TractatusDe diſlocationeN23

ideſt cōtorſiōis: eſt vt videat̉ cōcauitas cū augmēto lateris alteriꝰ: ⁊ illud augmentū qd̓ fuit ſenſatū in iunctura pͥuetur ſenſu .i. quia nō videatur nec tangatur: ⁊ cū tali declinatione eſt motus quidā membri poſſibilis.¶ De ſignis additionis longitudinis iuncture abſqꝫ diſ locatione.Capitulum. iiij.Ignū eiꝰ eſt vt ſit ſicut ſuſpenſa:cū ergo cōpreſſeris eā ad mēſurāſuā naturale abſqꝫ labore: ſi verodimiſeris eā redit ad meſurā ſuā accidentalē: et accidit ꝓfunditas in quā fortaſſeingreditur digitus: vbi non eſt caro vehementis multitudinis ſicut humerus.¶ Ponit ſigna additiōis lōgitudinis iūcture. ⁊ dicit ſic. ꝙſignū additiōis lōgitudinis iuncture abſqꝫ diſlocatione ēvt iūctura ſit ſicut ſuſpenſa: ⁊ cū cōpreſſeris cōprimendūiſtā iuncturā redit ad menſurā ſuā naturalē: ⁊ qn̄qꝫ in iūctura accidit ꝓfunditas in quā ingreditur digitus: ⁊ hocin illis iuncturis vbi non eſt caro vehementis multitudinis ſic ut humerus.¶ De curatione declinationis ⁊ diſlocationis.Ca. v.On euacuat̉ qn diſlocatio: aut ꝑueniat ad modicū ſingularis: autcōpoſita cum egritudine alia exvlcere ⁊ vulnere et apoſtemate et alijs.¶ Ponit capitulū vl̓e de cura diſlocationis. ⁊ duo facit.quia primo ponit curā vl̓em de diflocatōne. ſecundo ponit curā de ꝯtorſiōe. tertio ponit curā elōgatiōis iūctureſecūda ibi: Et declinatiōi iterū. tertia ibi: Oportet vt reducatur. Prima in duas. quia pͥmo Aui. p̄mittit intētiōeꝫſuā. ſecūdo exequitur ponēdo curā. ſecūda ibi. Ꝙ ſi fuerit cū alia. Dicit ſic de pͥma parte: ꝙ diſ locatio nō eūaturquin perueniat ad modicū ſingl̓aris .i. ſimplex aut compoſita egritudine alia vt ſi eſſet compoſita diſ locatio cuꝫvlcē aūt cū apate: aut cū vulnere aut alijs. Deīde cū dic̄:¶ Qd̓ ſi fuerit cū alia: tūc oportebit vt cōſideres: qm̄ ſi diſlocatio fuerit ex illis q̄redeūt cū tēſione leui nō faciēte dolere vlcus dolore vehemēti ꝗ ꝑducit ad ap̄a nōtolerabile fac redire diſlocationem: et ſires fuerit ecōtrario tūc oportet vt curet̉in pͥmis vlcus: aut vulnꝰ: deinde cura diſlocationē ⁊ ꝓprie in iūcturis difficilibꝰ.Cū vero volumꝰ curare diſlocationē tūcfortaſſe ꝑducit illud ad ſpaſmū maximūẜm pl̓m. et proprie qn̄ diſ locatio eſt ī mēbris proximis mēbris pͥncipalibꝰ: et ſil̓reſt diſpoſitio ī ap̄atibꝰ in ꝗbꝰ eſt regimenẜm ꝙ nos exꝑimur. Nā ſi res fuerit facilis et non cōmouet̉ ex ea dolor. neqꝫ reditio cū ea eſt difficilis reſtauramꝰ diſlocationeꝫ et nō curamꝰ. Si aūt accidit dolor tūc oportet vt nō p̄ſumamꝰ: ⁊ ſi fecerimus tūc oqortet vt deſtruamꝰ ligaturā ſi

fuerit doloroſa. Qd̓ ſi ingrediat̉ cū facilitate curabimꝰ apoſtema iterum et vlcus.¶ Exequitur ponēdo curā: ⁊ duas facit. qꝛ pͥmo ponit curam. ſecūdo cano. curatiuos diſlocatiōis ſimplicis. ſecunda ibi: Diſ locatiōis aūt. Prima in duas: quia pͥmo Auiē.ponit can̄. curatiuū qn̄ diſlocatio eſſet cōpoſita cū vulnere aut apate. ſecūdo ponit can̄. curatiuū qn̄ diſ locatio eētcōpoſita cum fractura. ſecunda ibi: Et ſi fuerit diſlocatiofractura. Dicit ſic de prima parte: ꝙ ſi diſ locatio fueritcompoſita cum alia egritudine: tūc oportet vt tu conſideres: quoniam ſi diſlocatio fuerit ex illis diſlocationibusque reſtaurātur faciliter ⁊ cū tēſione leui nō faciēdo dolere vlcus dolore vehemēti: ꝗ dolor ꝑducat ad ap̄a intolerabile tūc fac redire diſlocationē: deinde cura aliā egritudinem. Et ſi diſlocatio fuerit ex illis diſ locationibꝰ que reſtaurātur cū difficultate ⁊ cū tēſione forti: oportet anteqͣꝫcuretur diſ locatio vt curetur in pͥmis vlcus aut vulnus:deinde cura diſlocationē: qm̄ ſi volumꝰ pͥmo curare diſlocationē iſtā tūc fortaſſe ꝑducit ad ſpaſmū: ⁊ ꝓprie qn̄ eſſet diſ locatio ꝓxima mēbri pͥncipalibꝰ. Et ſicut dictū eſtde diſ locatiōe cōpoſita cū vulnere: ita oportet vt ītelligat̉de diſ locatiōe cōpoſita cū ap̄ate. nā ſi diſlocatio cōpoſitacū ap̄ate fuerit de diſ locationibꝰ q̄ faciliter reſtauranturſine extēſione vehemēti reſtauretur pͥmo diſlocatio: deinde curetur ip̄a. Si aūt accidit ꝓpter reſtaurationē dolor. tūc nō p̄ſūmamꝰ ad curandū diſlocationē. Et ſubdit.ꝙ ſi nos fecerimus: vt qꝛ curamꝰ diſlocationē oportet vtſoluatur ligatura ſi fuerit doloroſa. Et ſubdit ꝙ ſi iunctura ingrediatur cum facilitate curabimus iterum apoſtema et vlcus. ¶ Deinde cum dicit:¶ Et ſi fuerit diſlocatio et fractura ſimulet fuerit tenſio ī parte vna ꝑmittens regimen vtriuſqꝫ rei fiat. Et ſapies quidemnarrauit ꝙ cecidit lapis ſuꝑ extremitateꝫhumeri hoīs: ⁊ vulnerata eſt cutis ⁊ carodonec apꝑuit extremitas lacerti nuda: ⁊iam diſlocatū erat ſubtus eā caput furcule. tunc ergo ꝗdā ſtolidoꝝ exꝑimentatorū occupatꝰ eſt ī equādo os ⁊ reduxit ſuꝑip̄m carne̓ ⁊ cutē: ⁊ ē plaſtrauit ⁊ ſtrinxit:quare accidit vt feteret caro ⁊ corrumꝑetppter vicinitatē ſuā os donec factū eſt viride. Et nō ſciuit ꝙ oꝫ vt huiuſmodi caro abſcindat̉ ⁊ coquat̉ ille locus cū oleoferuente. ⁊ ſil̓i ſi fuerit illic apa magnumopꝫ vt curet̉ apoſtema in primis.¶ Ponit can̄. curatiuū qn̄ diſ locatio fuerit cōpoſita cumfractura. ⁊ dicit ſic: ꝙ ſi diſ locatio fuerit cōpoſita cum fractura ita ꝙ ſi fuerit taliter in vna parte ꝙ ꝑmittat curamfracture ſimul cū diſlocatione fiat. ⁊ ſubdit ꝙ quidā ſapiens dixit ꝙ quidā narrauit ꝙ lapis cecidit ſupra extremitatē humeri homīs ⁊ vulnerata eſt cutis ⁊ caro donec appareret extremitas lacerti nuda: ⁊ ſub humero erat diſlocatū caput furcule: tūc quidā medicus ſtolidus eſt occupatus in reſtaurādo os ⁊ reduxit ſuper os carnē ⁊ emplaſtrauit ⁊ reſtrinxit: quare accidit vt feteret caro: ⁊ corrūperet donec factū eſt os viride: ⁊ nō ſciuit iſte medicus curare iſtā corruptionē oſſis: ita vt coquerer locū cum oleocalido: ⁊ etiā neſciuit ꝙ qn̄ eſt apoſtema magnū oportetvt in primis curetur apoſtema: deinde diſlocatio.