¶ De homine ⁊ membris eius
trini ⁊ ignei. ij. Mach̓. iij. Facies ⁊ color īmutatꝰ ⁊cͣ. Quidā vero etiā pctōres vireſcunt aliqn̄ per popularē gratiā ⁊ famam.Nā color viridis eſt color maxime gratusoculis: ſed tn̄ taliū gr̄a fallax eſt et vana:ẜmt illud Prouer. xxxj. Fallax gratia ⁊cͣ.¶ Septimo in hydropicis inuenit̉ ſitis magnitudo. ꝓpriū enī eſt hydropicis fic̄ Beda dicit: vt quāto ampliꝰ bibūt: tanto amplius ſitiant. qd̓ eſt ẜm Auicē. ꝓpter cōplerionē in epate facientē ſitim: aut ꝓpter opilationē ꝓpter quā non attrahit ad eparaliqͥd qd̓ ſitim ſedat: aut ꝓpter aliquā aliāauſam ſitim facientē: q̄ ex potu nō remouetur niſi forte ꝑ accidens: ſicut accidit interra originis mee ſcꝫ in caſtello ſancti Geniniani: qd̓ eſt ī partibꝰ thuſcie. xv. miliaria diſtās a ciuitate ſenarū. Ibi enim fuitquidā vir nobilis ⁊ pauꝑ qͥ factꝰ ē hydropicus ⁊ toto fere corꝑe tumidus. Cūqꝫ ſitiinſatiabili cruciaret̉: nec potus ei petentiab aliqͦ porrigeret̉: cū iaceret ꝓpe locū vbiquoddā edificabat̉ palatiū: quadā die cūſolus eſſet vidit ibi tinam magnam aquaplenā in qͣ veteres lateres mollificabant̉.Unde ex admixtione calcis lateribꝰ adherentis aqua dealbata erat: ad quā aquamille accedens in magna quātitate bibit: etpoſt potū in lecto ſe ponens ⁊ paululū obdormiens poſt ſomnū ex virtute illiꝰ aqueſeu ex calcis aduſtione tam magno fluxuventris ſolutꝰ eſt vt hydropiſis euacuataſua materia ⁊ cā penitus ab eo tolleret̉ etetiā ſitis cū ea. Eſt aūt inordinata ſitis hydropici inordinatꝰ appetitꝰ peccādi: qui inom̄i qͣſi peccato inſatiabil̓ inuenit̉. VndePsͣ. cvj. Eſuriētes ⁊ ſitiētes anīa eoꝝ inip̄is defecit. Sed ſpecialit̓ hec ſitis inſatiabilis vt dicit Beda: appropriat̉ anaris: qꝛnon ſatiant̉ oculi eoꝝ diuitijs: vt d̓r Ecc̄s.iiij. ¶ Itē pctm̄ aſſimilat̉ febri: qd̓ ptꝫ pͥmode febris deſcriptiōe. Nā febris ẜm Auic̄.eſt calor extraneus accēſus in corde procedens ab eo mediātibꝰ ſpū ⁊ ſanguine ꝑ arterias ⁊ venas in totū corpꝰ: ⁊ inflāmaturin eo inflāmatione qͣ nocet oꝑibꝰ naturalibus. Sil̓r pctm̄ eſt calor extraneus homini .i. nō naturalis appetitꝰ qui eſt cōtra rationem. Vnde Augꝰ. dicit: ꝙ peccatuꝫ nōeſt naturale ſed vitiū nature appetētis idquod nō eſt ſūt ordinis ⁊ accendit̉ in corde: quia de corde exeunt cogitationes ma-
le ⁊cͣ. Matth̓ .xv. Vnde a corde proceditpeccatū mediantibꝰ ſpiritu ⁊ ſanguine: ideſt cogitatione ⁊ delectatiōe. per arterias⁊ venas: id eſt ꝑ locutiones ⁊ operatiōes:ſiue per verba ⁊ opera: ⁊ impediunt̉ operationes naturales: id eſt virtuoſe ⁊ rationales: que ꝓprie cōpetunt homini ẜm naturam ſuam que rationalis eſt. Vnde de homine peccāte dicit̉ in Psͣ. xlviij. Homo cūin honore eſſet nō intellexit: cōparatus eſtiumentis inſipientibꝰ ⁊cͣ. ¶ Secūdo ptꝫ dicta ſimilitudo ex febris diſtinctione. Namſicut ip̄e Auicen. tradit: aliqua febris procedit ex membris radicabilibꝰ vt ethica:aliqua ex humoribꝰ vt putrida: ⁊ quedaꝫex ſpiritualibus vt ephimera. Ethica enimfebris pͥmā accenſione ſua accendit̉ in mēbris radicalibuſ: puta in corde. Caliditasenim eꝑatis nō eſt ethica: ſed aliqn̄ ꝑducitad ip̄am: ⁊ ſimiliter pulmonis ⁊ ſtomachi.Et eſt exemplū accenſionis huiꝰ febris: ſicut ſi aliquis calefaciat aquā per parietesbalnei: aut ꝑ ollam cōci: aut ꝑ follem ferrarij. Per hanc ergo febrem ſignant̉ peccata p̄latoꝝ et clericorū qui ſunt quaſi radicalia ⁊ originalia membra eccleſie: ex qͥbus bona ⁊ mala ꝓueniunt ceteroruꝫ. Eſtergo triplex ſpecies ethice: deſignans triplex vitium clericoꝝ. ¶ Prima eſt que cōſumit humiditatē nufrimentalem iam ſparſam ⁊ vnitam in mēbris ⁊ proximā coagulationi que vocat̉ ros: ⁊ eſt ſicut oleum inlucerna infuſum. Et hec ſpecies febris eſtamor inordinatus carnalis ſcꝫ ſuijpſiꝰ velconſanguineoruꝫ ⁊ nepotum: qui communiter inueniuntur in clericis deſiccans inamorem pietatis que expandi deberet inmembris: id eſt in indigentibus ⁊ pauperibus ſubditis. Nam ea que deberent dare pauperibus ſibi aut auare retinent: autmale conſumūt: aut conſanguineis largiuntur vt magnificentur et ditentur. VndeBern̄. dicit ſuꝑ Cantꝭ. Timeant miniſtrieccleſiarū qui in terris ſanctoꝝ quas poſſident tam iniqua gerūt vt ſtipendijs queſufficere debeant minime contenti ſuꝑfſuaquibꝰ egeni ſuſtentandi eſſent: impie ſacrilegeqꝫ ſibi retinent: ⁊ in vius ſue ſuperbieatqꝫ luxurie victū pauperū cōſumere nonverentur: duplici ꝓfecto iniqͥtate peccantes qui ⁊ aliena diripiūt ⁊ ſacris ī ſuis vanitatibus ⁊ turpitudinibus abutuntur.
D 5