in greco patet ꝙ prīcipium ē accuſatiui caſus ⁊ femi gn̓is ac ſidicat. veritatē credite me eē qꝛ illa eſt omum prīcipiū Ioh̓. xiiij.Ego ſū viā veritas ⁊ vita (multahabeo) hīc on̄dit iudiciū futurūde hijs qui luce hac caluminatDuo autē dicit ſcꝫ ꝙ ſuū eſt de talibus iudicare ⁊ ꝙ differt iudicium vſqꝫ ad tēpus p̄finitū a predicit ergo: multa: male cōtra meꝑ calūmam fcā habeo (de vobisloqui ⁊ iudicare) Et ſic obiciturqd̓ ſupͣ. iij. d̓r ꝙ nō miſit deꝰ filium ſuumm mūdū vt iudicꝫ mudum. dicit Augꝰ. ꝙ aliud ē nūciudicae̓ hoc eſt nō nunc verba cōdēnacōnis ꝓferre ⁊ aliud multaiudicare habere in futuro qn̄ cūtēpꝰ accepit iuſticias iudicabitmath̓. vij. In quo enī iudicio iudicaueritis iudicabimi. ſic ergomulta habeo de vobis loqͥ: docendo ſi credideritis Gze. iij. Fili hoīsſermōēs meos qͦs ego loqͦr aſſume in corde tuo ⁊ auribꝰ tuis audi ⁊ va̓de ⁊ ingredere ad trāſmigracōeꝫ populi tui ⁊ loqueris adeos ⁊ dices. hͨ dicit dn̄s deꝰ ſi forte audiat ⁊ quieſcant ⁊ iudicarein futuro ꝙͣuis ꝯdēnacōis verbamō non ꝓferaꝫ Yſa. iij. Dn̄s adiudiciū veniet cū ſemoribꝰ populi fui Mich̓. vi. Surge ⁊ ꝯtendeiudicio aduerſus mōtes ⁊ colles⁊ audiat vocē tuam Yſa. v. Iudicate inter me ⁊ ymea mea (ſedqui miſit me) pat̓ (verax ē) in iudicio ⁊ ꝑſonam nō accipiet necmunera ⁊ ideo ad iudiciū illiꝰ r̄ferō me. verax em̄ eſt pat̓ ex ſe ex qͦſū ego veritas quā gerit ex ſe etideo vt veritas filiꝰ veritatis veradico ⁊ iudico ⁊ ideo q̄ habeo iudicare nō manebūt indiſcuſſa Roͣ.iij. eſt autē deꝰ verax om̄s hō medax. Actu. x. Non eꝑſonaꝝ acceptor deꝰ nec eciā muneꝝ acceptor Prouer. vi. Nō accipiet ꝓ redempcōe dona plurima (⁊ ego qaudiui ab eo hec loquor) ⁊ io veritatis habēt autoritateꝫ. audie̓autē filiū a pr̄e eſt veritatē in ſignō veritatis ꝑcipere. ſignū auteꝫveritatis eſt verbū. verbū autē ē⁊ ꝑcipit ſe eē filius inꝙͣtum ē ſapiēcia geīta ꝓfluēs a ſapīa igei̓ta ⁊ iō diximꝰ ſupra ꝙ filiꝰ vidꝫa patre per indifferenciam eſſencie. ſꝫ audit ꝑ diſtinctōem perſone inꝙͣtum eſt filius verbum Iohanis qn̓to. Sicut audio iudico ⁊ iudicium meum verū eſt. qꝛnon quero voluntatem meam. fvoluntatem eius qui miſit nieDicit ergo hec loquor (in mūdo)heb̓. pͥ. Nouiſſime diebꝰ iſtis locutꝰ eſt nobis in filio (⁊ nō cognouer̄t) ecce cecitas q̄ ſibi lucemclae̓ on̄ſā nō videt Nō eī iſtis oībꝰ declaracōibꝰ adhibitis cognouer̄t ꝑ diſcrecōeꝫ certā ⁊ fide (qprem eiꝰ) naturalē ⁊ ꝯſubſtacialem (dicebat eē deum Roͣ. pͥmo.