¶ De actibus et moribus humanis
ris ſanitatē vl̓ tꝑalem ꝓſperitatē nō remunerabuntur in iudicio futuro: Matth̓. vj.Amen amē dico vobis receperūt mercedēſuā: Iaco. v. Ecce agricola expectat p̄cioſum fructū terre patient̓ ferens donec accipiat temporaneū ⁊ ſerotinū. Patiētes ergo eſtotę fratres vſqꝫ ad aduentū domini.¶ Capitulum: XXXVIII2Aacūdi ſunt ſimiles illis materijs in qͥbus hōignē accēdit. Nā ſicut dicit Grego. Quidā iracundoꝝ ſunt accēſis calamis ſil̓es: qͥ dū vocibꝰ ꝑſtrepūt qͣſi qͦſdamaccēſiōis ſue ſonitꝰ reddūt. Citiꝰ quidemflāmā faciūt: ſed ꝓtinꝰ ad fauillam frigeſcūt. Alij aūt lignis grauioribus durioribuſqꝫ n̄ diſpareſ accēſionē tarde ſuſcipiūt:ſꝫ tn̄ accēſi ſemel difficiliꝰ extinguunt̉: ⁊ qꝛtardiꝰ in aſperitate ſe concitant furoris ſuidiutiꝰ ignē ſeruāt. Alij aūt qd̓ eſt nequiꝰ ⁊citius iracūdie flāmas excipiūt ⁊ tardiusdeponūt. Nōnulli ꝟo has ⁊ tarde ſuſcipiunt ⁊ citiꝰ amittūt. In qͥbꝰ nimirū qͣttuormodis liqͥdo lector agnoſcit: qꝛ ⁊ ad tranquillitatꝭ bonū vltimꝰ plus qͣꝫ pͥmꝰ appropinquat: ⁊ in malo ſecūdū tertiꝰ ſuperat.¶ Capitulum: XXXVIIIUdiciū diuinijaſſil̓at̉ flatui humano. Quia ſic̄dicit Grego. Nos cū flamꝰ aerēab exterioribꝰ introrſus trahimꝰ: ⁊ introrſus tractū hūc exteriꝰ redimꝰ. Quaſi igitur flare ī vindicte retributiōe videt̉ qͥ abexterioribꝰ cauſis introrſus iudicij cōſiliūcōcipit: ⁊ ab intimo ꝯſilio extrorſus ſnīamamittit. qͣſi enī flāte deo ab exterioribꝰ aliqͥd introrſus trahit qn̄ foras mala nr̄a cōſpicit: ⁊ intꝰ iudiciū diſpōit. Et rurſum qͣſiflāte d̓o ab īterioribꝰ ſpūs extrorſus emittit̉: qn̄ ab interiori cōceptu ꝯſilij exteriꝰ iudiciū dānatiōis infert̉. ¶ Ca. XXXIXIdicij dies cūvenerit reddēt hoīes de oībꝰ rationē. Nā ſic̄ in fine hebdōadeſolēt pueri recitare lectiōes totiꝰ ſeptimane: ⁊ qͥ neſcit redde̓ ꝟberat̉: ⁊ qͥ ſcit euadit.⁊ oꝑarij ſolēt reciꝑe mercedes ꝓ oꝑibꝰ ſuis: ⁊ deficiētibꝰ nūdīs vadūt mercatoresad pagamētū. Sic etiā in fine mūdi opor-
tebit reddere rōnē de oībꝰ ⁊ reciꝑe mercedē iudicatā: Ecc̄s vltꝭ. Cūcta q̄ fiūt adducet deꝰ ī iudiciū ꝓ oī errato ſiue bonum ſitſiue malū ¶ Itē ī iudicio oīm hoīm oꝑa patebūt. Vn̄ ſic̄ creditor ꝓbat debitū ſuuꝫ ꝑlr̄as patētes qͣs hꝫ a debitore. Sic diabolꝰꝓbabit ī iudicio ſe actorē eoꝝ corā ſummoiudice ꝑ oꝑa mala q̄ fecerūt: q̄ tūc oībꝰ apparebūt: Apoc̄. xx. Iudicati ſūt mortui exhis q̄ ſcripta erāt in libris. ¶ Ca. XL.Udicans aliorūvitia dꝫ ip̄e īmunis eſſe a vitijs. Etcorrigēs alioꝝ delicta dꝫ ip̄e mūdꝰeſſe a delictꝭ: ⁊ p̄cipue ab aſpectu ⁊ affectuterrenoꝝ. Quia ſic̄ dic̄ Gre. Nequaqͣꝫ pure ī mēbro maculā ꝯſiderat oculꝰ: quē puluis gͣuat ⁊ ſuꝑiectas ſordes tergere nō valēt manꝰ q̄ lutū tenēt. Et hinc ē ꝙ deꝰ ī iudicio adultere iudeis dixit Ioh̓. viij. Quiſine peccato eſt veſtrū: primus in illā lapidem mittat.¶ Ca. XLIIngua cōtumelioſa aſſimilatur flagella: ẜm illudIob. v. A flagello lingue abſcōderis: vbi Grego. dicit: ꝙ flagellū lingue eſtexprobratio illate cōtumelie. Flagello enīlingue bonos feriūt qui eoꝝ oꝑa irridēdoꝑſequunt̉. Sepe enī lingua a bono operedū vituperat reuocat: ⁊ qͣſi flagellū ſe erigit: qꝛ dorſum timide mentis cedit. Sancta autē aīa a flagello lingue abſcōditur:qꝛ dū in hoc mūdo honorē laudis nō querit: nec cōtumelias detractionis ſentit.¶ Capitulum: XLIIOqui irreprehēſibiliter volens: debet ip̄e prius examinare qd̓ dicit. Nam ſicut ꝑ diſſidentesarbiter medius cōſtituit̉ qͥ vtriuſqꝫ partismeritis diſcuſſis eos ad rectitudine equitatis reducat. Ita qui in dictis ſuis reprobari meruit: ip̄e prius examinando qd̓ dicit inter cor ⁊ linguā quaſi equus quidaꝫdiſtrictuſqꝫ arbiter ſedeat ſubtiliter penſans ſi recta ꝟba cor offerat q̄ vtilit̓ ſuſcipiens ad auditorum iudicium lingua perducat: ſicut Grego. dicit.¶ Capitulum: XLIIISxurie ignis ac
S 2