Li I.ijvbonum et malum. natura et vicium. Bonum. quia natura ēquia corruptū eſt. quia minꝰ ē. exercitio reꝑandū eſt. Malum. qꝛ vicium ē. quia corruptio eſt. qꝛ naturā nō eſt, exclu-dendū eſt. Qd̓ ſi funditꝰ extermīari nō poteſt, ſaltem ad-hibito remedio temꝑandū eſt. Hoc eſt oīno qd̓ agendū eſt.vt natura reparetur/ et excludat̉ viciū. Integritas vero vi-tę humane, duobꝰ ꝑficitur, ſcīa et virtute. q̄ nobis cū ſuper-nis et diuinis ſubſtātijs / ſimilitudo ſola ē. Nam homo cūſimplex naturā nō ſit/ ſed gemina ꝯpactus ſubſtātia, ſcd̓mvnam partē ſuā q̄ potior eſt, et, ut aꝑtius id qd̓ oportet di-cam. q̄ ip̄e eſt, īmortalis ē: ſcd̓m alterā vero partē. q̄ cadu-ca eſt, q̄ ſola his qui niſi ſenſibꝰ fide preſtare neſciūt / cognita eſt, mortalitati et mutabilitati obnoxius eſt. vbi totiensmori neceſſe e. quotiens amittere id qd̓ eſt: et hęc ē vltimapars rerū. quę principium et finem habet.De tribus rerum manerijs .vij.vnt nanqꝫ ī rebꝰ alia. quę nec principiū hn̄t nec finē-et hęc ęterna noīantur. Alia. quę principiū quidēhabent, ſed nullo fine clauduntur. et dn̄r ꝑpetua.Alia q̄ initiū habēt et finē. et hęc ſunt tēporalia. In primoordine id ꝯſtituimꝰ, cui non eſt aliud eē. et id qd̓ eſt,. id eſtcuiꝰ cauſa et effectꝰ diuerſa nō ſunt. qd̓ non aliundē ſed aſemetip̄o ſubſiſtere habet. ut ē ſolius naturę genitor et ar-tifex. Iſlud vero cui aliud ē eſſe, qꝛ id qd̓ eſt. id ē, qd̓ aliū-de ad eſſe venit. et ex cauſa p̄cedente in actum profluxit.vt eſſe inciperet. natura eſt. q̄ mundū cōtinet omnē. Idqꝫ ingemīa ſecatur. Eſt quiddā ꝙ a cauſis ſuis primordialibusvt eſſe īcipiat nullo mouente/ ad actum prodit, ſolo diuinęvoluntatis arbitrio. ibiqꝫ īmutabile / omnis finis atꝫ viciſſi-tudinis expers ꝯſiſtit. Eiuꝰ modi ſunt rerū ſubſtātię. quasgręci yſias dicunt. et cuncta ſuꝑlunaris mundi corpora, qetiam ideo ꝙ nō mutentur diuina āppellata ſūt. Tercia ꝑsreꝝ eſt. quę principium et finem habent. et ꝑ ſe ad eſſe nō