Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio. IIII.Diſtin. XIA.

Ivna perſona .ſ. patris īueniūtur plura attributa vt bonitas ſapīa ⁊ ho: ita in naͣ dīna īueniunt̉ pl̓es ꝑſone: ſꝫ pr̄ nōdr̄ eſſe compoſitꝰ ex pluribꝰ attributis ſicut ex ꝑtibꝰ: qꝛſimplex ē. gͦ pari rōne: qꝛ naͣ dīna ſimplex ē nō erit cōpoſita ex ꝑſonis ſicut ex partibꝰ. (Hic adijciēdū) Hic oſtēdit ꝙ ꝑſone nō ꝯueniūt ī eēntia ſicut ī toto vl̓i: ⁊ ꝓbat hͦdupl̓r. Primo ſic. Omne genꝰ p̄dicat̉ pl̓aliter de pl̓ibusſpēbꝰ ſimul acceptis vel de pluribus īdiuiduis ſub illisſpēbꝰ ꝯtētis. ſicut hō ⁊ aſinꝰ ſunt aīalia ⁊ duo hoīes duoaīalia: ſꝫ eēntia nō p̄dicat̉ ī pl̓ali de tribꝰ ꝑſonis. nō .n. dicimus ꝙ tres ꝑſone ſunt tres eēntie: ſꝫ vna eēntia. ergotres ꝑſone nō ꝯueniūt ī vna eēntia ſicut ſpēs in gn̄e. Eadē rōne ꝓbat ꝙ nec ſicut īdiuidua ī ſpē. ibi (Si v̓o dn̄t2º ibi. (Alio quoqꝫ mō) ꝓbat idē ſic. Nihil vnū exn̄s hꝫſub ſe ſpēs ſicut gn̄s: vel īdiuidua ſicut ſpēs: ſꝫ eēntia diuina ē vna numero. gͦ neqꝫ ſe hꝫ ad ꝑſonas ſicut genꝰ adſpēm: neqꝫ ſicut ſpēs ad īdiuidua. Sciēdū eſt ⁊cͣ.) Hicon̄dit ꝙ tres ꝑſone nō cōueniūt in eēntia ſicut in ꝑte. Ecirca hoc duo facit. Primo on̄dit ꝙ nō ꝯueniūt ī ipſa ſic̄in ꝑte maͣli. Scd̓o ꝙ nō ꝯueniūt ī ipſa ſicut ī ꝓpͥetate formali. ibi. (His quoqꝫ addēdū.) Primuꝫ ſic ꝓbat. In oībus q̄ ꝯſtituūtur ex vna maͣ ſicut anuli ex auro: pl̓s ē demaͣ ī pluribꝰ qͣꝫ in vno: ſꝫ nō plus ē de eēntia dīna in tribꝰꝑſonis qͣꝫ ī vna tm̄. gͦ neqꝫ ſe hꝫ ad ꝑſonā ſicut maͣ. Eodēmō on̄dit ꝙ nō ꝯueniūt ī ipſa ſicut ī ꝓpͥetate formali ſic̄dicimus hoīes eiuſdē ꝯpl̓onis eē vniꝰ naͣe: qꝛ in his maiꝰaliꝗd ſunt duo qͣꝫ vnꝰ qd̓ nō eſt ī dīnis ꝑſonis. (Ex his ātvr̄ ⁊cͣ.) Hic ſoluit ꝯͣrietateꝫ. Et circa hoc duo facit. Prīoīducit ꝯͣrietatē ex v̓bis Dama. ꝗ vr̄ dicere ꝙ eēntia eſt ſicut ſpēs: ⁊ ꝑſone ſicut ꝑticularia. Scd̓o ponit ſol̓onē. ibi.(Hec aūt q̄ hic dn̄r.) Et circa hͦ duo facit. Primo exponit qͣliter ītelligēduꝫ ſit ꝙ eſſentia eſt ſicut ſpēs p̄dicatade ꝑſonis ſicut de ꝑtibꝰ: qꝛ .ſ. hoc dr̄ ẜm ſil̓itudine quādā⁊ nō ẜm ꝓpͥetatē. Scd̓o on̄dit qͣliter ītelligēdū ſit qd̓ dicit ꝑſonas nūero differre: qꝛ .ſ. ſunt rel̓onibus diſtīcte vtvna nō ſit altera ⁊ nō ꝑ eſſentiā dīnā: vt qd̓ eſt in vna nōſit in alia. ibi. (Qd̓ aūt Ioānes dicit ⁊cͣ.) Sciendū ē igitur ⁊cͣ.) Hic ꝓbat 3º. eqͣlitateꝫ magnitudinis ꝑſonarū exrōne v̓itatis ſic. vbicūqꝫ eadeꝫ eſt veritas ⁊ magnitudonō eſt maior magnitudo ⁊ veritas ẜm rē. gͦ vbi nō ē maior veritas: nec maior magnitudo. Sꝫ nō magis veꝝ eſttres ꝑſonas eē qͣꝫ vnaꝫ tm̄. ergo nō eſt maior magnitudotriū ꝑſonaꝝ qͣꝫ vniꝰ tm̄. (Pͣ. cū deus.) Hic concludit exdictis ꝙ deus quāuis dicat̉ trinꝰ: nō tn̄ dicendus eſt triplex. In illis .n. rebꝰ īuenit̉ triplicitas vbi tria exceduntvnū in magnitudīe: ſꝫ tres ꝑſone nō excedūt vnā in magnitudine. gͦ nō eſt dicēda triplicitas trium perſonarumreſpectu vnius. Queſtio. IIII.de duobꝰ ẜm duas ratioIc queriiꝰ nes q̄ in hac lectōe habetur. Circa pͥmā ꝓbationē querunt̉ duo. Primo an in dīnis ſit totuꝫ integrale. Secundoan ſit ibi totum vniuerſale. Utrum in diuinis ſit totum integrale.ſic ꝓcedit̉: videt̉ ꝙ in diO primu) uinis ſit totum ītegrale.vbicūqꝫ .n. eſt quantitas aliqua. ibi eſt rō totius ītegralis: cū oīs quātitas in partes diuiſibilis ſit: ſed in deo ē qͣꝫtitas v̓tutis. gͦ eſt ibitotū ītegrale. Pͣ. ſicut quātitas ꝯtinua ītegrat ex ſuispartibus: ita ⁊ nūerus: ſꝫ in dīnis eſt numerus ꝑſonaꝝ .ſ.ternariꝰ cuiꝰ pars q̄dā eſt vnū ⁊ duo. gͦ vr̄ ꝙ ſit ibi totumītegrale. Iteꝫ ꝗcꝗd eſt aliꝗd alicuiꝰ ⁊ nō eſt illud: ē ꝑsītegralis illiꝰ: ſꝫ pr̄ eſt aliꝗd trinitatis ⁊ nō ē trinitas. gepars ītegralis trinitatis. Pͣ. ex ſola naͣ nūqͣꝫ ꝯſtituunt̉

res nature ⁊ precipue vbi ſunt plures res nature in vnanatura: ſꝫ in vna natura diuina ſunt plures res nature .ſꝫperſone. ergo opꝫ ꝙ ad conſtitutionem perſone aliquidaliud nature diuine adueniat: ⁊ ſic erit ibi aliꝗd integratum ex pluribus.CONETA. ſed in deo nulla ē cōpoſitio: ſꝫ ſumma ſimomne totū ītegrale eſt cōpoſituꝫ ex ꝑtibꝰplicitas: vt ſupra hītū ē. gͦ in dīnis nō eſt totū ītegrale.Reſpondeoᵈᵈᵐ ᵐ rō totiꝰ integralis ꝯſiſtit incompōne. Ratio aūt ꝑtis ītegralishꝫ imꝑfectiōeꝫ ānexam ꝗbus dīna ſimplicitas ⁊ ꝑfectiorepugnat. vn̄ nō pōt ibi eē totū ītegrale ⁊ pars.Ad primuꝫⁱAʳ̉ doᵐ: ꝙ qͣꝫtitas v̓tutis nō attēditur ẜm dīſionē v̓tutis ītrinſecus: ſecmagis attēdit̉ eiꝰ diuiſio reſpectu exterioꝝ. Uel ẜm numeꝝ obiectoꝝ: vel ẜm ītēſionē actꝰ: vel ẜm modos agēdi: vn̄ pꝫ ꝙ in qͣꝫtitate v̓tutis nō eſt rō totiꝰ ⁊ ꝑtis ītegralis: qꝛ ꝑtes ītegrales ſunt ītra ſuū totū. Ad 2ᵐ dd̓m: ꝙin dinis vnitas vel dualitas nō eſt pars ternarij niſi ẜmrōnis acceptiōeꝫ. Cuiꝰ rō eſt: qꝛ alio mō eſt nūerus ī rebꝰdīnis ⁊ ī rebꝰ creatis. ⁊ alio mō vnitas. Cū .n. vnū ſit qd̓ ēīdiuiſum ī ſe ⁊ diuiſum ab alijs. cū vnūqd̓qꝫ aūt creatuꝫꝑ eſſentiā ſuā diſtinguat̉ ab alijs: ipſa eſſentia creati ẜmꝙ eſt īdiuiſa ī ſe: ⁊ diſtīguēs ab alijs: eſt vnitas eiꝰ: ⁊ plures vnitates cōſtituētes numeꝝ ꝑſonaꝝ creaturaꝝ ſuntplures eēntie ꝯgregate ẜm numeratōeꝫ: ita ꝙ nihil eſt īvna ꝙ ſit in alia ẜm numeꝝ idē. ſic gͦ nūerus ī rebꝰ creatis hꝫ rōnē diſtinctiōis ⁊ cuiuſdā coaceruatōis diſtinctoruꝫ ꝑ eēntiā: ⁊ ex hoc hꝫ rōnē totiꝰ ītegralis. Unitas aūtꝑſonalis eſt ipſa ꝓpͥetas relatiua diſtīguēs vnā ꝑſonamab alia ⁊ nō eſſentiā ipſius ꝑſone. Un̄ tres ꝑſone nō ſuntdifferētes ꝑ eſſentiā cū vna nūero eſſentia ſit ī tribꝰ ꝑſonis. Et ideo nō pōt ibi eſſe coaceruatio: ſed tm̄ diſtīctio.Et ꝓpter hoc nūerus nō hꝫ rōnē totius ītegralis niſi forte ẜm ꝙ in ratōe coadunātur rōnes ꝓpͥetatū ꝑſonaliuꝫ:ſed hoc nō erit integratio alicuius rei: ſꝫ ī ratiōe tantuꝫ. Ad 3ᵐ dd̓ꝫ: ꝙ hec eſt falſa. pr̄ eſt aliꝗd trinitatis ſi intelligat̉ ꝑtitiue. ſignificaret̉ .n. ꝙ hēret ꝑtē eſſentie trinitatis. ex hoc ꝙ aliꝗd cū ſit neutrū eſſentiā ſignificat. Sꝫhec eſt vera. eſt aliꝗs trinitatis: ex quo nō pōt ꝯcludi ꝙſit pars trinitatis niſi ẜm ratiōeꝫ: qꝛ .ſ. nō eſt tot perſonequot ē trinitas: qꝛ trinitas ē tres ꝑſone ⁊ n̄ pr̄. Ad 4ᵐdd̓m: ꝙ nature diuīe nihil addit̉ ad cōſtituēdū reꝫ nature: cū ī deo idē ſit quo eſt ⁊ qd̓ eſt: ſiue ꝗ eſt. Diſtīctio aūtnō eſt ex ratiōe nature: ſed ex ratōe ꝓprietatis relatiuerque quidē ẜm ꝙ comparatur ad eſſentiaꝫ eſt ratio tm̄: ⁊nō re ab ipſa differēs. Prout aūt comparatur ad correlatiuum cui opponitur facit realem diſtinctionē perſone:vt ſupra dictum eſt. Utrum in diuinis ſit totum vl̓e.II.ſic ꝓcedit̉: vr̄ ꝙ ī diui¶D ſecunduꝫ nis ſit totū vle. Quicꝗd .n. p̄dicat̉ de aliquo ſub̓al̓r ⁊ nō ꝯuerſim:p̄dicat̉ de ipſo vt totū vl̓e de ꝑte ſubiectiua:ſꝫ eſſentia diuīa vel deus hoc mō p̄dicat̉ depatre. pr̄ .n. eſt eēntia diuīa: ſed nō ꝗcūqꝫ eſt eēntia diuīaeſt pr̄. gͦ ibi eſt totū vl̓e. Pͣ. vl̓ ⁊ particulare differuntſicut cōe ⁊ ꝓpriū: ſed ī diuinis īuenit̉ cōe ⁊ ꝓpriū: qꝛ eēntia eſt cōis ⁊ rel̓o eſt ꝓpͥa ꝑſone. gͦ eſt ibi vl̓e ⁊ particulare. Itē ſupra. di. 5. ex v̓bis Hyl̓. hītum eſt ꝙ filius deigeneris ſui poteſtatē in habitu aſſumpte hūilitatis exercuit: genus aūt ſuū noīat naͣm ſuā. ergo videt̉ ꝙ eſſentiaſit genus ⁊ vl̓e reſpectu ꝑſonaꝝ. Pͣ. ſciētia eſt ſpēs cognitiōis: ſed de deo vtrūqꝫ dicit̉ .ſ. ꝙ cognoſcit ⁊ ſcit. gͦ videtur ꝙ in diuinis ſit totuꝫ vniuerſale.