Druckschrift 
De exemplis et similitudinibus rerum
Entstehung
Seite
334r
Einzelbild herunterladen
 

De actibus et moribus humanis

ris ſanitatē vl̓ tꝑalem ꝓſperitatē remunerabuntur in iudicio futuro: Matth̓. vj.Amen amē dico vobis receperūt mercedēſuā: Iaco. v. Ecce agricola expectat p̄cioſum fructū terre patient̓ ferens donec accipiat temporaneū ſerotinū. Patiētes ergo eſtotę fratres vſqꝫ ad aduentū domini. Capitulum: XXXVIII2Aacūdi ſunt ſimiles illis materijs in qͥbusignē accēdit. ſicut dicit Grego. Quidā iracundoꝝ ſunt accēſis calamis ſil̓es: vocibꝰ ꝑſtrepūt qͣſi qͦſdamaccēſiōis ſue ſonitꝰ reddūt. Citiꝰ quidemflāmā faciūt: ſed ꝓtinꝰ ad fauillam frigeſcūt. Alij aūt lignis grauioribus durioribuſqꝫ diſpareſ accēſionē tarde ſuſcipiūt:ſꝫ tn̄ accēſi ſemel difficiliꝰ extinguunt̉: qꝛtardiꝰ in aſperitate ſe concitant furoris ſuidiutiꝰ ignē ſeruāt. Alij aūt qd̓ eſt nequiꝰcitius iracūdie flāmas excipiūt tardiusdeponūt. Nōnulli ꝟo has tarde ſuſcipiunt citiꝰ amittūt. In qͥbꝰ nimirū qͣttuormodis liqͥdo lector agnoſcit: qꝛ ad tranquillitatꝭ bonū vltimꝰ plus qͣꝫ pͥmꝰ appropinquat: in malo ſecūdū tertiꝰ ſuperat. Capitulum: XXXVIIIUdiciū diuinijaſſil̓at̉ flatui humano. Quia ſic̄dicit Grego. Nos flamꝰ aerēab exterioribꝰ introrſus trahimꝰ: introrſus tractū hūc exteriꝰ redimꝰ. Quaſi igitur flare ī vindicte retributiōe videt̉ abexterioribꝰ cauſis introrſus iudicij cōſiliūcōcipit: ab intimo ꝯſilio extrorſus ſnīamamittit. qͣſi enī flāte deo ab exterioribꝰ aliqͥd introrſus trahit qn̄ foras mala nr̄aſpicit: intꝰ iudiciū diſpōit. Et rurſum qͣſiflāte d̓o ab īterioribꝰ ſpūs extrorſus emittit̉: qn̄ ab interiori cōceptu ꝯſilij exteriꝰ iudiciū dānatiōis infert̉. Ca. XXXIXIdicij diesvenerit reddēt hoīes de oībꝰ rationē. ſic̄ in fine hebdōadeſolēt pueri recitare lectiōes totiꝰ ſeptimane: neſcit redde̓ ꝟberat̉: ſcit euadit. oꝑarij ſolēt reciꝑe mercedes oꝑibꝰ ſuis: deficiētibꝰ nūdīs vadūt mercatoresad pagamētū. Sic etiā in fine mūdi opor-

tebit reddere rōnē de oībꝰ reciꝑe merce iudicatā: Ecc̄s vltꝭ. Cūcta fiūt adducet deꝰ ī iudiciū errato ſiue bonum ſitſiue malū Itē ī iudicio oīm hoīm oꝑa patebūt. Vn̄ ſic̄ creditor ꝓbat debitū ſuuꝫlr̄as patētes qͣs hꝫ a debitore. Sic diabolꝰꝓbabit ī iudicio ſe actorē eoꝝ corā ſummoiudice oꝑa mala fecerūt: tūc oībꝰ apparebūt: Apoc̄. xx. Iudicati ſūt mortui exhis ſcripta erāt in libris. Ca. XL.Udicans aliorūvitia dꝫ ip̄e īmunis eſſe a vitijs. Etcorrigēs alioꝝ delicta dꝫ ip̄e mūdꝰeſſe a delictꝭ: p̄cipue ab aſpectu affectuterrenoꝝ. Quia ſic̄ dic̄ Gre. Nequaqͣꝫ pure ī mēbro maculā ꝯſiderat oculꝰ: quē puluis gͣuat ſuꝑiectas ſordes tergere valēt manꝰ lutū tenēt. Et hinc ē deꝰ ī iudicio adultere iudeis dixit Ioh̓. viij. Quiſine peccato eſt veſtrū: primus in illā lapidem mittat. Ca. XLIIngua cōtumelioſa aſſimilatur flagella: ẜm illudIob. v. A flagello lingue abſcōderis: vbi Grego. dicit: flagellū lingue eſtexprobratio illate cōtumelie. Flagello enīlingue bonos feriūt qui eoꝝ oꝑa irridēdoꝑſequunt̉. Sepe enī lingua a bono opere vituperat reuocat: qͣſi flagellū ſe erigit: qꝛ dorſum timide mentis cedit. Sancta autē aīa a flagello lingue abſcōditur:qꝛ in hoc mūdo honorē laudis querit: nec cōtumelias detractionis ſentit. Capitulum: XLIIOqui irreprehēſibiliter volens: debet ip̄e prius examinare qd̓ dicit. Nam ſicut diſſidentesarbiter medius cōſtituit̉ vtriuſqꝫ partismeritis diſcuſſis eos ad rectitudine equitatis reducat. Ita qui in dictis ſuis reprobari meruit: ip̄e prius examinando qd̓ dicit inter cor linguā quaſi equus quidaꝫdiſtrictuſqꝫ arbiter ſedeat ſubtiliter penſans ſi recta ꝟba cor offerat vtilit̓ ſuſcipiens ad auditorum iudicium lingua perducat: ſicut Grego. dicit. Capitulum: XLIIISxurie ignis ac

S 2