¶De aninialibus terreſtribus
dunt: Prou̓. xxiij. Ingredit̉ blāde ⁊ in nouiſſimo mordebit vt coluber. ¶ Itē tētationes demonū ſimiles ſunt venationibꝰ aīalium. de quibus in Psͣ .xc. Ipſe liberauitme de laqueo venantium et a verbo aſpero. Nam ẜm Auicennam venantur quedā aīalia de nocte: vt quidā lupi. q̄daꝫ depte vt canes ⁊ vrſi ⁊ hmōi: q̄dā ꝟo de die ⁊de nocte: vt etiā qͥdā lupi. Sic etiā qͥdā demones tētant de nocte .i. occulte ⁊ ſub ſpecie boni: ⁊ iſte eſt timor nocturnus. de qͦ dicitur in Psͣ. xc. Non timebis a timore nocturno: ⁊ a negocio ꝑambulāte ī tenebrꝭ.Suggerit eniꝫ interdū abſtinētiā vt inducat ip̄atiētiā. Suggerit dare bonū exēplūalijs vt inducat ad vanā gl̓iam et ſimilia.Quidā ꝟo tētāt de die .i. aꝑte ⁊ manifeſtemala ſuggerendo: vt qn̄ tentāt de luxuriahomicidio: furto ⁊ ſimilibꝰ. Et iſta ē ſagitta volās de die. Quidā ꝟo de nocte ⁊ dedie: qꝛ quādoqꝫ demō tētat vtroqꝫ modo.Nā pͥmo tentat ſubtiliter ⁊ quaſi rōnabiliter ingredit̉: ſed poſtea facit ruere in apertū malū. vn̄ in hoc diabolus ſimilis ē māciore animali mōſtruoſo qd̓ dicit̉ hēre faciem homīs: ſibilū ſerpentꝭ: caudā ſcorpionis: velocitatē auis volātis: ⁊ tres ordīeſdentiū. carnes aūt hūanas appetit ad edēdū. Caput gͦ hꝫ hoīs: ⁊ ſibilū ſerpentꝭ: qꝛpͥmo tētat ſb̓tilit̓ ⁊ quaſi rōnabilit̓: hꝫ tresordines dentiū: qꝛ de tribꝰ tentat .ſ. de ꝯcupiſcētia caruis. de cōcupiſcentia oculoꝝ etſuꝑbia vite. Corpꝰ aūt hꝫ leōis: qꝛ fortiterdetīet: caudā ꝟo ſcorpiōis: qꝛ ī fine neqͥterpungit: vt auis velocit̉ diſcurrit: hominūcarnes appetit .i. vt carnales hoīes violet⁊ trucidet. Hec gͦ tertia tentatio vocat̉ demoniū meridianū: qꝛ .ſ. tanqͣꝫ media ꝑticipat primas duas .ſ. primā ⁊ ſecundā. ¶ Itēſctī viri tētatiōes intuētes muniūt ſe ſicutaper cōtra venatores. Nā aper tribꝰ modis ſe munit: pͥmo duriorē ꝑtē corporis opponēdo. Nā in latere ſuo dextro locuꝫ duriſſimū hꝫ: quē .ſ. ſemꝑ oppōit venabulo ꝑſequētis ⁊ tanqͣꝫ clypeū validū illū locū ſēꝑ obijcit. Sic etiā ſancti viri ꝯͣ tentationūimpetꝰ duriciē .i. aſperitatē corporꝭ obijciunt: ẜm illd̓ Psͣ .xxxiiij. Ego aūt cū mihimoleſti eſſent induebar cilicio: hūiliabamin ieiunio aīam meā ⁊cͣ ¶ Itē aper ſe munit culmos ſuos .i. dētes lōgos ad arboreſacuēdo. Sciēs eī ſibi īmīere periculū acuit
culmos ad arbores eos fricās: ⁊ fricādoeos ꝓbat ſi bn̄ īcidūt: quibꝰ poſtea ꝓ gladijs vtēs om̄e qd̓ ferit laniādo dirūpit. Hiergo culmi ſūt virtutes penitētis que acuuntur cū ad arbores fricant̉: qͣſi enim culmos ſuos ad arbores fricare: eſt ſuas virtutes ꝓprias ſanctoꝝ ⁊ fortiū viroꝝ virtutibꝰ cōparare. quibꝰ illoꝝ exēplo ⁊ ad opꝰferuētiores: ⁊ ad bellū acutiores reddant̉.Itē aper ſe munit origanum maſticādo.Nam ſi dentes fricādo ad arbores hebetes eos inuenerit herbā origanum querit:cuius virtute maſticando dentes acuit: vtAuicen. ait: Origanū itaqꝫ eſt verbuꝫ deicuius maſticatione .i. cōſideratione contratentationes anima premunit̉. viuus eſt eīẜmo dei et efficax et penetrabilior om̄i gladio ancipiti. vel origanū eſt diuīa ꝓtēctioquā orādo q̄rere debemꝰ vt eiꝰ virtute vires noſtre contra tētatiōes acutiores ⁊ fortiores reddantur. ¶ Item tentationes carnis expugnare debemus exemplo cameli.Nam camelus tempore amoris ſolitudīeꝫdiligit ⁊ nullus preter paſtorem audet appropinquare ei. Et iterum quando femināappetit: ſupra genua incuruatus incedit etparuꝫ tunc comedit. Sic homo quādo carnali amore ſuccenditur ſeu tentatione debet ſe ad ſolitudineꝫ orationis reducere etſoli paſtori chriſto ſe feruenter recōmedare⁊ genuffexionibus deuotis corpus fatigare: ⁊ cibi ⁊ potus parcitate carnem caſtigare: vt .ſ. carnis terat ſuꝑbiaꝫ: potus cibiqꝫparcitas. ¶ Item tentationes carnales etiam repelluntur et vincuntur penitentia etferuore meditationū et orationū. cuiu exexmplū apparet in hedo: qꝛ eiꝰ pellis quehiſpida eſt ſicut dicit Plini. ſanat morſusvenenoſos ſi calida ſuꝑalligetur: ⁊ pili eiꝰexuſti ſuo odore fugāt ſerpētes. Quid autem ē pellis hiſpida hedi niſi auſtera penitentia hominis tētati. Hedus enim qui eſtanimal iocabundum et laſcinuꝫ: ſignat hominem carnaliter tentatum. eius igitur hiſpida pellis: id eſt aſpera penitentia carniſſi calida: id eſt ex charitate facta que ē calor anime vitalis ſuperponatur: id eſt contra tentationes obijciatur: morſus eorumvenenoſos .i. mortiferos ſanat. vſi Psͣ. xxxiiij. hͦ remedio vtēs dicebat: Ego aūt cūmihi noleſti eēt īduebar ci. ⁊cͣ. Sꝫ qͣſi piliꝓcedētes ex pelle ſūt cogitatiōes ꝓceden