Libernonus
frigorꝭ ad eas nō trāſmittat. Et int̓ omniameliora ſūt vt ipſe dic̄ aluearia fctā ex cortice ſuberis vbi haberi pn̄t: qꝛ nō trāſmittūt vim frigoris aut etiam caloris. Ꝙuisenī apes timeāt frigus: nō tn̄ diligūt exceſſiuū calorē ſꝫ tꝑatū. vn̄ peſſima vaſa ſūt q̄ īhyeme gelant̉ ⁊ ī eſtate ferueſcūt. Sil̓r ſpiritualibꝰ ⁊ actiuis viris qͥ eſſe debēt velutapes ſolliciti ⁊ fructuoſi ſūme nocet friguſaccidie. Et ideo debēt ad locū calidū ⁊ ſecretū redire .i. ad ſecretū orōnis ⁊ cōtēplationis vbi feruor ſpūs excitat̉ frequēter ſereducere ſicut apes frequēter redeunt adaluearij locū. ¶ Itē eoꝝ aditꝰ .i. cogitatꝰ vl̓affectꝰ debēt reſpicere ſolē .i. xp̄m: vt cōſideratis laboribꝰ ⁊ paſſionibꝰ qͦs ip̄e ſuſtinuit ꝓ nobis alleuient̉ labores nr̄i ⁊ nonaccidiemur in eis. Vas eī cordis debet ſiceſſe ſic diſpoſitū vt frigꝰ accidie nō recipiatſꝫ repellat. vn̄ bonꝰ ē cortex ſuberꝭ .i. exemplū ꝯuerſatiōis alicuiꝰ ſctī ⁊ ſolliciti hoīſ:vt dum in eiꝰ ꝯuerſatiōe ⁊ imitatiōe moramur repellat̉ ꝑit̓ a nob̓ ⁊ ardor ꝯcupiſcentie ⁊ frigꝰ accidie. ¶ Tertiū qd̓ multū nocet apibꝰ eſt locꝰ fetidus vl̓ inquictꝰ. vn̄ debēt eoꝝ aluearia longe collocari ab oībꝰ ēſūt horrendi odoris: vt a ſtabul̓ ⁊ balneiscoqͥnis fuſorijs ⁊ hmōi ⁊ fetore feni. Et ētnō debēt pōi in loco vbi reſonat echo: qͦ .ſ.ad hūanaꝫ vocē falſa imitatiōe rn̄det. Sicetiā boni viri debēt ſe remouere a ꝯſortijs⁊ familiaritatibꝰ ꝑſonarū corruptarū ⁊ infamiū: ne .ſ. eoꝝ fetore .i. infamia ⁊ corrupta ꝯuerſatiōe ip̄i vl̓ in ꝯſciētia vl̓ in famaledāt̉. debēt etiā ſibi cauere a blāditoribꝰqͥ ad modū echonis vnicuiqꝫ deceptorie reſonāt .i. loquunt̉ luxta vocē ſuā .i. ꝓut credūt ei placere. ¶ Quartū ē fumus p̄cipuecācri aduſti. Quid enī ꝑ cācrū aduſtū niſi mūdū accipimꝰ malo igne auaricie vl̓ luxurie inflāmatū. j. Ioh̓. v. Totꝰ mūdus inmaligno poſitꝰ eſt. cācer etiā lune mutabilitate ſequit̉: qꝛ .ſ. ẜm augmētū ⁊ decremētū lune repletionē ⁊ vacuitatē patit̉. Et ſimilit̓ ip̄e mūdus ẜm fortune mutabilitatēmutat̉. j. Ioh̓. ij. Ecce mūdus trāſit ⁊ ꝯcupiſcētia eiꝰ. Boetiꝰ. ij. de ꝯſo. ꝓſa. ij. Hunccōtinuū ludū ludimꝰ: rotam volubili orbeꝟſamꝰ. Infima ſūmis: ſup̄ma infimis mutare gaudemꝰ. vn̄ qͥdaꝫ metrice̓ dixit: Ludus fortune variat̉ vt orbita lune. Huiusigit̉ cācri fumꝰ tūc ad apes ꝑtingit. qn̄ vl̓
mūdi affectus vl̓ terrene occupatiōis actꝰbonos viros inuoluit: ⁊ nōnūqͣꝫ ex eis aliqͦs etiā inuoluēdo extīguit. vn̄ debēt ſe boni viri a tali fumo qͣꝫtū pn̄t elōgarͣ: Apoc̄.xviij. Cū viderint fumū incēdij eiꝰ lōge ſtātes: ſupple ſi ¶ Quītū qd̓ nocet oꝑibꝰ apūeſt ſuccꝰ quarudā herbaꝝ vl̓ noꝝ. ſic̄ ſūt elloborꝰ: caſia: abſinthiū: cucumer: agreſtis⁊ ſil̓ia. quarū .ſ. amaritudo īpedit dulcedinē mellis. vn̄ talia ab aluearibꝰ apū debētpenitꝰ remoueri: ⁊ debēt poni iuxta arbores vl̓ herbas quibus nulla amaritudo reſpōdeat in flore aut ſucco. Quid aūt ē herbarū malus ſuccꝰ niſi triſtis ⁊ penitudineplenus voluptatū ⁊ libidinuꝫ exitꝰ? vn̄ demeretrice muliere dictū eſt: Prouer. v. Fauus diſtillās labia meretricis: ⁊ nitidiusoleo guttur eiꝰ: Nouiſſima aūt illiꝰ amaraqͣſi abſinthiū. In quo oſtēdere voluit Salomon ꝙ voluptas licet in pͥncipio vel inmedio .i. in cogitatū vel actu habeat delectationem: in fine tn̄ relinqͥt amaritudinē.vn̄ incipit a melle ꝓcedit ad oleū ⁊ termīatur ad abſinthiū. Hic ē gͦ ſuccus amarꝰ .i.luxurie fructꝰ. quē .ſ. apes .i. ꝑſone ſpūaleſ⁊ ſi tm̄ cogitatū vl̓ affectu deguſtēt: ꝑditurdulcedo mellis .i. ſuauitas ⁊ delectatio interne cōſolatiōis ⁊ deuotiōis. Nā ſic̄ dicitBern̄. Delicata eſt diuīa cōſolatio ⁊ nō datur admittētibꝰ alienā. ꝓpt̓ qd̓ Apoc̄. dic̄j. Coꝝ. ij. ꝙ animal̓ .i. carnaliſ hō nō ꝑcipitca q̄ ſūt ſpūs dei. ¶ Itē boni viri aſſimilāt̉vaſis argēteis q̄ fragunt̉ ⁊ vrunt̉ vt reꝑarētur. Sic boni viri mō frangunt̉ ꝑ tribulatiōes: vl̓ vrunt̉ ꝑ infirmitates vt reꝑarētur ⁊ meliorentur: ſꝫ mala ſūt tanqͣꝫ vaſa teſtea vl̓ vitrea qͥ fracta nō reꝑarātur. Psͣ.ij. Tanqͣꝫ vas figuli confringes eos ¶ Itēvaſa argentea limantur vt clarificentur: ſicdeus ſuos affligit vt puriores ſint ⁊ clariores. Augꝰ. Qd̓ lima ferro: qd̓ fornax auro: qd̓ flagellū grano hͦ facit tribulatio viro iuſto ¶ Itē bōi viri affligūt̉ vt ꝑficiāt̉:⁊ iō aſſil̓ant̉ imagībꝰ ⁊ ſigill̓. de quibꝰ Grego. in dialogo dicit: ꝙ ſicut imperiti homines nec dū ꝑfecte ſculpta figilla vl̓ imagines aſpiciūt ⁊ iā quaſi ꝑfecta laudant: ⁊ tamen artifex cōſiderat ⁊ limat ⁊ laudari iaꝫaudit ⁊ tundere tn̄ meliorādo nō deſinit.Sic plerūqꝫ illi quos iā ꝑfectos hominesextimant adhuc in oculis ſummi opificꝭ aliquid imꝑfectionis habent: ꝓpter quod in-