LI i.et arguet me: Oleū āt pc̄oris n̄ īpiguet caput meū: niſiqꝛ magis amat obiurgator ſanans ꝙͣ adulator ungenscaput. Ego āt difficillime bonꝰ iudex lego qd̓ ſcripſeriꝫ.Oꝫ timidior recto aut cupidior. Uideo ēt īterdum uiciamea. Sꝫ ea malo audire a ſenioribꝰ ne cū me fortaſſerep̄hendero rurſus mihi blādiar: et meticuloſā mihi uidear in me potiuſꝙͣ iuſtā tuliſſe ſentētiaꝫ.Eiuſdē ad eūdē de īſēptiōe libri uiroꝝ illuſtriū: et de eodē capitulo apoſtoli ad galathas cuiꝰ īſcribitur argum̄tūIbrū uiroꝝ illuſtriuꝫ cōmendat: ſed īcongrueputat epitaphium appellari: cū ēt uiuētiū inſcribantur opuſcula. Gonet quoqꝫ Hieronymūut expoſitionē ſuā in apoſtolū ad galathas īgenua ſeueritate emendet: ne admittendo officioſa mēdatia ſcripturaꝝ obrogetur auctoritas: ſuaꝫ de ea re ſn̄iaꝫ aperit putans inſtituta legalia ſicut cōuerſis ex gentibꝰ ꝑnicioſa:ſic natura iudxis fuiſſe ꝑmiſſa: dūmō in illis n̄ ponerētſpē ſalutis. In fine uero errores origenis on̄di et catalogum hæreticoꝝ rogat deſcribi.Epiſtola Auguſtini ad hieronymū.Omīo dilectiſſimo et cultu ſyncæriſſimo caritatis obſeruando atqꝫ āplectēdo fr̄i et cōp̄ſbytero Hieronymo Auguſtinꝰ. Habeo gr̄aꝫ ꝙ proſubſcripta ſalutatiōe mihi plenā epiſtolā reddidiſti. Sedbreuiorē multo ꝙͣ ex te uellē ſumer tali uiro a quo tempora quātalibet occupet nullus ſermo prolixꝰ ē quāꝙͣitaqꝫ nos negocioꝝ alienoꝝ eorūqꝫ ſeculariū curis circūdemur ingētibꝰ tn̄ epiſtolæ tuæ breuitati facile n̄ ignoſcerē: niſi cogitarē quā paucioribꝰ uerbis meiſ redderētQuar̄ aggredere quæſo iſtā nobiſcū litterariā collocutionē hr̄e ne multū ad nos diſiūgendos liceat abſētiæ corporali: quāꝙͣ ſimꝰ in dn̄o ſps unitate coniūcti ēt ſi ab ſtilo qͥeſcamus et taceamꝰ. Et libri quideꝫ quos dehorreodn̄ico elaboraſti pene totū te nobiſ exhibēt. Si .n. p̄peate nō nouimꝰ qꝛ faciē tuā corꝑis tui nō uidimꝰ hoc mōnec ipſe te noſti. Nā tu quoqꝫ nͥ uides eā. Si āt tibi nōob aliud notꝰ es niſi qͥa noſti aīuꝫ tuū: et nos eū nͥ mediocriter nouimꝰ in lr̄is tuis: ī qͥbus bn̄dicimus dn̄m: ꝙtibi et nobis oībuſqꝫ fribus qͥ tua legunt te talē dedit.Liber quidē tuꝰ inter cætera n̄ diu ē ꝙ uenit ī manusnr̄as. Quæ ſit eiꝰ inſcriptio neſcimꝰ adhuc. Nō .n. hoccodex ut aſſolet ip̄e in liminari pagina p̄tendebat. Epitaphium tn̄ appellari dicebat fr̄: apud quē īuentꝰ eſt qd̓ einomē tibi placuiſſe ut uideretur crederemꝰ: ſi eoꝝ tātūhoīuꝫ ut uitas uel ſcripta legiſſemus: qui iam defunctieſſēt: Cū uero multoꝝ et eo tp̄re quo ſcribebatur: et nōuſqꝫ uiuētiū ibi cōmemorantur opuſcula miramur cuihunc ei titulū uel ei īpoſueris uel īpoſuiſſe credaris: tn̄utiliter ad te cōſcriptū eūdē librū ſatis approbamus. Inexpoſitōe quoqꝫ epiſtolæ Pauli apoſtoli ad galathas īuenimꝰ aliqͥd qd̓ nos multū moueat. Si .n. ad ſēpturasſc̓as admiſſa fuerint uelut officioſa mēdacia qͥd in eiſ remanebit auctoritatis? Quæ tādē d̄ ſcripturis illis ſētētiaproferatur: cuiꝰ pondere contētioſe falſitatis ſubruaturimprobitas. Statī .n. ut protuleris ſi aliter ſapit qͥ cōtranititur dicet illud qd̓ probatuꝫ erit honeſto aliquo officio ſcriptorē fuiſſe metitū. Obi .n. hoc n̄ poterit ſi potuit ī ea narratōe quā exorſus apoſtolꝰ ait. Quæ āt ſcribouobis ecce corā deo qͥa nō m̄tior credi affirmari q̄ mētitus eo loco ubi dixit de Petro et Barnaba cū uideremqͥa n̄ recte īgrediebantur ad ueritatē euangelii. Si enimrecte illi īgrediebātur iſte m̄titꝰ eſt ſi āt ibi m̄titꝰ eſt Ubiueꝝ dixit? an ibi ueꝝ dixiſſe uidebitur: ubi hoc dixeritqd lector ſapit? Tū uero cōtra ſēſū lectoris aliqͥd occurrerit officioſo m̄datio deputabitur. Nō .n. deeſſe poterunt cauſæ cur eſtimetur nͥ ſolū potuiſſe ueꝝ ēt debuiſſemētiri. Si huic regulæ cōceditur locꝰ: n̄ opꝰ eſt hāc cāmmultis uerbis ager. Præſecti apud te: cui ſapienter prouidenti dictū eſt ſatis. Nequaꝙͣ uero mihi adrogaueriaut ingeniū tuū diuino dono aureū meis abolis ditarecontēdā. Nec eſt qͥſꝙͣ magis te idoneꝰ qͥ opꝰ illud emēdet. Neqꝫ .n. a me docendꝰ es qūo intelligatur qd̓ ideꝫdicit. Factus ſū iudeis tāꝙͣ iudæus ut iudæos lucrifacerē et cætera quæ ibi dicūtur: cōpaſſione miſericordia nōſimulatōe fallatiæ: fit .n. taꝙͣ ægrotꝰ qͥ miniſtrat ægrotonō cū ſe febres hr̄e mētitur. Sꝫ cū aīo cōdolēs cogitatquēadmodū ſibi ſeruiri uellet ſi ip̄e ægrotaret. Nā utiqꝫiudæus erat chriſtianꝰ āt factus n̄ iudæoꝝ ſacramēta reliquerat: quæ cōuenienter ille populus et legitimo tp̄requo oportebat acceperat. Ideoqꝫ ſuſcepit ea celebrādacū iā xp̄i eſſet apoſtolus: ut doceret n̄ eſſe ꝑnicioſa hisqui ea uellent: ſicut a parētibꝰ ꝑ legē acceꝑant cuſtodireēt cū in xp̄o credidiſſent. Nō tn̄ in eis conſtituerēt ſpeꝫſalutis: qm̄ per dn̄m ieſū ſalus ipſa quæ illis ſacramētisſignificabatur aduenerat. Ideoqꝫ gentibus qd̓ inſuetosad fidē reuocarēt onere graui et n neceſſario nullo mōimponēda eſſe cenſebat. Quaꝑꝑ n̄ ideo Petrū emēdauit ꝙ paternas traditōes obſeruaret. Qd̓ ſi facer̄ uellet:nec mēdaciter nec īcōgrue faceret. Quāuis .n. iā ſuꝑfluatn̄ ſolita n̄ nocerēt. Sꝫ qm̄ gentes cogebat iudaizare ꝙnullo mō poſſet niſi ea ſic ageret tāꝙ adhuc ēt pꝰ dn̄maduentū neceſſaria ſaluti forent. ꝙ uehem̄ter ꝑ apoſtolatū Pauli ueritas diſſuaſit nec apoſtolus Petrus hocignorabat: Sꝫ id faciebat timēs eos qͥ ex circunciſioneerāt. Ita et ipſe uere correptus eſt. et Paulus uera narrauit ne ſc̄a ſeptura quæ ad fidē poſteris edita eſt admiſſa auctoritate mēdacii tota dubia nutet et fluctuet. Nōenī pōt aut oportet lr̄is explicari quāta: et ꝙͣ īexplicabilia mala conſequātur: ſi hoc cōceſſerimus. Poſſet autēopportune minuſqꝫ periculoſe demōſtrari ſi corā internos colloqueremur. Hoc ergo iudæoꝝ Paulus dimiſerat ꝙ malū habebant Et in primis illud ꝙ ignorantesdei iuſticiā et ſuā iuſticiā uolētes conſtituere iuſticiæ deinō ſūt ſubiecti. Deinde ꝙ poſt paſſionē et reſurrectōeꝫxp̄i dato ac manifeſtato ſacram̄to gr̄æ ſcd̓m ordinē melchiſedech. Adhuc putabāt uetera ſacramēta n̄ ex cōſuetudine ſolēnitatis: ſed ex neceſſitate ſalutis eē celebranda: quæ tm̄: ſi nūꝙͣ fuiſſent neceſſaria: infructuoſe atqueinaniter pro eis machabæi martyres fierēt. Poſtremoillud quod prædicatores gr̄æ chriſtiāos iudxi tanꝙͣ hoſtes legis perſeqͥbantur. Hos atqꝫ huiuſmodi erroreset uicia dicit ſe dānare et ut ſtercora arbitratū ut xp̄m lucrifaceret: n̄ obſeruatōes legis: ſi mor patrio celebrarētur: ſicut ab ipſo celebratæ ſūt ſine ulla ſalutis neceſſitate: n̄ ſicut iudxi celebrandas putabant: aut fallaci ſimulatione: qd ī Petro rep̄hēderat. Nā ſi ꝑꝑea illa ſacramta celebrauit: qͥa ſimulauit ſe iudæū: ut illos lucrifaceretcur ēt n̄ ſacrificauit gentibus qͥa et his qͥ ſine lege eranttanꝙͣ ſine lege factꝰ ē: ut eos quoqꝫ lucrifaceret? niſi qͥet illud fecit ut natura iudæus: et hoc totū facit: non utfallaciter ſe fingeret eſſe qd̓ nō erat: ſꝫ ut miſericorditereis ita ſubueniendū eſſe ſētiret. Ac ſi ipſe ī eodē errorelaboraret. Nō .ſ. itientis aſtu: ſꝫ cōpacientis affectu ſic̄eo ipſo loco gn̓aliter iītulit. Factꝰ ſū īfirmis īfirmꝰ ut īfitmos lucrifacerē ut ſequēs concluſio. Oīa oībꝰ factꝰ ſuꝫut oēs lucrifacerē: ad hoc ītelligatur referēda ut cuiuſqꝫinfirmitatē tāꝙͣ ī ſe ipio miſeratꝰ appareat. n̄. n. ut cū diceret. Quis īfirmatur et ego n̄ īfirmor. Infirmitatē alteriꝰ ſimulaſſe potiuſꝙͣ cōdoluiſſe uolebat ītelligi. Quarearripe ingenuā et uere xp̄ianā cū caritate ſeueritatē ad illud opꝰ corrigēdū atqꝫ emēdandū. E1πα7ίρῶ λισ yutdr cane Incōparabiliter .n. pulchrior ē ueritas xp̄ianoꝝꝙͣ Helena græcoꝝ. Pro iſta .n. fortiꝰ noſtri mr̄es aduerſus hanc ſodomā ꝙͣ pro illa illi heroes aduerſum troia