poſſent eſſe crebriores: Nunc uero tanto locoruꝫ interuallo abſumus a ſenſibus noſtriſ ut de illi uerbis apoſtoli ad Galathas iuuenē me ad tuaꝫ ſanctitateꝫ ſcripſiſſe memineriꝫ: et ecce iam ſenex nondū reſcripta merueriꝫ Faciliuſqꝫ ad te exēplaria epiſtolæ mea perueneritneſcio qua occaſione proueniente ꝙͣ ipſa epiſtola mecurante homo eniꝫ qui tunc eā acceperat nec ad te pertulit nec ad me retulit Tantæ eniꝫ mihi in litteris tuis q̄manus noſtras uenire potuerunt apparentes: ut nihilſtudioruꝫ mēoruꝫ mallē ſi poſſeꝫ ꝙͣ inhærere lateri tuoQuod ego quia nō poſſuꝫ: aliqueꝫ noſtroruꝫ filiorū indomino erudienduꝫ nobis ad te mittere cogito: ſi etiaꝫde ac re tua reſcripta meruero. Naꝫ neqꝫ in me tantumſcientiæ ſcripturaruꝫ diuinarum eſt aut eſſe iam poteritquantuꝫ ineſſe tibi uideo. Et ſi quid in hac re facultatishabeo ut cunqꝫ impendo populis dei Dacare autē ſtudioſis diligentius ꝙ quæ populi audiunt inſtruēdit propter eccleſiaſticas occupationes omnino non poſſum.Neſcio quæ ſcripta maledica ſuꝑ tuo nomine ad Aphricam perueniſſe audiuimus accepimus tamen quod dignatus es mittere illis reſpondēs maledictis Quo perlecto fateor multuꝫ dolui inter tam caras familiareſqꝫperſonas cunctis pene eccleſiis notiſſimo amiticiæ uinculo copulataſ tantuꝫ malū extitiſſe diſcordix. Et tu quideꝫ quātuꝫ tibi modereris quantumqꝫ teneas aculeosindignationis tuæ ne reddaſ maledictuꝫ pro maledictoſatis in tuis litteris eminet. Derūtamen eas ipſaſ cumlegiſſem cōtabui dolore: et obrigui timore quid de meilla facerent: quæ in te ille ſcripſit: ſi in meas manus forte ueniſſent. De mundo ab ſcādaliſ Ecce fit ecce prorſuſimpletur qd̓ ueritas ait Quoniaꝫ abūdabit iniquitas: refrigeſcet caritas multorū Quæ ſibi eniꝫ iā fida pectoratuto refundantur in cuius ſenſus tota ſe proiiciat ſecūra dilectio Quis deniqꝫ amicus non formidetur quaſifuturus inimicuſ. Si. potuit inter Hironymuꝫ et Rufinuꝫ hoc quod nos plangimus exoriri Omiſera et miſeranda cōditio: o infida in uoluntatibuſ amicorū ſcientiapræſentiuꝫ ubi nulla ē præſentia futurorū. Sed quid adhoc alteri de altero gemenduꝫ puteꝫ? quando nec ipſeqͥdē ſibi hō ē notꝰ ē ī poſteꝝ? Nouit .n. uteūqꝫ uix forte nunc qualis ſit qualis autem poſtea ſit futurus ignorat hæc porro non tantum ſcientia qualis quiſqꝫ ſit ueꝝetiam præſcientia qualis futurꝰ ſit ſi eſt in ſanctis et beatis angelis: quomodo fuerit beatus diabolus aliquādocum adhuc angelus bonus eſſet: ſciens futuram iniquitateꝫ ſuaꝫ et ſempiternuꝫ ſuppliciuꝫ omnino nō uideo.De qua re ſi tamen eaꝫ noſſe opus eſt uelleꝫ audire qͥdſentias. Dide quid faciant terræ ac maria quæ nos temporaliter dirimunt. Si hæc epiſtola mea quā legis egoeſſeꝫ iaꝫ mihi diceres quod quæſiui Nunc uero quando reſcribes: quando mittes quando perueniet: quando accipiaꝫ et tamen utinaꝫ quandocūqꝫ fiat: quod taꝫcito fieri non poſſe ꝙͣ uolumus quanta poſſumus tolerātia ſuſtīemꝰ. Unde recurro ad illa uerba epiſtolæ tuædulciſſima ſciqꝫ deſiderii plēiſſima et ea fatio uiciſſi meautina mereremur cōplexꝰ tuos et collatione mutua ueldoceremꝰ aliqua uel diſceremꝰ ſi tn̄ eē ullomō poſſet qd̓ego te docerē in his aūt uerbis n̄ iā tuis tātū ſed ēt meis ubi deloctor et reficior: et ipſo quāuis pendente et n̄attingente utriuſqꝫ noſtruꝫ deſiderio non parua ex ꝑteconſolor: ibi rurſus acerrimis dolorum ſtimulis fodiordum cogito inter uos quibꝫ deus hoc ipſuꝫ quod uterqꝫ noſtrum optauit largū prolixumqꝫ conceſſerat ut cōiunctiſſimi et familiariſſimi mella ſcripturarum ſanctaꝝpariter lamberetis: ſic tantæ amaritudinis irrepſiſſe perniciem quando non ubi non cui non homini formidādam cum eo tempore quo abiectis iam ſarcinis ſæcularibus iam expediti dominuꝫ ſequebamini et in ea terraLII.uiuebatis ſimul in qua dominus humanis pedibus ambulans paceꝫ meam inquit do nobis pacem meaꝫ relinquo uobis uiris xtate maturiſ et in eloquio domini habitantibus uobis accidere potuit Uere tentatio eſt uitahumana ſuper terraꝫ hei mihi qui uos alicubi ſimul inuenire non poſſū Forte ut moueor: ut doleo ut timēoprocidereꝫ ad pedeſ ueſtros flereꝫ quantū ualerē: rogareꝫ quantuꝫ amareꝫ Nunc unūquēqꝫ ueſtrū pro ſeipſonunc utrūqꝫ pro alterutro ac pro alijs et maxime infimis pro quibus chriſius mortuus eſt qui uos tanꝙͣ intheatro uitæ huius cuꝫ magno ſui periculo ſpectant nede uobis ea cōſcribendo ſpargatis quæ quandoqꝫ concordantes delere nūc poteritis qui nūc concordare nolitis aut quæ cōcordes legere timeatis ne iterū litigensDerū dico caritati tuæ nihil me magis ꝙͣ hoc exemplūtremuiſſe cuꝫ quædam in epiſtola tua legeres tuæ indignationis indicia Non tam illa de entello et boue laſioubi mihi taꝫ hilariter iocari ꝙͣ tracūde minari uiſus esꝙͣ illud quod ſerio te ſcripſiſſe ſatis apparet unde ſupraelocutus ſuꝫ plus fortaſſe ꝙͣ debui: ſed nō pluſꝙͣ timuiubi alſti ne orte læſꝰ iuſte expoſtulares Rogo te ſi fieripoteſt ut īter nos quæramus et diſſeramus aliquid quoſine amaritudine diſcordiæ corda noſtra paſcantur: fiatſi auteꝫ non poſſuꝫ dicere quid mihi emendandū uideatur in ſcriptis tuis nec tu ī meis niſi cuꝫ ſuſpitione īuidiæ aut læſione amicitiæ: quieſcamus ab his et noſtræuitæ ſalutiqꝫ parcamꝰ Orus certe a ſequatur illa quæinflat dum non oſſendatur illa q̄ ædificat Ego me longeſentio eē ab illa ꝑfectione de qua ſcriptū ē ſi qͥs ī uerbonō offēdit hic p̄lectꝰ ē uir Sed plane ī dei miſericordiaputo me poſſe facile abſte petere ueniā ſi qͥd offēdi qd̓mihi aperir debeſ: ut cū te audiero lucreris frem tuū .nꝫ.n1. qͥa hoc propter lōgīqͥtatē terraꝝ n̄ poteſ facere interme et te propterea debes ſiuere errare me prorſꝰ qd adipſas res quaſ noſſe uolumus attinet ſi quid ueri me tenere uel ſcio uel credo uel puto in quo tu aliter ſentisquantum dat dominus ſine iniuria tua conabor aſſerere. Quod autem ꝑtinet ad offenſionem tuam cū te indignatum ſenſero nihil aliud ꝙͣ ueniaꝫ deprecabor. Necomnino arbitrabor te ſuccenſere potuiſſe niſi aut hocdicerem quod dicere non debui: aut nō ſic dicerē ut debui: quia nec miror minus nos ſcire inuiceꝫ ꝙͣ ſcimura coniunctiſſimis et familiariſſimis noſtris: In quorumego caritatem fateor me facile totum proiicio præſertiꝫfatigatū ſcandalis ſæculi: et in ea ſine ulla ſolicitudine requieſco: Deum quippe illic eſſe ſentio in quem me ſecūrū proiicio: et in quo ſecurus requieſco: Nec ī hac meaſecuritate craſtinū illud humanæ fragilitatis incertū: dequo ſuperius gemui omnino formido. Eū eniꝫ hoīemchriſtiana caritate flagrantem atqꝫ mihi in hoc ſidelemamicū factum eſſe ſentio: quicquid ei conſiliorū meoꝝcogitationumqꝫ cōmitto: non hoī committo: ſed illi inquo manet ut talis ſit. Deus enim caritas eſt: et qui mnet in caritate in deo manet: quam ſi deſeruerit: tantumfaciat neceſſe eſt dolorem: quantuꝫ manens fecerit gaudium: Derūtamen ex amico intimo factus inimicus:quærat ſibi potius quod fingat aſtutiis: nō inueniat qd̓prodat iratus. Hoc aūt unuſquiſqꝫ facile aſſequitur nōoccultando quod fecerit: ſed nō faciendo quod occultare uelit. Quod ſi miſericordia dei bonis piiſqꝫ conceditut inter inimicos quoſlibet futuros liberi ſecuriqꝫ uerſētur aliena pc̄a ſibi cōmiſſa nō prodāt q̄ proditimeāt:ip̄i nulla cōmittant. Cū .n. falſuꝫ quod a maledico fingtur aut oīo n̄ ēditur aut certe ītegra ſalute ſola fama uexatur. Tū āt malū ꝑpetratur hoſtis ē ītimꝰ ēt ſi nullus ītimi loquacitate aut lite uulgetur. quapropter quiſ prudētiū n̄ uideat ēt tu ꝙͣ tolerabiliter feras aīciſſimi quōdāet fāiliariſſimi īcredibile nūc inicitias cōſolāte cōſciētia