Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XXXII.

i o i

do niſi a deo ipſe agit: nō ſit vero in vnitate nature ſi que agit: ⁊ in quibus placet nō ꝑ ſe agit.Sicut ergo inquiūt: filius per ſe agit. ſed nō aſe: ita ⁊ filius debet dici ſapiens per ſe: ſed nona ſe. Sic ⁊ ipſe per ſe deus eſt vel eē dicenduseſt: vt aiunt: ſed nō a ſe vel de ſe. An vna tātum ſit ſapiētia patris.Oſt hec a ꝗbuſdam queri ſolet: vtrūvna tātuꝫ ſit ſapīa pr̄is? Qd̓ nō eē nitunt̉ ꝓbare hoc mo. Filiꝰ inquiūt eſtſapiētia pr̄is genita: qua pr̄ ſapiēs nōē. Eſt igit̉ aliqͣ ſapiētia patris qua ſapiēs nō ē:Eſt aūt ⁊ ſapiētia patris ingenita: ⁊ ea pr̄ ſapiēs eſt. Eſt ergo quedā ſapīa patris qͣ ſapiēseſt: ⁊ ipſa nō eſt illa ſapīa patris qͣ pr̄ ſapiēs nōeſt. Nō eſt ergo vna tātū ſapīa patris. Itē ſapiētia īgenita eſt ſapīa patris: ⁊ ſapīa genita ēſapīa patris. Nō eſt aūt ſapīa īgenita ſapīa genita. Nō eſt igit̉ vna tātum patris ſapīa. Hec⁊ his ſimilia tāquā ſophiſtica ⁊ a veritate lōginqua: cūctiſqꝫ in theologia peritis patentiaabijcimus: reſponſo īdigna aduertētes. Id tamen adijciētes quia vna eſt tātuꝫ ſapīa patris:ſed nō vno modo dicit̉. Nam ſapiētia pr̄is dicit̉ illa quā genuit: ⁊ ſapīa patris dicit̉ ea quaſapiēs eſt. Diuerſa eſt ergo rō dicti. Illa eniꝫdicit̉ patris: qꝛ eā genuit: ⁊ ea dicit̉ ſapīa pr̄is:quia ea ſapit. Una eſt tamē ſapīa patris: quiaſapīa genita eſt eadē ſapīa ⁊ ea qua ſapiēs eſt:ſiue ea qua ſapiēs eſt ītelligat̉ ꝑſona patris ſiue eſſentia patris: quia ꝑſona patris que intelligitur cum dicitur ſapiētia ingenita: ⁊ ꝑſonafilij que ſignificatur cuꝫ dicit̉ ſapientia genitavna eadēqꝫ ſapīa eſt: que eſſentia diuina intelligit̉ cōmunis tribus perſonis. Ꝙ in trinitate ē dilectio que eſt trinitas ⁊ tn̄ſpūs ſeūs eſt dilectio que nō eſt trinitas: nec iōdue ſunt dilectiones: ita ⁊ de ſapīa.T ſicut in trinitate dilectio eſt: que ēpr̄ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs: que eſt ipſa eēnEtia d̓itatis: ⁊ tn̄ ſpūs ſcūs dilectio ē:que nō eſt pr̄ vel filius: nec iō due dilectiōes ſūt ī trinitate: qꝛ dilectio q̄ ꝓprie ſpūsſcūs eſt: ē dilectio q̄ trinitas eſt: nō tn̄ ipſa trinitas eſt: ſicut ſpūs ſcūs eſt eēntia que trinitas ē:nō tamē ipſe trinitas eſt. Ita in trinitate ſapiētia eſt que eſt pater ⁊ filius ⁊ ſpiritus ſcūs queeſt eſſentia diuina: ⁊ tamē filius eſt ſapīa quenō eſt pater vel ſpūs ſcūs. Nec ideo due ſapiētie ibi ſunt: quia ſapiētia que proprie eſt filius:eſt ſapientia que eſt trinitas: ipſa tamē nō ē trinitas: ſicut filius eſt eſſentia q̄ eſt trinitas: ipſe

tamen non eſt trinitas. Qua ratione pater non dicitur ſapiens ea ſapientia quā genuit: eadem videtur debere dici ꝙ non ſit diligens pater vel filius dilectioneque ab vtroqꝫ procedit.Reterea diligenter notādū eſt ꝙ earōne qua pater nō dicit̉ ſapiēs ea ſapientia quā genuit: videt̉ fore dicendum ꝙ pr̄ nō diligat filiū vel filiꝰ patreꝫ ea dilectiōe que ab vtroqꝫ ꝓcedit .ſ. q̄ proprie ſpūs ſcūs eſt. Sicut .n. idē ē d̓oſapere qd̓ eſſe: ita eſt ei idem diligere qd̓ eſſe.Ideoqꝫ ſicut negat̉ pater eē ſapiens ſapientiaquā genuit: ꝗ ſi ea diceret̉ ſapiens: non ipſa abeo ſed ipſe ab ea ītelligeretur eē. Ita vr̄ nō debere cōcedi ꝙ pater vel filius diligat dilectioneque tātuꝫ ſpūs ſcūs eſt: qꝛ ſi ea diligit pater velfilius: nō ſpūs ſcūs videt̉ eē a patre ⁊ filio: ſedpater ⁊ filius a ſpū ſancto: qꝛ idē eſt ibi diligere qd̓ eſſe. At ſupra dictuꝫ eſt: atqꝫ auctoritateAuguſtini ſancituꝫ: ꝙ in trinitate tria ſunt vnꝰdiligēs eum ꝗ de illo eſt: ⁊ vnꝰ diligēs euꝫ dequo eſt: ⁊ ipſa dilectio: ⁊ nō eſt aliquis duorūquo genitus a gignēte diligit̉ ⁊ genitorem ſuūdiligit. Quibꝰ verbis aꝑte ſignificat̉ patreꝫ filium: ⁊ filiuꝫ patrē diligere: ea .ſ. dilectiōe quenō eſt aliꝗs eorū: ſed tātuꝫ ſpūs ſcūs. Cuꝫ ideꝫergo ſit ibi diligere qd̓ eē: quomodo dr̄ patervel filius non eſſe ea dilectiōe qua alter alterūdiligit. Cum ideo pater negetur ſapere ſapīaqua genuit ne ea eſſe ītelligat̉. Ꝙ ⁊ hec queſtio inexplicabilis eſt que excellit īfirmitatem hominis.Ifficilē mihi fateor hāc qōneꝫ precipue cuꝫ ex p̄dictis oriatur que ſimilēvident̉ hr̄e rōneꝫ: qd̓ mee ītelligētieLattendens īfirmitas turbat̉: cupiensmagis ex dcīs ſāctorū referre qͣꝫ afferre. Optimus enī lector eſt inꝗt Hylarius in i. libro detri. ꝗ dictoruꝫ ītelligētiā expectet ex dictis potius qͣꝫ īponat: ⁊ retulerit magis qͣꝫ attulerit:neqꝫ cogat id videri dcīs contineri qd̓ ante lectionē p̄ſumpſerit ītelligēdū. Cū ergo de rebꝰdei ſermo eſt: ꝯcedamꝰ deo ſui cognitionē: dictiſqꝫ eius pia veneratiōe famulemur. Inueſtiget ergo diligēter pius lector rōnē dictoruꝫſi forte dictoꝝ aliqua valeat reperire cām quanota ipſa p̄miſſa queſtio aliquatenus explicarivaleat. Ego aūt hāc qōnē nō abſoluēs: ſed errorem excludens profiteor non eē dictū patrēdiligere filium: vel filium patrē: ea dilectionequę ab vtroqꝫ ꝓcedit: que nō eſt aliꝗs eorum