alterius oportere ab altero mutuari. In tantuꝫ auiem adpoſtulādū ꝑuicacē eſſe uoluit petitorē ut nec nocturnishoris pulſare amici ianuā deſinat nec excitare eū dubitetqͥeſcentē ita ēt ut tediuꝫ īſerens īpudētia mereatur qd āicitia nō meretur: et cōmūicationē panis extorq̄at īportunitas: quā non īpetrat hūanitas. Ait .n. quis ur̄uꝫ hēbitamicū: et ibit ad illū media nocte; et cætera. Didetur ergo ſdm litteraꝫ aliqͥd ꝑſuadere: ut media nocte qͥeſcenteamico et clauſo cubiculo dormiēti moleſti eē minie deſinamꝰ. Sꝫ ſi ad ſpiritalē nos ītelligentiā reuocemꝰ īueniemꝰ nō dure dn̄m: ſed utiliter p̄cepiſſe nā utiqꝫ poſtquādiſcipulos orationē dn̄icā docuit hāc ſubiecit parabolaꝫui ītelligeremꝰ īportunos nos aīcos eē debere nō expoitulādo aliquid: ſed potiꝰ p̄cādo ideſt chriſtuꝫ nō carnalimanu ꝑcuciēdo: ſed ſpiritali oratiōe pulſando. Ipſe eniꝫſi recte uiuimꝰ aicus nr̄ ē. Nā quis amicitior nobis ē ꝙͣille qui p̄tio ſui ſāguinis nos redemit Ipſe īꝙͣ amicitioroībus ē: qui cū ſit dn̄s amicus eē dignatur dicēs ad apoſtolos Iā nō dicā uos ſeruos ſed aicos. Huiꝰ ergo amici oſtiuꝫ īceſſabiliter pulſare debemꝰ: et horis eū īquietare nocturnis: et uſqꝫ a deo moleſti eē ut importuni ēt iudicemur. Sed nō huiꝰ īportunitatis uereamur offenſaꝫqꝛ hæc apud dn̄m īportunitas opportuna eſt. Acceptiorenī ē illi īpudēs dep̄catio ꝙͣ ſecura p̄ſūptio hoc ē plꝰ meretur qui ſolicitus orat īſtanter ꝙͣ qͥ cōfidens diſſimulatnegligēter. Ait .n. et ille ſi ꝑſeuerauerit pulſans ꝑſeuerāigitur meretur accipere qd̓ alibi euidētius dc̄ Qui ꝑ̄ſeuerauerit uſqꝫ ī finē: hic ſaluus erit. Nō multū ergo iuuarfrequēter orare cui cōtigerit aliqn̄ ceſſare. Sēꝑ igitur etſine ītermiſſione petēdū ē: et pulſandū ne p̄catio ante acta nihil proſit: ſi nō ad finē eodeꝫ quo coꝑit tenore puenerit. Dico īquit nobis et ſi nō dabit illi ſurgēs eo ꝙ āicus eiꝰ ſit: ꝑꝑ īportunitatē eius ſurget et dabit: magna ꝑſeuerentia ē q̄ ꝙͣuis īportuna ē quāꝙͣ moleſta ſit deo:tn̄ plus amica ē ꝙͣ aītus Ecce enī quod amico negatur.ꝑſeuerantia promeretur. Illi recuſat de fidutia: huic decōtētione cōpatitur. Illi nō largitur familiariter pulſantihuic ꝑtinaciter miſeretur orāti. Pulſemꝰ igitur oſtiumniū. ibia ramulumt iumedn̄i nō ſolū ꝑ fidē ſed ēt ꝑſeuerātia: ut aꝑiatur nobis: etmedia nocte pulſemꝰ ne grauis nos ad uigilāduꝫ peccaritul fucutoꝝ ſōnꝰ īuadat. Qd̓ ſcriptū ē: beati ſerui: quos cū uenerit dn̄s īuenerit uigilāteſ. Hoc āt oſtiuꝫ aꝑiri ſibi apoſtolus expoſcit nō ſolū ſuis: ſed ēt propriis orationibus obſecrās ſe iuuari dicēs Ut apiatur mihi oſtiuꝫ ad loquēndiunudū myſteriū chriſti: ſcilicet apto oſtio illos ſacramentipanes accipere deſiderans de quibus eſurientis gentilipopuli ad cognoſcēdū dominuꝫ īedia ſaturetur. Et nosergo pulſemus hoc oſtiuꝫ et ꝑſeuerāter oremus ut exipſo ſapientiæ et ſcientiæ panē̓ accipere mereamur. Naꝫniſi ſubſtantiā exinde ſūpſerimus fraternitatis iſtius deſideriū proprio ſermone reficere nō ualemuſ uel homoiſte quilibet chriſtianus ītelligitur qui fidē trinitatis tātūmodo ītelligit: et quod neceſſariū ē niſi alter euꝫ doceatignorat. Amiens uero eius ut diximus chriſtꝰ ē: Quoddicit uadit ad illū media nocte ideſt in nouiſſimo ip̄re etdicit illi commoda mihi tres panes: ac ſi dicat aīa illa adchriſtū Cōmoda mihi fidē trinitatis et fac me ītelligerequeadmodū operari me oportet. Aīcus meus uenit deuia: ac ſi dicat ſenſus meus ābulauit per diuerſas regiones et rediens ad me nacuꝰ ē: nō hēo alimēta ſpiritaliaq̄ ate illū ponā: niſi ī me doceas fidē trinitatis ſpeꝫ: caritale et oē quod ei tribuā necūde eū doceam habeo. Adque ille re pōdēs deitus dicat Noli mihi moleſius eēet cætera. Piſtulit quidē deſideriū ſed nō abſtulit ut pluſnos q̄ramꝰ: et īuētus ſtrictius teneatur: quod uero dicitpueri mei mecū ſunt: ac ſi dicat dominꝰ chriſtꝰ oīpotēsſancūi mei quos uolui iā mecū ſunt. Nō poſſuꝫ ſurgereei dare tibi ideo negat petitionē ut probet cuiuſlibet perT9 9ſeuerantiam. Et quod dicit ſi nō dabit illi ſurgens: eo ꝙamicus eſt ꝑꝑ īprobitatem: tamē eius ſurget et dabit illiquotquot hēt neceſſarios: ſic et dominꝰ Ieſus amicꝰ noſter et frater chriſtianoꝝ omni īportune fideliterqꝫ petēti pro iugi petitione quicquid ī noīe eiꝰ petierit ſine difficultate tribuet: Sicut et ſeqͥtur ego uobis dico Petite etdabitur uobis q̄rite et īuenietis. pulſate et apietur uobiſideſt petite patrē q̄rite filium pulſate ſpiritū ſanctuꝫ: uelpetite cogitationibus: q̄rite uerbis pulſate operibus. Siue petite fide: q̄rite opere: et pulſate ſcientia: et ecce oīaaperientur uobis: Quis āt ex uobis patrē petit panem:nūquid lapidē dabit illi. Ac ſi dicat qui petit a dn̄o caritateꝫ et dilectionē: nō illi dat duritiaꝫ cordis. Aut piſcem:nūquid pro piſce ſerpentē dabit illi: per piſcem fides ītelligitur per ſerpentē īfidelitas. Ac ſi dicat ſi petitis a dn̄ofidem: non tribuit tibi infidelitatē. Aut ſi petit ouū nunquid porriget illi ſcorpionē ac ſi dicat ſi habes ī deū ſpēuerā: ſiue cogitationem ſanctaꝫ in corde tuo cogitauerisnon contrarietatē: nec inſidiaruꝫ calumniam a deo pertimeſcas. Si ergo uos cum ſitis mali noſtis bona dare filiis neſtris: quāto magis pr̄ ur̄ de cælo dabit uobis ſpiritū bonū timētibus ſe. Ac ſi diceret ſi hoīes carnales īterbonum et malum diſcernitis: et non nultis ut quiſqꝫ ueſtrū de manu ueſtra malū pro bono recipiat: quanto magis deus qui cuncta cōdidit homini: quē ad imaginemſuā fecit fideliter ſibi petenti: tribuet bona. Ignem uenimittere in terram et quid uolo: niſi ut accendatur quidhoc loco igneꝫ niſi ſpiritum ſanctum ītelligimus: quemdn̄s ī terrā miſit: ut urat uitia et peccata ei accendat animas per caritatē atqꝫ illuminet.¶ Petri Pauli uergerii iuſtiopolitani Sermo de laudibuſſancti Hieronymi habitus in anniuerſario natalis eiusAnctiſſimuꝫ doctorē fidei noſtræ hieronymum: cuius dies ſolēnis adeſt.Ita mihi dari cupio recte laudare ut īeo laudando laudē ipſe meā non q̄rāSed ſit ei quēadmoduꝫ ſermo: ita etmens propria intentione dedicata: quāꝙͣ quid ſperādūſit laudis locuturo non uideo: ubi magnitudine rerumeloquentiæ uis omnis obruitur: et excellentiæ meritoꝝomnis īpar eſt ſermo. MDe uero minime omniuꝫ ſperare id conuenit: ac ſi quid talium mentem ſubeat: planedeſipio: qui cum obire quot annis munus hoc laudumſoleo: ſemper tamen poſtea ꝙͣ id cœpi ita deinceps perannos affectus ſum: ui augeri mihi deſiderium ſentiā:minui facultatē. Euenit autē hoc fortaſſe ſiue ꝙ nondūſatis ſint mihi uires ingenii mei ꝑpenſe: qui ſubiret tātioneris cauſam non uerear: quod quantum ſit et intellexi tantiſper dudum et in dies perſpitio magis: ſiue ꝙ illius merita apud plurimos quidem diligenter parū aniiaduerſa a me uerum etiā ſūmo itudio cōſiderata quomagis eluceſcunt: eo magis affectum mētis alliciunt: eta conſequendi ſpe īgenii acumen magis: magiſqꝫ deterrent. Siue ꝙ pͦ deſiderio meo itudioqꝫ religionis in illūtantum mihi retardari facultas uidetur ingenii: quantūp̄currit itudium uoluntatis. Quarū equidē reruꝫ ut ſubeſſe utranqꝫ primarum non nego: ita adeſſe poſtremammagnopere mihi cupio. Naꝫ offitio quideꝫ ille meo autcuiuſꝙͣ alterius ī reddendis de ſe laudibus nihil īdiget:ac non delectari opinor niſi boni profectuſqꝫ noſtri gratia: cum per ſe ipſe infinito proprio bono in beata illa aternaqꝫ uita fruatur deuotione uero cultu: religione: pietate ac fide: cum in hunc: tum in reliquos cælites nosipſi noſtra cauſa indignemus. Atqꝫ in primis ego: quimeritis huiuſ ſancti glorioſi: multa magnaqꝫ ſæpenumero benefitia apud deum īmortalem cōſecutū manifeſia