi aliqͣpoͣ ꝑ quā agat. ¶ Pͣ. oīs poͣ vel eſt actiua vel paſſiua ẜmph̓m in. 5. metaph̓. Sꝫ deo nō ꝯuenit poͣ paſſiua: qꝛ nihilp̄t pati: vt ī lr̄a dr̄. Nec iterū actiua: qꝛ ſic̄ ibidē dr̄ a ph̓o.poͣ actiua ē pͥnᵐ trāſmutatiōis in aliud ẜm ꝙ eſt aliud d̓saūt in agēdo nō reꝗrit maͣm in quā agat. gͦ vr̄ ꝙ nulloᵉ ſibi poͣ ꝯueniat. ¶ Pͣ. oīs poͣ eſt pͥnᵐ alicꝰ oꝑōnis: ſꝫ deo nōꝯuenit oꝑatio niſi q̄ ſit ſua eēntia: cū gͦ ſue eēntie nihil ſitpͥnᵐ: qꝛ eſſentia neqꝫ eſt genita neqꝫ ꝓcedēs: vr̄ ꝙ poͣ ſibinō ꝯueniat. ¶ Pͣ. dei pō aūt ē ſemꝑ ꝯiūcta actui aūt nō.Si pͦ mō. Oīs aūt poͣ cōiuncta actui īducit efſcm̄ qn̄cūqꝫipſa eſt. poͣ aūt dei ab eterno fuit. gͦ ⁊ effectꝰ eiꝰ .ſ. creatureab eterno ſunt: qd̓ hereticū ē. Si ſcd̓o mō. Oīs aūt potentia nō cōiūcta actui ⁊ ꝯiūgibilis ē īꝑfecta: ⁊ ꝑficit̉ ꝑ actū.gͦ aliꝗd imꝑfectū erit in deo: qd̓ cū ſit incōueniēs vr̄ potēSed contra eſt qd̓ hr̄ Luce .i. fecit mihi magna q(tia oīno in deo nō eſſe.potēs ē. Et in p̄s. Potens es dn̄e: ⁊ v̓itas tua ⁊cͣ. ¶ Pͣ. oīs.effectus ꝓducit̉ ꝑ potētiā cauſe efficiētis: ſed deꝰ eſt cauſa efficiēs reꝝ. gͦ in ipſo opꝫ potentiā ponere.Reſpodeo gnificādū ptātē hoīs ꝓut dicimus alidd̓ꝫ: ꝙ nomē poͣe pͦ impoſitū fuit ad ſiquos hoīes eſſe potētes: vt Aui. dicit: ⁊ deīde ēt trāſlatūfuit ad res naͣles. Ur̄ āt ī hoībꝰ eē potēs: ꝗ pōt facere qd̓