Druckschrift 
Enarrationes in Evangelium Johannis
Entstehung
Seite
325r
Einzelbild herunterladen
 

Anguſtie ſunt michi vndiqꝫ etquid eligam ignoro. qꝛ nullamaliā accuſacōeꝫ audiuerat ꝓpterquā ẜm legeꝫ debuit mori (Et)ideo (ingreſſus eſt) iudeos relinques (in p̄torium) cuꝫ iheſu(ite) examinādo de iſta accuſacōe dicūtur tria. examīacio p̄ilati. māſuetiſſia taciturnitas criſti iterata ꝓuocacio pylati quaxp̄m ꝓuocare voluit ad reſpōdēdum quod poſſet obſtantetali occaſionē liberari (dicit) e̓go(ad iheſu vnde es tus) cuiꝰ originis dine an humaneᶜ xp̄s auteꝫad hoc rn̄dea̓t Ioh̓. viij. Vos dedeorſū eſtis ego de ſuꝑiꝰ ſū. vosde hoc mundo eſtis ego ſuꝫ dehoc mundo. Ioh̓. iij. Qui de celovenit ſuꝑ onēs eſt (IIh̓s autē reſponſū non dedit ei) huiꝰ autemtaciturmtatis triplex a ſcīs aſſignatur racio. quaꝝ vna eſt in gloſa ſic dicit. hic in alijs locislegitur filuiſſe ih̓s vt ꝓphecia imnpleret̉. ſicut agnus cora tondēteſe obmuteſcꝫ ſine voce ſic aperuit os ſuum Yſa. liij. ſimilitudodata eſt de agno vt in ſuo ſilēcio vt reus ſꝫ innoces habeat em̄ vt ꝯſcius ſꝫ vt māfuetꝰalijs ȳmolat̉. agmna em̄ ī paſſione demonſtrauit natura. ſecūdacauſa eſt qꝛ erat tēpus paſſiom̄s in quo infirmitas hūanitatis potēcia dinitatis erat demonſtranda. qn̄ eciā deitas hūa2 4nitatē a deo aꝓpbeta dereliquiſſelegit̉ eo eam paſſionibꝰ expoſuit a penis defendit. Si ergo reſpōdiſſet ſe filium dei ſtatim infirmitate in ꝯſpectu infidelium rn̄ſio falſa iudicata fuiſſTercia cauſa eſt qꝛ tāta reſpōſione ꝓfunda impij indignifuerūt ath̓. vij. Nolite ſāctuꝫdae̓ canibꝰ margaritas noliteſpargere an porcos (Dicit e̓go eipylatus) ꝓuocans ad rūſumquod illa accuſacio excluderetur(michi loqueis) ac ſi dicatloquēdo michi deberes captarebemuolenciā mea vt amica de teſēciēdo dimittere. p̄cipue videris me inſtae̓ modis om̄bꝰ qͥbꝰpoſſum ad tua dimiſſionē. ſed dehoc redditur racō Leui. xxij. vbiſic dicit̉ Et ait ih̓s ſi vob̓ dixeronon credetis michi. ſi autē interrogauero rn̄debitis michi neqꝫ dimittetis ꝓuocat vlteriꝰ adreſponſum (neſcis qꝛ ptātem habeo crucifige te ptateꝫ habeopublica qꝛ p̄ſes ſum (dimitterete?) ſi volo In hoc pylatus ſeijꝯdemnat. Si em cauſā in eoinuenit ptātem dimittēdi habuit: qͣre non dimiſit? Sed huius cauſa fuit qꝛ ꝓpter ambicione ptatis fauorem iudeoꝝ quibꝰp̄fuit queſiuit. psͣ. Confuſi ſuntqui homībus placet quoniā deꝰſpreuit eos (Rndit ih̓s) non deq̄ſtione originis ſue ſed ad hoc